<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Board&amp;Dice &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<atom:link href="https://planszowkiwedwoje.pl/tag/boarddice/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<description>...lecz nie tylko dla dwojga</description>
	<lastBuildDate>Fri, 19 Sep 2025 12:46:17 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://planszowkiwedwoje.pl/wp-content/uploads/2023/02/cropped-Logo-strona-75x75.png</url>
	<title>Board&amp;Dice &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Kamienna Mandala &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2021/04/kamienna-mandala-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2021/04/kamienna-mandala-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 29 Apr 2021 11:01:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<category><![CDATA[Lucrum Games]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/?p=10499</guid>

					<description><![CDATA[Kamienna Mandala od razu przywodzi na myśl tytuły takie jak Azul, Zamek Smoków, Seikatsu czy Reef. Wszystko za sprawą głównego elementu planszówki - przyjemnie ciężkich, kolorowych kamieni. Mamy do czynienia z grą abstrakcyjną, logiczną, której celem jest zbieranie zestawów kamieni.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2021/04/kamienna-mandala-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>InBetween &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/inbetween-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/inbetween-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 17 Jul 2018 15:10:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/inbetween-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[InBetween to niewielka karcianka dla dwóch graczy, której autorem jest Adam Kwapiński. Oceniamy! Wiek: 12+ Liczba graczy: 2 Czas gry: 20-40 minut Wydawca: Board&#38;Dice Tematyka:&#160;horror Główna mechanika: zarządzanie ręką BGG:&#160;InBetween Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. Wygląd i wykonanie: Wiktor: InBetween zamknięto w niewielkim pudełku ozdobionym&#8230; przeciętną ilustracją. Grafika z okładki (w obu wersjach) nie przypadła mi do gustu i raczej nie zachęciłaby do sięgnięcia po ten tytuł. Wnętrze InBetween prezentuje się lepiej, bo akcje i postacie mają różniące się stylem, ale wpadające w oko obrazki. Podoba mi się pomysł z dwustronnymi kartami prezentującymi mieszkańców miasteczka w wersji &#8222;normalnej&#8221; i &#8222;pochłoniętej&#8221;. Na rewersach nawet ilustracja z pudełka wygląda jakoś ładniej i ciekawiej. Grając w InBetween nie narzekałem na jakość wykonania, karty mimo trzymania w rękach są dość odporne. Widać na nich minimalne ślady tasowania, jednak w takim tempie zużywania się wytrzymają bez problemu jeszcze dziesiątki partii. Jedynie żetony znalezione w pudełku mogłyby być bardziej &#8222;bajeranckie&#8221;, ale to przecież nie wada. Podoba mi się też fakt, że pudełko jest takiego samego rozmiaru co to od Kości obfitości &#8211; lekkiej kościanki wydanej niedawno przez Board&#38;Dice. To niby drobiazg, ale przy kilkunastu różnych formatach pudełek na półkach miło jest postawić jedną małą grę obok drugiej. Kasia: Wygląd pudełka może w pierwszej chwili powodować konsternację, bo nie bardzo wiadomo z czym mamy do czynienia (na okładce brak napisów). Umieszczenie wyłącznie rysunków na froncie i z tyłu jest jednak ciekawym zabiegiem, który intryguje. Pudełeczko InBetween jest niewielkie, ale dobrze wypakowane. Najważniejszym elementem są karty &#8211; całkiem przyzwoitej jakości zresztą, ozdobione dodatkowo oryginalnymi ilustracjami. Razem z kilkunastoma drewnianymi znacznikami tworzą dosyć kompaktowy zestaw, który nawet rozłożony na stole nie zabiera zbyt wiele miejsca. Ocena Wiktora: 7,5/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: W InBetween gracze wcielają się w miasto i istotę, czyli dwie strony walczące o rząd dusz. Celem zabawy jest osiągnięcie najwyższego poziomu świadomości (wiedzy o swoim rywalu) albo całkowite przeciągnięcie trzech postaci na swoją stronę. Nie ma więc zbierania punktów, jest natomiast przesuwanie znaczników (za kostki energii by zwiększyć świadomość i z zagrywanych kart by wpływać na mieszkańców). Tura gracza składa się z kilku faz, które bardzo dobrze wyjaśnia karta pomocy. Najważniejszymi są faza akcji oraz świadomości. W fazie akcji gracz może zrobić jedną z trzech rzeczy: zagrać kartę &#8211; co pozwala przesunąć znacznik wpływu na jednej z postaci (mającej symbol zagranej karty) albo umieścić na postaci odpowiedni żeton dający jej symbol z karty; po zrobieniu jednej z tych rzeczy można, opłacając koszt wyrażony w kostkach energii, skorzystać z umiejętności karty; przygotować się &#8211; odrzucić dowolną liczbę kart i uzupełnić rękę do pięciu; odpocząć &#8211; dobrać kostki energii w liczbie równej liczbie postaci w naszym wymiarze (odwróconych naszą stroną ku górze). Faza aktywności ma znaczenie tylko wtedy, gdy na postaci leży już znacznik wpływu, co oznacza, że nie znajduje się ona w tytułowym InBetween. Wówczas gracz, w którego wymiarze jest postać, może opłacić koszt w energii i zwiększyć swój poziom świadomości. Następnie, jeśli znacznik znajduje się na drugim albo dalszym polu danej postaci, można skorzystać z jej zdolności. Na koniec tury znacznik aktywności przesuwa się na kolejną kartę i zaczyna się tura następnego gracza. Reguły, po ich poznaniu, stają się dość proste. Nie do końca przekonała mnie jednak instrukcja. Przede wszystkim nie lubię ramek, w których zawarte są istotne reguły &#8211; wyrobiłem sobie nawyk czytania suchych zasad i pomijania wszelkich dodatków w postaci przykładów, chyba że czegoś nie jestem w stanie wywnioskować z opisu. Tutaj w ramkach zamknięto ważne informacje, co nieco utrudniało mi czytanie. Do tego, mimo sporej liczby wypunktowań, instrukcja była nieco chaotyczna, w błąd na pierwszy rzut oka wprowadzała też karta pomocy (na drugi, po porównaniu z instrukcją już nie). Chodzi o zapis, że postać zawsze jest w jednym z wymiarów i drugi, mówiący że jeśli nie ma na niej znacznika, to postać jest w InBetween. Dopiero zajrzenie do książeczki z regułami wyjaśnia, że postać może być w wymiarze miasta/istoty i jednocześnie w InBetween. Tak czy inaczej jeśli przebrnie się przez zasady, to jest już z górki. Czasami można mieć wątpliwości dotyczące jakiejś karty, ale nasze partie przebiegały płynnie. Przydawała się w nich karta pomocy z przebiegiem tury, dzięki której wszystko szło sprawnie, bez konieczności zaglądania do instrukcji. InBetween &#8211; instrukcja (PDF, 10 MB) Kasia: Pomimo niewielkich rozmiarów InBetween nie jest banalną karcianką. Zasady nie są może bardzo zawiłe, ale zrozumienie tego, jak dokładnie gra przebiega oraz jakiego mniej więcej rodzaju zagrań można się spodziewać po przeciwniku, wymaga rozegrania przynajmniej jednej partii. Dobrze, że gracze dostają karty pomocy, bo zdecydowanie się one przydają, przynajmniej podczas kilku pierwszych rozgrywek. