W Roll Playerze wygląda to trochę inaczej, tam i tak zbiera się tylko wartości na kostkach ;). Tutaj trochę zbyt wiele zależy od dobranych technologii, lubię gry, w których jeszcze przed partią mogę sobie z grubsza założyć "dzisiaj pójdę w zboże/budynki/statki kosmiczne itd." i jakoś to realizować. W AA też jest to możliwe, ale dobierając np. dwie fajne technologie pod planety to jednak one stają się główną osią partii, szczególnie jeśli będą się zazębiały z frakcją.

Może to też kwestia tego, że w 2-3 partiach miałem taką sytuację: chciałem przetestować rozwiązanie A, a dostawałem karty pod B, więc już szedłem w tę stronę. Chociaż przyznam, że ten minus był najsłabszym z zarzutów wobec gry (na zasadzie: zauważyłem, więc wspomniałem, ale nie będę o to rwał szat).

Kwestia ataków powinna być chyba najłatwiejsza do zmiany, nawet lepszy ogólnodostępny plan obrony mógłby zachęcić do bicia przeciwników, nie tylko obcych. No i też fajnie, że są osoby, którym tytuł podszedł bardziej niż nam – mnogość mechanik, gustów i gier to wg mnie jedna z najfajniejszych cech tego hobby :).
– W.

Z tym minusem do narzucanej strategii to się nie do końca zgodzę, ponieważ ten mechanizm jest zawarty w wielu grach planszowych. W 51 Stanie lub Race for Galaxy, jeżeli dobierzesz na początku gry odpowiednią kartę, która w późniejszej fazie da ci dużą przewagę, to przecież do końca gry będziesz próbować wycisnąć z niej jak najwięcej. To samo zresztą jest w Roll Player – za każdym razem chcę grać według jakiejś strategii, ale jakaś cecha powoduje że jednak gram inaczej. Według mnie potrzeba adaptacji w tych grach jest właśnie ich plusem.

Faktycznie jest sporo kart, ale jak już się pozna zasady, to rozgrywka przebiega płynnie i intuicyjnie. Stopień skomplikowania reguł określiłbym na średni/normalny. W trakcie zabawy jest naturalnie kombinowanie co i kiedy zbudować, jak połączyć to wszystko tak, by działało jak najlepiej, ale nie jest to ciężka gra :).
– W.