Należy pamiętać, że mamy łącznie, przez 3 pory roku 21 rozkazów, a kolejność ich zagrywania przechodzi na następne tury. To powoduje, że przy grze na 3 osoby każdy da po 7 rozkazów. Przy grze na 4 i 5 osób jedna osoba, a dokładnie klan rozpoczynający grę, ma jeden dodatkowy rozkaz (21-wszy). Jest to z góry wiadome i pewnie było uwzględnione w balansie gry.

Jeden rozkaz mniej podczas całej gry wcale nie musi mieć tak dużego wpływu na wygraną – przecież jest wiele czynników podczas samej gry, które mogą nieść o wiele dalej idące konsekwencje niż nie zagranie jednego rozkazu.
W przypadku gry na 5 osób – osoba bez sojuszu może ciągle ma szansę wygrać w pojedynkę, tyle, że potrzeba obrać trochę inną taktykę i strategię. Poza tym można postarać się o kuszącą dla jakiegoś gracza propozycję żeby podczas następnej ceremonii herbaty przekabacić go na swoją stronę.

Ktoś ze znajomych zwrócił na to chyba uwagę podczas jednej z partii, ale na dłuższą metę nie rzucało się nam to w oczy. Ufam, że jest to zrównoważone przez moce klanów i ich rozstawienie, bo to ono decyduje o tym, kto zacznie partię. Ani razu nikt się nie skarżył na to, że wynik został ustawiony przez kolejność gry/liczbę akcji.

Co do osoby bez sojuszu, to wspominałem o tym w recenzji. Podejrzewam, że miało to zachęcać do negocjacji, ale wypada średnio – stąd RS najlepiej działa wg mnie we czworo.

– W.

Liczba graczy to niestety bariera w wielu tego typu grach, taki Spartakus działa sensownie dopiero od 4 graczy. We dwoje fajnie śmiga jeszcze Inis, jeśli nie znacie, to polecam :).
– W.

Podobnie w grze na 5 osób, jedna osoba nigdy nie będzie mieć sojuszu. Niezależnie od wszystkiego, jest karana przez mechanikę gry za sam fakt, że usiadła do stołu.