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: InBetween może się podobać. Ba, siadaliśmy do partii też ze znajomymi i pierwsze wrażenie zawsze było pozytywne. Połączenie zarządzania ręką kart, z postaciami, po których porusza się znacznik tury sprawdza się w praktyce. Zagrywając akcje trzeba brać pod uwagę sytuację na stole, nie zawsze też warto/da się skorzystać z treści karty. Energia jest ważnym zasobem i trzeba dysponować nim rozsądnie, szczególnie jeśli na stole większość postaci znajduje się w wymiarze przeciwnika. Typ gry wiąże się naturalnie z interakcją. Tej jest tutaj sporo, od wpływania na postacie po bezpośrednie ataki na przeciwnika, gdy karty zmuszają go do odrzucania energii itd. Dzięki temu rozgrywki przypominają swoistą przepychankę, w której trzeba przewidywać ruchy rywala, reagować na nie i, najlepiej, zapobiegać im. InBetween to gra, w której po pierwsze ważne jest planowanie na podstawie tego, co aktualnie mamy w ręku. Owszem, na początku partii można upatrzyć sobie postacie ze zdolnościami, które chce się zgarnąć, jednak dużo do powiedzenia mają tutaj karty. Symbole na akcjach są niezwykle ważne, bo określają postacie, na które można wpływać. Losowość w ich doborze daje się jednak we znaki jedynie na samym finiszu partii &#8211; kilka razy zdarzyło się tak, że przeciwnik nie był w stanie wpłynąć na jakąś postać (brak symbolu na ręku), co dawało mi zwycięstwo. Przy dość niedługiej rozgrywce (poza pierwszą partią mieściliśmy się w okolicach 30-40 minut) nie jest to jednak problemem, a dzięki przesuwającemu się znacznikowi tury sporo można przewidzieć wcześniej. No i w końcu zagrania, które mają zaskoczyć przeciwnika, są częścią zabawy. Ze spokojem wystawiłbym grze 7 albo nawet 7,5, gdyby nie jedna kwestia &#8211; warunki wygranej. Te są dwa (kontrola nad trzema postaciami albo szósty poziom świadomości), jednak na ogół partie kończyły się dzięki wypełnieniu tego drugiego. Na kilkanaście rozgrywek jedynie kilka razy (bliżej 3-4 niż 8-9) któreś z nas wygrało poprzez kontrolowanie postaci. Niekiedy dochodziło do sytuacji, w których jeden z graczy &#8211; mając korzystny układ kart na stole &#8211; wykonywał praktycznie dwie akcje: pozyskiwanie energii i zwiększanie świadomości. Aż w pewnym momencie sięgnąłem do instrukcji, by upewnić się, czy przypadkiem nie pobieramy zbyt dużo energii. Odniosłem wrażenie, że druga dostępna strategia nie do końca radzi sobie z kontrowaniem rywala, który zdecyduje się pójść w świadomość. Im bardziej znaliśmy grę, tym bardziej było to widać. Cierpiały na tym trochę zdolności postaci, z których korzystało się przez to nieco rzadziej, niżbym sobie tego życzył. Mimo tego wrażenia większej skuteczności jednej ze strategii przyjemnie grało mi się w InBetween. Przygotowanie partii nie zajmowało długo, a dzięki sporej liczbie kart i dwóm różnym stronom konfliktu nie czułem powtarzalności zagrań. Możliwość wykorzystywania wszystkich kart na różne sposoby (zdobywanie wpływów u mieszkańców, korzystanie z ich umiejętności, symbole i akcje kart na ręce, zdolność świadomości) sprawia, że mimo niewielkich rozmiarów w InBetween dzieje się sporo. Kasia: InBetween to swego rodzaju dwuosobowy pojedynek, przypominający nieco przeciąganie liny. Możliwe do wykonania akcje są raczej proste, ale strategii jest tu całkiem dużo. Jest więc trochę kombinowania, jakie karty zagrać, w jakiej kolejności, czy opłaca się wydawać energię na ich zdolności lub kiedy skorzystać z dodatkowej akcji świadomości. Droga do zwycięstwa nie jest nigdy oczywista, a duża interakcja sprawia, że często nasze plany są niweczone. Trzeba więc na bieżąco je korygować czy wręcz zmieniać. W InBetween można wygrać na dwa różne sposoby, jednak podczas naszych rozgrywek zdecydowanie dominowały zwycięstwa dzięki osiągnięciu maksymalnego poziomu świadomości (a nie przeciągnięciu wystarczającej liczby mieszkańców na swoją stronę). Pewnym wyjaśnieniem takiej sytuacji może być losowość doboru kart w grze. Wylosowanie wielokrotnie tego samego symbolu na karcie i ostateczne przeciągnięcie danego mieszkańca jest dość mało prawdopodobne w krótkim czasie. Zdecydowanie łatwiej jest rozproszyć wysiłki, zadziałać na kilka różnych postaci i dzięki temu zwiększyć swój dochód energii, zamieniając go następnie w kolejne poziomy świadomości. Z tego też względu strategia zmierzająca do osiągnięcia takiego właśnie celu wydaje się być dominująca. Można co prawda odrzucać karty i dobierać nowe, ale wiąże się to ze stratą kolejki i wcale nie gwarantuje powodzenia. Ogólnie rzecz biorąc jednak losowość nie przeszkadzała mi w tym tytule. Jeśli się ją uwzględniło, biorąc pod uwagę to o czym wspomniałam wyżej, to obmyślanie strategii w zależności od pojawiających się na naszej ręce kart, jest jak najbardziej w porządku. Delikatna asymetryczność rozgrywki dodaje grze regrywalności, bo każda ze stron pozornie ma to samo do zrobienia, ale nieco inne narzędzia, którymi może się posłużyć. Poza tym w każdej partii mamy nieco inny zestaw kart &#8211; ułożony w specyficzny sposób, przez co dostępne są różnego rodzaju dodatkowe bonusy, co też urozmaica zabawę. Ocena Wiktora: 6,5/10 Ocena Kasi: 7/10 Klimat i tematyka: Wiktor: Przy niewielkich grach na ogół pomijamy ten fragment recenzji, dorzucając ze 2 zdania przy opisie rozgrywki albo ocenie. Jednak otoczka tematyczna pełni dość istotną rolę w InBetween, chociażby przez to, że klimatem gra wyraźnie nawiązuje do serialu Stranger Things i zyskującego na popularności pogranicza horrorów oraz tajemniczych historii. Standardowo więc napiszę, że szata graficzna dobrze wywiązuje się ze swojej roli wprowadzania w przedstawione w grze realia. Widać to już po pudełku, które ma dwie strony &#8211; miasta i istoty. W opisie wyglądu wspominałem też o