Nigdy nie byłem jakimś wielkim zwolennikiem odgrywania. Wolałem opowiadać, snuć gawędę. Np. „moja postać robi to i tamto, opowiada o tym i tamtym, mówi tak i tak”. Może dlatego zwykle byłem Mistrzem Gry, a nie graczem.

Pozdrawiam 🙂

Hmm… Głównie przeglądałem Reddita (jest kilka kanałów poświęconych DnD/RPG-om), a tak to googlowałem po prostu i przeglądałem różne strony. Jest też sporo kanałów na YT po angielsku:
How to be a Great Game Master
Jorphdan
Dungeons & Dragons
Dungeon Dudes

i po polsku:
Baniak Baniaka
To ja go tnę
Lans Macabre

Co do postaci (np. NPC-ów) to sam jeszcze ich nie tworzyłem, raczej korzystałem z tego, co jest w starterze. Podobno warto się wzorować na postaciach z książek i filmów, łatwiej taką postać odegrać i sobie wyobrazić.

– W.

W następnej przygodzie dla moich graczy chcę przygotować kilka questów, bez jednej linii fabularnej prowadzącej ich od A do Z. Zobaczę co z tego wyjdzie.

A co do preferencji, to też mistrz gry powinien przed kampanią dowiedzieć się od graczy czego oczekują – jedni będą chcieli przegadać tyle, ile się, inni (jak Ty) będą woleli walkę, testy i tę mechaniczną stronę.

To jest właśnie fajne, że RPG-a można dostosować pod siebie i graczy. Jeśli nie lubicie prowadzenia za rękę, bo nie ma w tym emocji, to niech Wasz mistrz przygotuje jakieś alternatywy wiedząc o tym. Tak, że wyprawa po łeb smoka będzie mogła skończyć się całkiem inaczej, bo nigdy nie uzyskacie wiadomości, zostaniecie pokierowani do jakiejś zapomnianej świątyni przez członka kultu… 😉

Plus trochę prawdy może być też w tym, że może po prostu to nie Twoja para kaloszy 😛 Nic na siłę! Brzmi, jakby planszówki przygodowe (jak np. Podróże przez Śródziemie) były bardziej Twoją bajką 🙂 Ja akurat uwielbiałem cRPG, zagrywałem się w Neverwintera czy Gothica, więc taka papierowa opcja, w której na dodatek jestem "szefem" jest super.
– W.

Ogólnie to ja chyba wolę poprostu mechanikę i testy właśnie xD średnio mi idzie takie coś jak wczuj się i wypytaj o coś… Jakby nie widzę sensu gdyż zakładam że mistrz gry i tak założył określona fabułę a my poprostu mamy zadawać pytania i podejmować decyzje tak żeby wejść w fabule. Jak naszym celem jest np. Dotrzyj do smoka i go zabij to jakby poprostu wolę by nam dawał przeciwników po kolei, opowiadał o lokacjach i patrzył czy idziemy do lasu czy w góry i pod to dostosował przeciwnika czy coś…

Jakby jeśli docelowo mamy dotrzeć do smoka to jak ma nam nie podać tej informacji skoro tego jego fabuła wymagać będzie ?xD ok. Kumam że czasem czegoś nie dostaniemy ale wtedy porostu zapewne napotkamy kogoś innego kto nam coś da/powie.

Nie wiem może nie czuje tego typu gier ?
Porostu nie widzę sensu dopytywania się o coś skoro i tak ostatecznie mamy tam dotrzeć – jak nie ta to inna droga. A każda rozmowa i tak powinna docelowo prowadzić do testu itd. bardzo podobały mnie się walki / testy rzucanie ale cała to otoczka z prowadzeniem rozmów miała maly sens.

Mogłoby to wyglądać tak:
Spotykacie wędrowca, co robicie?
Pytamy czy zna droge.
Mówi że tak ale to będzie kosztować. Co robicie?
Płacimy/atakujemy (walka, test)/próbujemy przekonać/grozimy (test), itd.

Nie wiem czy jasno się wyrażam w mojej opinii. Myślisz że poprostu to nie gra dla mnie?

Odpiszę z mojej perspektywy, więc weź proszę poprawkę na to, że jestem raczej początkującym mistrzem gry (chociaż obejrzałem już długie godziny filmików z poradami dla MG 😀 ).

Wg mnie dobrze poprowadzona historia to taka, w której gracze tworzą świat, w którym przebywają. W przypadku rozmowy, wcielając się w postać bohatera niezależnego, staram się postępować tak, jakby mógł on postąpić. Czyli jeśli gracze byliby lekceważący i niemili do postaci (bo przecież i tak uzyskają informacje), to… nie dostaliby tych informacji. Tak po prostu, postać kazałaby się im wynosić. W prowadzonej przygodzie bohaterowie bali się, że są za słabi, żeby iść do siedziby bandytów, którzy dawali się we znaki całej miejscowości. Planowali pójść i wykonać zadanie poboczne, więc mieszkańcy zaczęli przebąkiwać, że może muszą sami się zrzucić na jakichś najemników itd. Postanowiłem, że jeśli mimo wielu wyraźnych sugestii drużyna oleje sprawę i odłoży na później, to po powrocie do miasta okaże się, że jakaś inna drużyna śmiałków pokonała bandytów.

W przypadku, który opisujesz wydaje mi się, że to błąd MG (chociaż też każdy MG ma swoje metody, rozwiązania i wizje prowadzenia kampanii). U mnie nie byłoby oczywistym to, że otrzymacie potrzebne informacje (chyba że to postaci zależy na tym, byście je otrzymali, bo macie np. uratować jej dziecko).

Co do rzutów kością, to zależy od rozmowy. Czasami jeśli postacie starają się przekonać (perswazja) albo zastraszyć postać (zastraszanie), to proszę graczy o rzut. Jeśli gracz dobrze prowadzi rozmowę i faktycznie jest przekonujący albo straszny, to "płynę z nim" i nie proszę o rzuty. Oczywiście jeśli opowiada kompletne bzdury, to postać niezależna na to reaguje, to jednak nie gra komputerowa, gdzie wszystko załatwisz dobrym testem.

Mam nadzieję, że trochę wyjaśniłem i pomogłem, jeśli o czymś nie wspomniałem, to daj znać 🙂
– W.

Nie wiem czy to wina mistrza gry, który źle to prowadził czy nas jako nowicjuszy?

Jak ty rozwiazujesz tego typu sytuacje? Dokladasz do tego jakiś rzut kością gdy ktoś negocuje cenę towaru czy też wydobycie informacji? Czy poprostu gracze muszą tak rozmawiać żeby ciebie przekonać.

Podsumowując, w mojej pierwszej partii było jak dla mnie za dużo fabularnych rozmów zamiast jakby rzutów kością na przekonanie kogoś do czegoś. Nie bardzo rozumiałem po co mam dopytywać skoro i tak musi nam to powiedzieć zebysmy mogli iść dalej xD

Jak u was to wygląda?