Losowości w Wybuchowej mieszance nie odczuwałem – w momencie dobrania kulki miałem przegląd całej sytuacji w podajniku i mogłem zaplanować, którą wybrać i jakie będą tego skutki. Ewentualne kulki wypadające z podajnika mogą być dodatkiem, ale jednak te wybierane widzę. Poza tym mechanika gry sprawia, że niemal zawsze można uzyskać chociaż kilka potrzebnych, jeśli jednak ich nie będzie, to nic się nie stanie. W Domku natomiast co turę muszę wybrać jakąś kartę i dołożyć ją na planszę, przez co czasami wybieram między czymś niekorzystnym, a… niekorzystnym.

Skalę naturalnie mamy rozkalibrowaną, bo oceniamy gry subiektywnie. Nie mam jednakowej miary losowości, po prostu w niektórych tytułach jest ona mile widziana lub chociaż nie przeszkadza, w innych drażni.

O ile tekst o losowości w Domku był tylko moją opinią, to już sama gra nie przekonała ani nas, ani doświadczonych znajomych. Na ogół po jednej partii nie mieli ochoty na więcej – była zbyt prosta i zbyt mało wymagająca, by przyciągnąć na dłużej. Do Mieszanki większość z nich siadała chętniej, sam też bez oporów wyciągnę ją na stół. Tak więc patrząc na nas i różnych znajomych (od zaawansowanych eurograczy, po miłośników przygodówek czy lżejszych tytułów rodzinnych) Domek na pewno nie daje radości WSZYSTKIM ;). Wybuchową mieszankę charakteryzuje natomiast oryginalna forma i świeża mechanika.

Wspominałem o tym chyba w recenzji, że wobec Domku mieliśmy wysokie oczekiwania. Spodziewałem się gry podobnej do Wsiąść do Pociągu – rodzinnej w pełnym tego słowa znaczeniu, dla początkujących, młodszych, starszych i zaawansowanych. Dostałem tytuł dla dzieci. Co ciekawe grę pożyczyłem też koledze z dziećmi (trzy ograne córki w wieku ~8-10 lat) i usłyszałem, że po kilku partiach Domek poszedł w zapomnienie, bo córki stwierdziły, że jest nudny.

Nie twierdzę oczywiście, że mam monopol na rację i nasze teksty są wyrocznią. Domek zebrał przecież wiele bardzo dobrych opinii, nas jednak rozczarował. Teraz usiadłbym do niego tylko z sympatii do osoby proponującej, na pewno nie dla przyjemności.
-W.

Nie będę bronił Kasi minusów (niedoskonałości kulek i mało interakcji), bo sam się z nimi nie zgadzam :P. Co do kart pomocy, to rzuciło mi się to w oczy podczas gier z początkującymi, chociaż podczas pierwszej partii czy dwóch nawet doświadczeni gracze mogą czasami podpytywać o działanie eliksirów.

Myśliciele faktycznie mogą trochę doskwierać, chociaż w naszym gronie wszyscy traktowali Wybuchową mieszankę jako lekką grą familijną i raczej szło to sprawnie – podczas tur przeciwników skupialiśmy się głównie na podpowiadaniu im, którą kulkę wyciągnąć (naturalnie tak, żeby te upatrzone przez nas zostały na swoich miejscach ;)). Warto zawsze kontrolować jakie mikstury dobierają oponenci i szacować, które kulki będą najszybciej znikać. Nic nie cieszy tak, jak trzech przeciwników potrzebujących np. czerwonego i czarnego, gdy moje eliksiry opierają się głównie na żółtych kulkach ;).

I zgodzę się – klepsydra w grach z zaawansowanymi graczami to dobry pomysł, chociaż dzieci i początkujących bym nią nie torturował :P.
-W.

Coś w tym jest! 😀
Kasi trochę to przeszkadzało, ja zauważyłem to bardziej z recenzenckiego obowiązku – dlatego też na koniec tekstu trafiło jedynie jako jej minus, nie mój. Sprawa wyglądałaby inaczej, gdybym nie miał jak wymienić tej słabo toczącej się kulki, ale widać Rebel o tym pomyślał, stąd kilka zapasowych ingrediencji :).

-W.