dwustronnych kartach i ładnych ilustracjach. Mechanicznie akcje na ogół mają swoje uzasadnienie fabularne, pomagają w tym też krótkie wstawki tekstowe pod opisami zdolności kart. Przyznam, że rozgrywki sprawiły, że zainteresowaliśmy się wspomnianym wyżej serialem. Zawsze trudno mi oceniać klimat w tak niewielkich grach, które nie mogą pozwolić sobie na tworzenie fabuły itd. Wydaje mi się jednak, że InBetween dobrze poradziło sobie z tym zagadnieniem, dzięki czemu może przyciągnąć już samym tematem. Jest nieźle! Kasia: W InBetween inspiracje serialem Stranger Things są więcej niż czytelne. Dzięki temu ta niewielka karcianka ma szansę trafić do fanów produkcji Netflixa, ale także i innych miłośników horrorów science-fiction. Brak licencji jest tu więc i wadą i zaletą jednocześnie. Widząc pudełko z napisem Stranger Things, ktoś nieznający serialu mniej chętnie sięgnąłby pewnie po grę. Co zaś tyczy się oddania tematu w rozgrywce, to dużą część roboty jeśli chodzi o budowanie klimatu robią ilustracje, a także krótkie wstawki fabularne znajdujące się na kartach akcji. Dzięki temu gra nie wydaje się abstrakcyjna, choć pewnie bez większego problemu można by jej temat zmienić (co zresztą miało miejsce, bo jeszcze pod koniec 2016 roku gra była zapowiadana jako Święci i Grzesznicy: Poczet królów polskich). W trakcie partii klimat jest lekko wyczuwalny, choć na pierwszy plan wysuwają się po prostu zmagania dwóch sił, a losy poszczególnych postaci są zdecydowanie mniej istotne. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 6/10 Ocena: Wiktor: InBetween jest dobrą karcianką, której mogę zarzucić właściwie jedną rzecz: wg mnie jedna ze strategii jest bardziej opłacalna i łatwiej pozwala osiągnąć zwycięstwo. Być może w starciu z doświadczonym w tym tytule weteranem odniósłbym inne wrażenie, jednak poznając grę od zera wyglądało to u nas tak, a nie inaczej. Sama rozgrywka sprawia jednak przyjemność i budzi trochę emocji. Bez znużenia siadałem do kolejnych partyjek i jestem zdania, że nie zmarnowałem czasu poznając ten tytuł. Czuć tutaj &#8222;grę w grze&#8221;, której niekiedy brakuje mniejszym, dwuosobowym planszówkom i karciankom. Kasia: Całkiem dobrze bawiłam się przy InBetween, a największą frajdę sprawiała mi bezpośrednia rywalizacja i możliwość zawieszenia oka na intrygujących rysunkach. I choć nie powaliło mnie ono na kolana, to uważam, że to solidna karcianka. Poleciłabym ją grającym we dwoje, zwłaszcza jeśli lubią klimat horroru. Dla kogo? Dla: początkujących i średnio zaawansowanych; grających we dwoje; miłośników horroru i serialu Stranger Things Przypomina nam: Multiuniversum; trochę Obecność Plusy: dobre wykonanie, fajne ilustracje kompaktowe rozmiary regrywalna uczucie dużej ilości &#8222;gry w grze&#8221; Minusy: jedna z dróg...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/inbetween-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kości obfitości &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/kosci-obfitosci-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/kosci-obfitosci-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Apr 2018 12:09:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/kosci-obfitosci-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Kości obfitości to niewielka gra, w której na pierwszy plan wysuwają się kości i notesiki. Podczas zabawy zapełnia się grządki roślinami oraz karmi świnkę tymi, które nie pasują do planu zagospodarowania pola&#8230; Wiek: 8+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: około 30 minut Wydawca: Board&#38;Dice Tematyka: rolnictwo Główna mechanika:&#160; roll and write BGG: Harvest Dice Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Kości obfitości to właściwie tylko dwa notesiki, kilka kostek, żeton pierwszego gracza i cztery ołówki. Do tego oczywiście instrukcja, której w pudełku nie mogło zabraknąć. Podoba mi się, że w pakiecie dostaliśmy od razu ołówki do gry, to niby drobiazg, ale dzięki temu można wrzucić grę do plecaka bez obawy, że na miejscu zacznie się rozpaczliwe poszukiwanie czegoś do pisania. Notesy mają łącznie 200 stron (po 100 dla trybu podstawowego i zaawansowanego), bez problemu można też używać ich zamiennie, wystarczy pamiętać o drobnych różnicach między wersjami. Trochę szkoda, że w pudełku nie znalazłem ładniejszych kostek. Zwykłe k6 dają radę, chociaż gra na pewno by zyskała z jakimiś fajnymi, robionymi na zamówienie kośćmi. Przy notesikach zaawansowanych zabrakło mi też ze dwóch niebieskich kratek do zapisywania punktacji, lecz to drobiazg. Jak na niewielką grę typu roll and write (rzuć i zapisz) jest jednak okej. Kasia: Kości obfitości to nieduże pudełeczko, które zainteresowało mnie ogrodniczym tematem, widocznym już na okładce. Kompaktowy rozmiar zdecydowanie można uznać za plus. Tak samo jak niewielką ilość miejsca potrzebnego do rozegrania partii. Najważniejszym elementem gry są dwa grube notesy, z których wykorzystujemy po jednej kartce na gracza w każdej partii. Graficznie prezentują się one całkiem przyzwoicie, są też dobrze rozplanowane. Szkoda, że notatniki nie zostały zadrukowane dwustronnie. Dzięki temu gra wystarczyłaby na dwa razy więcej rozgrywek. Zastanawiam się co będzie, kiedy skończą się kartki i czy wydawnictwo zamierza sprzedawać dodatkowe notatniki, bez pozostałych komponentów. [Board&#38;Dice potwierdziło, że dodatkowe notesiki będą do kupienia w ich sklepie, pojawią się też pliki do samodzielnego ich wydruku &#8211; W.] Na plus zasługuje dorzucenie małych ołówków &#8211; dzięki temu nie trzeba przed każdą rozgrywką przetrząsać szuflad. Podobają mi się też kostki w żywych kolorach, choć żałuję, że nie są one większe. Skoro komponentów mamy tu tak niewiele, to miło byłoby widzieć spore, porządne kości. Ocena Wiktora: 6,5/10 Ocena Kasi: 7/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Gra oferuje dwa tryby zabawy: podstawowy i zaawansowany. Różnice między nimi są niewielkie, oba są proste, różnią się nieco zasadami punktowania. W tym trudniejszym nagradzana jest też największa liczba warzyw każdego z typów. O co więc chodzi w Kościach obfitości? Gracze kolejno dobierają po jednej kostce z puli (aż zostanie w niej tylko jedna) wykonując nią jedna akcję: sadząc (rysując roślinę w kolumnie o wartości przedstawionej na kostce, obok innej rośliny tego typu); oddając warzywo/owoc świni (zaznaczając odpowiednią liczbę pól na torze). Z drugiej opcji można skorzystać tylko wtedy, gdy dobranej kości nie można &#8222;posadzić&#8221;. I to właściwie tyle, zabawa trwa do momentu, w którym ktoś wypełni pole, tor świni lub jeden z koszy na targu. Na koniec partii punktuje najedzona świnia, rzeczy zasadzone w ogrodzie (w zależności od wartości na targu, którą określa kość zostająca na koniec rudny w puli). Zasady Kości obfitości są proste, bez problemu można wytłumaczyć je nowym graczom. Instrukcja daje radę i nie pozostawia raczej żadnych wątpliwości co do przebiegu partii. Zabrakło mi w niej jedynie wzmianki o tym, czy nasze poczynania są jawne dla przeciwników. Brak zasłonek sugeruje, że tak, ale niektórzy znajomi jakoś odruchowo zakrywali swoje notesiki. No i proszę pamiętać, że wbrew temu co mówią zasady pomidor nie jest warzywem! 