Podchwytliwe pytanie, bo Spartakus to jedna z moich ulubionych gier ;). Mimo że LCN oceniłem bardzo wysoko, to jednak mając czas, dobrą ekipę i wybór niemal zawsze zdecyduję się na Spartakusa. Wydaje mi się on bardziej wielowymiarową grą – na zabawę składa się po prostu więcej elementów, gra jest bardziej rozbudowana (akcje, faza zakupów na rynku, diabelsko losowa, ale emocjonująca walka itd.). Doceniam też klimat, bo z zapartym tchem śledziłem serial, jednak starożytność w planszówkach jest mi bliższa niż klimaty gangsterskie. W Spartakusie zakochałem się już dawno, po pierwszej partii u kolegi i uczucie ciągle nie minęło ;). Ma on oczywiście swoje wady: skaluje się gorzej niż LCN (optymalna liczba graczy to 4-5), jest też dłuższy i tym samym trochę mniej dynamiczny. LCN dzięki udostępnianiu sobie kart biznesów i pomocników nijako wymusza interakcję i negocjacje, dzięki temu działa fajnie już nawet we troje.

Na półce na pewno można by znaleźć miejsce na obie gry, bo łączy je interakcja oraz gra nad stołem, różni praktycznie cała reszta. Polskie wydanie Spartakusa mogłoby zostać lepiej przetłumaczone, ale razem ze znajomym na zlecenie GF zrobiliśmy FAQ z erratą zawierający wyjaśnienie wszystkich ważnych kwestii.

Co do wredności, to faktycznie Spartakus pozwala chyba na więcej. Można np. pokazać komuś kartę, poprosić o wsparcie do jej zagrania i… wyłożyć za to wsparcie coś całkiem innego. Jest też więcej okazji do szkodzenia przeciwnikom i do niespodziewanych zagrań, jak zdrady podczas walki (to już chyba dopiero z dodatkiem), karty reakcji blokujące akcje przeciwników itd. Obie gry różni jeszcze to, że Spartakus przy nieuważnych graczach potrafi skończyć się dość niespodziewanie – niepilnowana osoba może dość szybko wbić kilka punktów wpływów i wygrać. LCN trwa ustaloną liczbę rund, a o zwycięstwie decydują jakby nie patrzeć punkty (kasa).

Jeśli nie czytałeś jeszcze, to rzuć okiem na naszą recenzję Spartakusa: http://www.planszowkiwedwoje.pl/2016/09/spartacus-game-of-blood-treachery.html

Podsumowując: brałbym Spartakusa, ale nie jest to do końca obiektywny wybór, bo po prostu jestem jego wielkim fanem ;). Dość fajną grę nad stołem ma też Inis, chociaż nie jest ona wbudowana w mechanikę, a raczej jest jej efektem (kontrola obszarów, w której w naturalny sposób z czasem zaczynają się negocjacje, krótkie sojusze itd.).
– W.

Pozdrawiam

Nie, nie, rubryka "Gra we dwoje" zostanie w tekstach na temat gier, w które można grać we 2, po prostu od czasu do czasu pojawi się pewnie tekst o czymś 3+. Na razie na półce z takich rzeczy mamy Santiago, Time's Upa i wspaniałego Spartacusa 😛

To nie dobrze bardzo… trudno znaleźć dobrego bloga z grami planszowymi dla 2 graczy. Tak tylko gramy, a często doszukać się informacji nt. tego trybu to cud.

Mam nadzieję, że nie zmienicie diametralnie polityki publikacji 🙂

Taki był plan na ten rok, a że Baldar jeszcze ustrzelił nas La Cosa Nostrą… 😛 Teraz też mamy bardziej pewną ekipę do grania, więc odpada problem braku ludzi do testów.

Aż dziwne zobaczyć na Waszym blogu grę stricte dla większej ilości graczy 😉