szczerze? nie. to znaczy, kupowanie samej podstawki po prostu mija się z celem, ponieważ ta daje tylko ograniczone możliwości budowania talii i jedynie trzy scenariusze. z drugiej strony, jeśli połknie się bakcyla, to lotr lcg potrafi bawić jak mało która karcianka, więc jeśli kusi i się w miarę podoba, to lepiej zrobić tak: kupić podstawkę i któryś sensowny dodatek (np khazad dum albo czarnych jeźdźców). w ten sposób nie inwestuje się zbyt dużo, a będziesz mogła mna sto procent ocenić, czy to gra dla Ciebie

Niby tak, chociaż grając w Magica uwielbiałem tę nutkę hazardu związaną z otwieraniem booserków ;). Dodatki do LCG-ów wychodzą na tyle często, że to jednak poważna inwestycja, bardziej przemawia do mnie już system karcianek z dodatkami (np. Ashes, Mage Wars), które ukazują się wolniej. No ale jeśli ktoś już wchodzi w system LCG, to na pewno jego portfel będzie szczęśliwszy, niż gdyby było to CCG – racja :).
-W.

Wszystko zależy od tego, czy lubisz grać samemu 😉 Wariant ten na pewno nie jest dodany na siłę i można czerpać z niego frajdę. Do mnie akurat tryb solo nie przemawia jako taki, ale jeśli w inne pozycje grywałeś już z powodzeniem samemu, to chyba warto spróbować.

Bardzo dobre opinie (z karcianek) zbierała też rozgrywka jednoosobowa w Osadnikach: Narodzinach imperium, jednak Władca LCG jest zdecydowanie bardziej fabularyzowany i klimatyczny.
-W.

Pozdrawiam i zapraszam do sprawdzenia moich recenzji.
http://stertagier.blogspot.com/

Mi tam też Legolas odpowiada, ale Kasia uparcie twierdzi, że to jakaś kobieta, a nie elfi łucznik.
Widocznie za bardzo przyzwyczaiła się do Orlando Blooma jako Legolasa 😉

Fajna recenzja. Solo to raczej żywa (sic!) łamigłówka, niż pasjans. Polecam.
tomb