😉 Kości obfitości &#8211; instrukcja (Dysk Google) Kasia: Zasady Kości obfitości są na tyle proste, że gra nadaje się dla początkujących planszówkowiczów. A jeśli ktoś obawia się wariantu zaawansowanego, to można rozpocząć od nieco uproszczonego &#8211; podstawowego (choć po prawdzie bardzo nieznacznie różnią się one między sobą). Podczas partii, a zwłaszcza końcowego liczenia punktów pomocne są informacje rozpisane na kartkach notesu, więc liczenie jest szybkie i bezproblemowe. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 8/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Kości obfitości są grą dość dynamiczną i płynną. Wybór odpowiedniej kości nie zajmuje zbyt dużo czasu, dzięki czemu nie zdarzają się tutaj przestoje. To ważne w niewielkich tytułach, bo jakoś nie lubię wyciągać na stół &#8222;fillera&#8221; (słowniczek) trwającego godzinę. Tytuł wydany przez Board&#38;Dice jest grą specyficzną, bo nie każdy musi fascynować się rysowaniem warzyw i owoców na kartach. Mimo prostej mechaniki pozwala on podjąć kilka decyzji, głównie dotyczących zarządzania kostkami: którą dobrać, by w puli na koniec zostało to, co chcę; nakarmić świnię dla jednorazowego bonusu (zmiana wartości kostki albo jej koloru), a może po prostu rysować jak najwięcej na grządkach? Kości obfitości oczywiście nie są żadnym ciężkim euro, to lekka gra, w której jest całkiem sporo losowości. Wiele zależy od wyników rzutów, chociaż z każdą kością można coś zrobić. Same rozgrywki były przyjemne, choć nie jest to tytuł, który w normalnych warunkach często gościłby na moim stole. Do tego brakuje mu jakiegoś efektu WOW, czegoś co sprawi, że wybije się nad resztę kolekcji. Tak się jednak złożyło, że Kości obfitości&#160; trafiły do nas w okresie, w którym graliśmy z różnymi ludźmi więc spełniały rolę lekkiej, szybkiej gry przed czymś większym, do czego świetnie się nadają. Nie bez znaczenia jest też niewielki rozmiar tytułu. Pudełeczko bez problemów lądowało w plecaku, wystarczyło je wyjąć i rozpocząć zabawę. Grając we troje jeden ze znajomych zwrócił uwagę na to, że nie zawsze każdy będzie miał do dyspozycji&#160; taką samą liczbę kości. Jako że jedna zawsze zostaje w puli, to ostatni gracz w rundzie ma o jedną akcję mniej. W idealnym układzie partia skończyłaby się w jego rundzie, co usunęłoby problem, jednak nie zawsze tak się to układa, dlatego osoba ostatnia w kolejce może czuć się nieco pokrzywdzona. Kasia: Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że jest to gra w typie prościutkiego fillera, ale już po pierwszej partii odkryłam, że jest tu też całkiem sporo strategii. Już samo rozplanowanie warzyw na grządkach &#8211; z pozoru banalne &#8211; może mieć ogromny wpływ na to czy uda nam się w odpowiednim stopniu nakarmić świnkę i zdobyć tym samym sporo dodatkowych punktów. Mimo, że prym wiodą tu kostki, intensywnie turlane podczas partii, to losowość nie dokucza. Jest ona stałym elementem rozgrywki, z którym można sobie radzić, mając zwykle wybór spośród przynajmniej dwóch wyników. Dodatkowo można modyfikować liczbę oczek (czy nawet kolor kostki), co daje już całkiem sporo opcji na poradzenie sobie z niezbyt korzystnym układem. Z moich obserwacji wynika, że to jednak spryt i strategia decydują w większej mierze o zwycięstwie niż los. Oryginalnym elementem gry jest konieczność rysowania wybieranych przez nas warzyw. Można to robić bardzo schematycznie, ale domorośli rysownicy mogą to potraktować jako dodatkowe wyzwanie. Gra nie jest długa, a do tego dość dynamiczna, choć nie ma w niej zbyt wielu emocji. To kościanka raczej pokojowa, nie można tu rywalom nic zniszczyć, a przeszkadzanie ogranicza się do sporadycznego zabrania kości, która przydałaby się przeciwnikowi. Choć w większym gronie nie ma raczej możliwości kontrolowania poczynań wszystkich współgraczy. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 7/10 Gra we dwoje: Wiktor: Jako że w Kościach obfitości próżno szukać interakcji (okej, czasami uda się podebrać komuś kość albo pokierować grą tak, by na koniec w puli zostało to, co jest dla nas korzystne), to tytuł praktycznie nie różni się podczas partii we dwoje. Zmienia się jedynie liczba kostek. Ze względu na fillerowy charakter gry wolę, gdy przy stole siedzą łącznie ze 3-4 osoby, ale tylko z Kasią też grało mi się przyjemnie. Kości obfitości nadadzą się więc na dłuższe podróże we dwoje, podczas których miejsce jest ograniczone, a chciałoby się w coś pograć. Kasia: Poza liczbą dostępnych kostek zasady gry we dwoje są dokładnie takie same jak te dla większego grona. Podobnie sprawa ma się jeśli chodzi o wrażenia z rozgrywki. Drobną różnica jest jedynie to, że grając w parze nieco łatwiej jest śledzić działania przeciwnika i od czasu do czasu zwinąć mu sprzed nosa dobrą kość. Poza tym nie ma w zasadzie różnicy ile osób siedzi przy stole, więc gra dobrze nadaje się nawet dla tych, którzy grają wyłącznie w parze (plus jest taki, że karteczek starczy wtedy na więcej rozgrywek 😉 ). Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 7/10 Ocena: Wiktor: Kości obfitości są w porządku. To prosta, lekka i dość szybka gra o neutralnej tematyce. Sprawdzi się wśród fanów mechaniki roll and write oraz mniej doświadczonych planszówkowiczów. Wyjadacze lubiący proste tytuły również będą mogli od czasu do czasu trzasnąć partyjkę oczekując na spóźnialskiego gracza lub wybierając się pogadać w jakimś pubie. Kasia: Kości obfitości to sympatyczna gierka, którą poleciłabym w szczególności początkującym. Może i nie podbiła mojego serca, ale czas przy partiach płynął mi całkiem miło. To fajny tytuł do zabrania np. na wyjazd. Dla kogo? Dla: fanów mechaniki roll and write; miłośników prostych, lekkich gier; szukających czegoś na czas podróży Przypomina nam: SteamRollers, Winnica Plusy: niewielkie rozmiary proste zasady przyjemna rozgrywka Minusy: ograniczona pojemnością notesika niewiele emocji Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/kosci-obfitosci-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Multiuniversum (Board&#038;Dice) &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/09/multiuniversum-board-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/09/multiuniversum-board-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 06 Sep 2016 09:55:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2016/09/multiuniversum-board-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[W Multiuniversum gracze wcielają się w nieuważnych naukowców z CERN-u, którzy bawiąc się Wielkim Zderzaczem Hadronów próbowali cofnąć się w czasie o jeden dzień. Do przeskoku nie doszło, ale&#8230; eksperyment nie zakończył się całkowitym niepowodzeniem! Badaczom udało się otworzyć portale do równoległych światów, które jednak nie okazały się zbytnio przyjemne. Czas więc chwycić za narzędzia i zrobić z tym porządek, zanim stwory wypełzną ze swoich krain. Wiek: 12+ Liczba graczy: 1-5 Czas gry: około 45 minut Wydawca: Board&#38;Dice Tematyka: science-fiction, naukowa Główna mechanika: zarządzanie ręką, zbieranie zestawów Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Multiuniversum składa się z kart oraz pięciu meepli zamkniętych w niewielkim pudełku. Okładkową grafikę można zaleźć też na jednym z portali występujących w grze i&#8230; jest to według mnie chyba najmniej przekonująca ilustracja ze wszystkich. Sam obrazek nie jest zły, ale w połączeniu z ciemną kolorystyką nie prezentuje się najlepiej. Ale nie oceniajmy pochopnie gry po jej okładce! Liczbowo w Multiuniversum przeważają napędzające rozgrywkę karty akcji, jednak to portale skupiają na sobie większą uwagę. Karty przedstawiające przejścia do innych wymiarów są zilustrowane bardzo ładnie, a same równoległe światy totalnie odjechane (ale kto zna ekipę Board&#38;Dice nie powinien się dziwić ;)). Gigantyczny zabójczy żelek?&#160; Krwiożercze zabawki? Klimatyczne stwory? Tak, tak i jeszcze raz tak! Karty akcji nie zostały zilustrowane, zawierają natomiast całą masę znaczków. Początkowo symbolika może przerażać, ale wystarczy odrobina skupienia by zauważyć, że 5 ikonek powtarza się na wszystkich akcjach, są jedynie umieszczone w różnej kolejności. Jest to więc czytelne i po krótkich wyjaśnieniach zaczyna nabierać sensu. Szkoda jednak, że wśród kart zabrakło chociaż kilku z wyjaśnieniem całej występującej na akcjach i portalach symboliki. Pomogłoby to początkującym graczom stawiającym w Multiuniversum pierwsze kroki. Na szczęście wydawca przygotował pliki do samodzielnego wydrukowania. Karty w grze są dość cienkie, ale też giętkie i jak na razie nie zauważyłem, żeby jakoś mocno zadzierały się od tasowania. Jednak wrzucenie ich w koszulki nie powinno zaszkodzić ;). Kasia: Na pierwszy rzut oka Multiuniversum wydaje się raczej niepozorne: niewielkie pudełko, a w nim nieduża talia i kilka meepli. Kogo nie odstraszy &#8222;cebulowaty&#8221; kosiarz na okładce, ten w środku znajdzie ciekawe i bardzo oryginalne grafiki oraz dobrej jakości karty. Gra jest dopracowana jako całość, ponieważ ładnie prezentują się są nie tylko karty portali, ale także te pozwalające na wykonywanie akcji czy laboratoria. I pomimo, że jest na nich też sporo różnego rodzaju ikonek to wszystko jest bardzo wyraźne i czytelne. Właściwie trudno napisać tu coś więcej, a z wrodzonego czepialstwa dodam tylko, że jeden z meepli nie pasuje kolorystycznie do swojego laboratorium (pionek jest fioletowy, a pomieszczenie na karcie niebieskie). Gdzieś w fazie produkcji musiał wkraść się drobny błąd. I choć może gra po rozłożeniu na stole nie wygląda specjalnie imponująco, to miło jest popatrzeć na te wszystkie rysunki obcych światów i trzymać w ręce kolorowe, miłe dla oka karty. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Celem graczy w Multiuniversum jest zgromadzenie największej liczby punktów zwycięstwa przyznawanych na koniec partii za zamknięte portale. Dodatkowo otrzymuje się je za zebrane komplety symboli na kartach przedstawiających inne światy. W swojej turze każdy może wykonać trzy akcje (posiadając na ogół 3 lub więcej kart na ręku) spośród kilku dostępnych: zagrać kartę i wprowadzić w życie jej efekt, odrzucić kartę i dobrać kolejną, przygotować narzędzie. Narzędzia to te duże ikonki widoczne po prawej stronie kart. Wykorzystywane są do zamykania portali, lecz by móc to zrobić muszą zostać zagrane na stół i ułożone z prawej strony laboratorium gracza. Całą partię napędzają jednak akcje oferowane przez karty. Są to (kolejność wypisana zgodnie ze środkową kartą z powyższego zdjęcia): ruch skorzystanie ze zdolności pola, na którym stoi nasz pionek dobranie karty ze stosu odrzuconych dobranie dwóch kart z talii zamknięcie portalu&#160; Każda akcja na karcie przypisana jest do konkretnego koloru, co oznacza, że można ją wykonać jedynie stojąc na odpowiednim transformatorze. Zabawa kończy się po wyczerpaniu odpowiedniej liczby stosów portali. Instrukcja Multiuniversum ma około 50 stron, jednak nie jest to powód do strachu &#8211; książeczka zwiera zasady w trzech językach (niemieckim, angielskim i polskim). Jest napisana całkiem sprawnie, chociaż ciemne tło i mała czcionka nie dodają jej czytelności. Zasady gry są dość proste i nie przytłaczają, jednak &#8211; jak wspominałem wyżej &#8211; Multiuniversum skorzystałoby na kartach pomocy, które można by wręczyć osobom siadającym do tytułu po raz pierwszy. Kasia: Niezwykle podoba mi się prostota zasad Multiuniversum, która sprawia, że grę można wyjaśnić w kilka minut i zachęcić do niej nawet mało doświadczonych graczy. Nie przeszkadza mi specjalnie brak kart pomocy, bo właściwie już po jednej rozgrywce udało mi się zapamiętać znaczenie symboli. Podczas pierwszej partii warto jednak skorzystać z tabelki z odpowiednimi objaśnieniami znajdującej się na tyle książeczki z instrukcją. A choć objętość tej ostatniej może sprawiać wrażenie, że mamy do czynienia ze skomplikowaną grą, to są to tylko pozory. Jej zaletą jest bowiem wielojęzyczność, która może ułatwić rozgrywki z obcokrajowcami. