Ja mam tak samo. Otrzymałem Atlantydów w prezencie. Grając nimi pierwszy raz z palcem w pupie wykręciłem 101 pkt (a mogłem wiele więcej) i pozostał mi z tego zwycięstwa tylko niesmak. Nie rozumiem jak to to mogło trafić do sprzedaży – ewidentnie nikt tego nie przetestował. Cały czas wertowałem instrukcję nie mogąc uwierzyć, że tak łatwo "robię" punkty. Od tej rozgrywki straciłem w ogóle ochotę na Osadników.

Kolejnych w planach nie ma, Atlantydzi wywarli na tyle kiepskie wrażenie, że mamy trochę dość Osadników. Z małych dodatków mamy KPP, o którym kiedyś już pisaliśmy (http://planszowki.blogspot.com/2015/02/kazdy-potrzebuje-przyjaciela-osadnicy.html). Może to nie must have, ale fajnie rozwija grę i dodaje trochę nowych możliwości.
– W.

Który z tych małych dodatków jest bardziej "must have"?

Potwierdziliście tylko, żeby omijać Atlandtydów szerokim łukiem 🙂

Według zasad z Atlantydów do stosu kart zwykłych wrzucało się karty ze wszystkich biorących udział w zabawie dodatków. Teraz stos kart zwykłych to zawsze tylko te z podstawki.

Co do pozbywania się Osadników, to graliśmy w nią bardzo dużo (podejrzewam, że ze 150, może nawet więcej partii) i po prostu jej czas u nas dobiega końca. Atlantydzi zamiast odświeżyć i odkryć dla nas na nowo grę, tylko ją dobili – mając ich w pamięci nie mam po prostu ochoty na kolejne partie. Więc to nie tak, że zagraliśmy w rozszerzenie i obrażamy się na grę, po prostu nadszedł jej czas 😛
– W.