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 8/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Multiuniversum to z jednej strony tylko zagrywanie kart, z drugiej jednak opatrzone kilkoma ciekawymi twistami. Dużą rolę odgrywają tutaj transformatory i kolory przypisane do akcji, wpływające na możliwość ich zagrywania. Planując swoje ruchy trzeba brać pod uwagę nie tylko pole, na którym znajduje się nasz pionek, lecz także to docelowe. Kilka razy przez gapiostwo przesunąłem się na transformator innego koloru i&#8230; nie mogłem zamknąć portalu, gdyż potrzebna była mi np. czerwona akcja zamiast białej, na którą patrzyłem. Dzięki takiemu rozwiązaniu Multiuniversum zmusza do intensywnego kombinowania. Planowanie własnych ruchów w Multiuniversum jest jednak okraszone pewną dozą niepewności wynikającą z akcji przeciwników, którzy prawdopodobnie tylko czają się, by zgarnąć przed nami któryś portal. W karciance tej wyczuwalna jest więc presja czasu i pewien pośpiech, który części graczy może przeszkadzać. Nie można jedynie skupiać się na na własnym naukowcu, trzeba obserwować też poczynania przeciwników i, najlepiej, przewidywać ich plany. Według mnie takie skonstruowanie gry dodaje jej emocji i dynamiki. Ta dawka szaleństwa nieźle wpisuje się w tematykę Multiuniversum. Karty oznaczają na ogół sporą losowość, z którą jednak Manuel Correia poradził sobie całkiem sprawnie. Nawet jeśli nie mamy możliwości zamknięcia pożądanego portalu, bo brakuje nam odpowiednich akcji lub narzędzia, możemy na ogół obejść ten problem. Czy to korzystając ze zdolności transformatorów, czy też szukając danej karty wśród odrzuconych lub po prostu dobierając kolejne i modyfikując swoje plany. Momentami uciążliwa bywa jedynie niemożność poruszenia się na inny transformator &#8211; wówczas pozostaje korzystanie ze zdolności pola, na którym się stoi lub dobieranie kolejnych kart. Multiuniversum nie sprawia wrażenia gry mocno losowej, w której kiepski dociąg może oznaczać porażkę (chociaż nie powinienem raczej mówić o strategiach, gdyż wygrywałem jedynie sporadycznie ;)). W grze wydawnictwa Board&#38;Dice istnieje jedynie jeden sposób na zdobywanie punktów, którym są portale. Przez to z czasem Multiuniversum może się trochę ograć i spowszednieć, szczególnie osobom lubiącym tłuc w jeden tytuł raz za razem po kilka partii na raz. Grając od czasu do czasu nie powinniście raczej narzekać na powtarzalność. By urozmaicić trochę zabawę powstał ufundowany niedawno na Kickstarterze dodatek, który dostępny jest już w przedsprzedaży również w Polsce i wprowadza portale do&#8230; Wielkich Przedwiecznych (to ci od Cthulhu i Lovecrafta, jeśli ktoś nie kojarzy ;)). Multiuniversum dobrze się skaluje, jednak należy mieć na uwadze, że wraz ze wzrostem liczby graczy zabawa nabiera jedynie tempa, a portale zamykane są coraz szybciej. Optymalna liczba graczy to dla mnie 3-4 osoby (o grze we dwoje niżej). W karciance nie ma bezpośredniej interakcji w postaci ataków na innych, lecz zdolności transformatorów wprowadzają możliwość krzyżowania planów przeciwników, głównie poprzez manipulację portalami (zamiana ich miejsc lub kolejności). Kasia: Być może wiecie, że lubię, kiedy w grach daje się graczom możliwość kombinowania z różnym wykorzystaniem posiadanych kart. Tak jest właśnie w Multiuniversum. Mnogość opcji, a tym samym stojących przed nami wyborów, jest spora. Trzeba kalkulować co nam się bardziej opłaci, w jakie zestawy portali celować, a do tego odpowiednio przemyśleć kolejność zagrywania kart, bo ma ona tutaj duże znaczenie. I do tego warto także mieć w zanadrzu jakiś wariant awaryjny, w razie gdyby coś stanęło na przeszkodzie naszym planom. Nie ma tu bowiem czasu do stracenia, a każda sprytnie rozegrana runda może nas przybliżyć do zwycięstwa. Ważne jest dla mnie też to, że gra jest dynamiczna, nie sposób się przy niej nudzić. I to nawet w większym gronie, ponieważ tury graczy przebiegają raczej szybko, a czekając dobrze jest obserwować współgraczy (czy nie planują np. zamknąć portalu, który sobie upatrzyliśmy) oraz obmyślać swoje kolejne posunięcia. Losowość nie dominuje &#8211; owszem co turę dobieramy kilka kart ze stosu, ale dzięki zróżnicowanym możliwościom ich wykorzystania ma się poczucie kontroli nad przebiegiem rozgrywki. Bardziej niż los szyki mogą pokrzyżować przeciwnicy, co jest dużą zaletą gry. Multiuniversum to pozycja stojąca pomiędzy fillerem a cięższą pozycją na cały wieczór, dzięki czemu sprawdza się w sytuacjach kiedy mamy mniej czasu, a chcemy zagrać w jakiś konkretny i wymagający myślenia tytuł. Chce się też do niego wracać, bo wszystkie rozgrywki wyglądają nieco inaczej, a dodatkowo towarzyszy im zwykle sporo emocji. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 8/10 Gra we dwoje: Wiktor: Multiuniversum we dwoje sprowadza się do wyścigu między graczami o to, który szybciej zgarnie więcej portali. Gra pozwala wówczas na więcej kontroli, gdyż widzimy jakie narzędzia przygotowuje przeciwnik i na co się czai. W wariancie dwuosobowym zabawa traci trochę interakcji, gdyż w większości przypadków bardziej opłaca się zbierać własne upatrzone zestawy, niż podkradać przeciwnikowi to, czego potrzebuje. Jasne, idealnie gdy uda się zrobić obie rzeczy na raz, jednak na ogół każdy skupia się na własnych portalach &#8211; dlatego też gra przypomina wówczas wyścig. Swoją funkcję pełnią jednak nadal transformatory, które we wredny sposób pozwolą niekiedy zamienić kolejność kart, czy przenieść jeden z portali w inne miejsce, opóźniając tym samym działania oponenta. Dwuosobowe Multiuniversum podoba mi się trochę mniej niż to w większym gronie. Nie jestem przekonany, czy sięgnąłbym po nie mając grać tylko i wyłącznie z Kasią, jednak sprawdza się jako pozycja dla 2-5 osób. Kasia: Jak można by się spodziewać, rozgrywka we dwójkę jest nieco spokojniejsza niż w większej ekipie. Jest mniej przeszkadzania, więc i oczywiście łatwiej planować swoje ruchy z wyprzedzeniem. Czuję też jednak, że przez to gra traci trochę swój lekko zaczepny charakter. Mniej się dzieje nad stołem, a gracze są bardziej skupieni. Z pewnością znajdą się osoby, dla których będą to wyłącznie zalety. Ja nie narzekam, bo i we dwójkę chętnie siadam do gry, lecz mimo wszystko takim złotym środkiem jeśli chodzi o skład grający w Multiuniversum są w mojej ocenie 3 lub 4 osoby. Ocena Wiktora: 6,5/10 Ocena Kasi: 7/10&#160;&#160; Klimat i tematyka: Wiktor: Pomysł na tematykę gry stworzył całkiem przyjemny miks. Jest lekkie zaczepienie o rzeczywistość w postaci CERN-u i Zderzacza Hadronów, a domieszka fantastyki pozwoliła zaprezentować wszystkie te fajne grafiki innych światów, pozostawiając jednak Multiuniversum w sferze bliskiej codzienności. Bo przecież od czasu do czasu słyszy się w mediach o ośrodku badań w Szwajcarii. Sam klimat w grze nie jest jednak odczuwalny. Bieganie po transformatorach i zagrywanie kart ma sens mechaniczny, jednak nie czuć w nim większej głębi tematycznej. Kasia: Sądzę że Multiuniwersum ma szansę zainteresować w szczególności tych, którzy lubią puszczać wodze wyobraźni, ale pozostałych też nie powinno zniechęcić. Mechanika dominuje tutaj nad tematem, choć kombinowanie jakim sposobem pozamykać te nieszczęsne portale przebija się na obu płaszczyznach, tak więc punkt za spójność. Jeśli chodzi o sam temat to jest on niecodzienny i raczej osobliwy. Nie mniej odkrywanie co też czai się po drugiej stronie (i jak bardzo nie chcielibyśmy mieć z tym do czynienia) okazuje się ciekawym doświadczeniem. Biorąc pod uwagę, że podczas rozgrywek dość mocno skupiałam się na tych wszystkich symbolach i ich optymalnym wykorzystaniu, to nie udawało mi się poczuć głębi klimatycznej Multiuniversum. Było jednak miło i adekwatnie do dość krótkiego czasu rozgrywki. Ocena Wiktora: 4/10 Ocena Kasi: 5,5/10&#160; Podsumowanie: Wiktor: Multiuniversum mimo ciemnej i nie kupującej mnie okładki jest grą ładną, w której nie brakuje ciekawych, wręcz odjechanych grafik. Niewielka liczba dostępnych akcji w połączeniu ze zmieniającą się sytuacją na stole dają grę łatwą do przyswojenia, angażującą i dynamiczną, która jednak wymaga pewnego wysiłku umysłowego. Akceptowalny poziom losowości sprawia, że wynik w dużej mierze zależy od poczynań graczy-naukowców. Multiuniversum nieźle się skaluje...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/09/multiuniversum-board-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Multiuniversum Project: Cthulhu wkrótce na Kickstarterze!</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/07/multiuniversum-project-cthulhu-wkrotce/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/07/multiuniversum-project-cthulhu-wkrotce/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 27 Jul 2016 13:16:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[planszówkowe newsy]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<category><![CDATA[Planszówkowe wieści]]></category>
		<category><![CDATA[zapowiedź]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2016/07/multiuniversum-project-cthulhu-wkrotce/</guid>

					<description><![CDATA[Z ogromną przyjemnością informujemy, że dodatek do naszego karcianego hitu, jakim jest Multiuniversum, już w piątek 5 sierpnia ujawnia się na… Kickstarterze! Tak, chcemy aby Przedwieczni opętali Was swoimi mackami właśnie za pośrednictwem tego portalu crowdfundingowego! Szykujemy dla Was kilka bardzo fajnych celów do osiągnięcia, między innymi możliwość pozyskania dodatkowych kart z przecudownymi grafikami Piotra Uzdowskiego. Będziecie mieli oczywiście możliwość zakupu Multiuniversum Project: Chtulhu oraz zestawów Multiuniversum wraz z dodatkiem w specjalnych, promocyjnych cenach. Już niebawem odpalamy naszą machinę i odkrywamy portale do Przedwiecznych &#8211; przygotujcie się! Zapraszamy Was do zapisania się do wydarzenia na Facebooku. Wkrótce opublikujemy tam np. planowane propozycje wsparcia i kilka ciekawostek z samej kampanii. Tymczasem, wyżej znajdziecie jedną z grafik do kart portalu jakie chcemy Wam przedstawić &#8211; Jog-Sothoth.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/07/multiuniversum-project-cthulhu-wkrotce/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Planszówki nad morzem &#8211; relacja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/05/planszowki-nad-morzem-relacja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/05/planszowki-nad-morzem-relacja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 09 May 2016 12:47:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<category><![CDATA[relacja]]></category>
		<category><![CDATA[relacje]]></category>
		<category><![CDATA[Tailor Games]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2016/05/planszowki-nad-morzem-relacja/</guid>

					<description><![CDATA[7-8 maja odbyła się pierwsza edycja koszalińskich Planszówek nad morzem, której nie mogliśmy przegapić! Na przekór pięknej sobotniej pogodzie zrezygnowaliśmy z wypoczynku na zewnątrz i siedliśmy do stołów. I nie byliśmy sami! Zagraliśmy w kilka nadchodzących tytułów: Multiuniversum, Leśną drakę,  Karczemne opowieści i Komisarza Wiktora, o których też przeczytacie w tym wpisie! Ogólnie o imprezie Po trzygodzinnej podróży i krótkich poszukiwaniach bankomatu w końcu dotarliśmy do koszalińskiego Gimnazjum nr 6! Nie do końca wiedzieliśmy, czego mamy się spodziewać &#8211; to było pierwsze tego typu wydarzenie poza Wrocławiem, na które się wybraliśmy (nie licząc gigantycznego Gramy). Gry przyciągały nawet dorosłych facetów 😉 Impreza odbywała się na sporej sali gimnastycznej szkoły, dzięki czemu wszędzie było trochę luzu &#8211; można było swobodnie przechadzać się między stolikami bez obijania się o grających. W momencie naszego przybycia sporo stolików było wolnych, jednak bawiących się nie brakowało. W dużej części były to osoby z dziećmi &#8211; rodzice z pociechami czy nawet dziadkowie z wnukami. Pojawiali się ludzie w różnym wieku, często nawet chyba nie bardzo zorientowani w temacie, chcący zobaczyć z czym je się te planszówki. Świetnie, bo uważam, że to jest właśnie idealny target dla tego typu imprez &#8211; nie rozegrane geeki, a właśnie zwykli ludzie, rodziny z dziećmi. &#8230;i stołu organizatora 😉 Pobieżnie przejrzana biblioteka gier do wypożyczenia oferowała rozmaite tytuły &#8211; od nowego Quadropolis przez różne rodzinne i imprezowe gry po wielkie pudło z World of Warcraftem. Nie przesadzę chyba mówiąc, że każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Udało mi się na chwilę złapać Piotra Monkiewicza z RnP Dice &#8211; organizatora Planszówek nad morzem. Był zadowolony z frekwencji &#8211; jak na pierwszą edycję wydarzenia oraz ładną pogodę za oknem było chyba nawet lepiej niż dobrze &#8211; w okolicach 14 przez imprezę przewinęło się już ponad 300 osób. Po 15 zaobserwowałem jeszcze wzrost &#8222;zagęszczenia&#8221; &#8211; sporo osób podczas poobiedniego spaceru postanowiło wstąpić na salę. Na miejscu można było tanio kupić makaron (od Pasta in Box i faktycznie był w wygodnym pudełku) oraz kawał ciasta. Był też automat z napojami i kawą &#8211; zaplecze w sam raz. Koniec ogólników, przejdźmy do gier! Multiuniversum &#8211; Board&#38;Dice Zgodnie z obietnicą złożoną Irkowi wpadliśmy na partyjkę ich nowej karcianki. Czekał na nas prototyp, który jednak uzbrojono w finalne już grafiki, a te na żywo wyglądają o wiele lepiej niż na zdjęciach. Multiuniversum przeznaczone jest dla 1-5 osób, które wcielają się w naukowców zamykających prowadzące do innych światów portale. Celem graczy jest zebranie jak największej liczy punktów, które otrzymuje się nie tylko za pojedyncze karty portali, ale również kombinacje przedstawionych na nich symboli. Aby zgarnąć portal należy wcześniej przygotować sobie narzędzia, których symbole widoczne są po prawej stronie kart. Następnie znajdując się przy odpowiednim portalu należy zagrać akcję zamknięcia, odrzucić zebrany zestaw i&#8230; gotowe! Jedno zagrożenie mniej! Gra kończy się, gdy zamknięte zostaną wszystkie portale z trzech stosów. W swojej turze można wykonać do trzech akcji z kilku dostępnych, można je wykorzystywać wielokrotnie, np. odrzucić 3 razy po jednej karcie:&#160; Haczyk tkwi w tym, że przypisaną do koloru i cyfry (1-5) akcję można wykonać tylko stojąc na polu (module) odpowiedniego koloru. W powyższym przykładnie stojąc na czerwonym module gracz może jedynie aktywować jego zdolność, przygotować narzędzie lub odrzucić tę kartę. Sprawia to, że zarządzanie ręką i zbieranie zestawów w Multiuniversum są niezwykle ważne, dodaje też trochę negatywnej interakcji &#8211; zmiana układu stosu portali czy zamienienie ich miejscami między dwoma różnymi modułami potrafi nieźle pokrzyżować plany. Mimo to gra jest sensownie zaprojektowana i nawet przy kiepskim układzie kart na ręku na ogół mamy co robić &#8211; czekając na dojście akcji ruchu można przygotowywać się na kolejną turę dokładając sobie narzędzia czy też korzystając ze zdolności modułu. Gra, mimo że prosta i dość szybka (w piątkę z tłumaczeniem zasad nie graliśmy nawet godziny) oferuje sporo możliwości kombinowania i planowania. A to, że plany te są często krzyżowane przez przeciwników dodaje tylko emocji. Mimo że wymaga pewnego skupienia, to w większym gronie pozwala też trochę pogadać, zachowując miły balans między angażowaniem uwagi i lekkością rozgrywki. We dwoje podobno staje się wyścigiem o to, kto zbierze więcej portali &#8211; dynamicznym, ale bardziej taktycznym. Nie graliśmy w takim układzie, więc musimy na razie wierzyć na słowo Ireneuszowi. Multiuniversum spodobało się wszystkim przy stole i z przyjemnością wróciliśmy do niej później na drugą partię. Gra jest przyjazna daltonistom poprzez zastosowanie nie tylko kolorów, ale też numerków przy akcjach i na kartach modułów &#8211; grający z nami kolega nie miał problemów z ogarnięciem tego, co się dzieje. Po dwóch rozgrywkach oboje mamy ochotę na więcej, a ja pokuszę się o stwierdzenie, że to chyba najlepsza gra Board&#38;Dice, w którą grałem. Bardziej emocjonująca od Exoplanets, prostsza i szybsza niż Dice Brewing oraz bardziej wymagająca i angażująca od The Curse of the Black Dice. Powiązanie akcji z kolorami/polami, które się zajmuje jest bardzo fajną mechaniką wymuszającą bieganie po modułach, nadającą dynamiczności i pikanterii całej grze. Faktycznie widać, że meeplowi naukowcy latają w lekkim chaosie od modułu do modułu dookoła Wielkiego Zderzacza Hadronów z gotowymi narzędziami i chęcią ratowania świata. No i te odjechane, fajnie zilustrowane pomysły na światy też robią swoją robotę ;). Leśna draka &#8211; Tailor Games Cztery dorosłe osoby biegające po żołędziowych kafelkach kolorowymi wiewiórkami musiały być zabawnym widokiem ;). Leśna draka była pierwszym z trzech prototypów wydawnictwa Tailor Games, które sprawdziliśmy. Gra jest prosta i trwa 6 rund, które odlicza się za pomocą widocznych trochę niżej kart przedstawiających zmieniające się pory dnia. Leśna draka polega na gromadzeniu żołędzi (będących też punktami), które zdobywa się chodząc po przedstawiających je kafelkach.  Po każdym ruchu odwraca się na drugą stronę wszystkie te kafelki, które zapunktowały. Z każdej strony przedstawiają one inną liczbę żołędzi (zawsze wiadomo jednak jaka ona będzie, jest to zaznaczone w rogu kafelków). Sęk w tym, że wiewióry mogą biegać tylko w pionie i poziomie (więc nie na skos) i zbierać je od najwyższej do najniższej wartości. Przykład? Wskakując na pole z 5 musimy następnie wejść na takie, które ma niższą wartość (od 4 do 1) i tak dalej&#8230; Idealnym układem jest takie kicanie, by zgarnąć maksymalne 15 punktów, wskakując kolejno na pola z 5, 4, 3, 2 i 1, jednak nie jest to takie proste i często ruch kończy się szybciej, na przykład po zebraniu układu 4, 2 i 1. Gra byłaby banalna, gdyby nie karty akcji, z których można korzystać. W wariancie podstawowym przed swoim ruchem każdy dobiera jedną losową, której może użyć w danej turze. W zaawansowanym wszyscy (od drugiej tury) mają dostęp do 7 kart akcji i mogą dowolnie wybierać tę jedną, z której skorzystają w danym ruchu. Akcje to: Leśna draka jest naturalnie grą familijną, kierowaną do młodszych graczy, jednak wywarła na nas dobre wrażenie. Jest szybka, lekka i nie przeszkadza w niej brak interakcji. Zbieranie żołędzi jest na tyle ciekawe, że z przyjemnością rozegraliśmy dwie partie w gronie czteroosobowym i siedlibyśmy do niej jeszcze w przyszłości. Dzieciom może pomóc pewnie nawet w nauce liczenia, szczególnie że odrzucając z Leśnej draki karty akcji można otrzymać bardzo prostą grę dla najmłodszych.  Wariant zaawansowany wywoływał u nas niekiedy momenty intensywnego móżdżenia i kombinowania w jaki sposób zgarnąć chociaż jednego żołędzia więcej niż przeciwnicy. Wydaje mi się, że Leśna draka może być pozycją przy której dobrze bawić się będą zarówno dzieci, jak i grający z nimi dorośli. Karczemne opowieści (Tailor Games) Najpoważniejsza z trzech testowanych przez nas w Koszalinie gier tego wydawnictwa. Nazywana deckbuildingiem jest raczej grą polegającą na budowaniu ręki, nie talii. Wykupione karty trafiają albo od razu na stół, albo do ręki. Mamy pełną kontrolę nad tym co i kiedy zagrywamy, nie trzeba więc obawiać się pecha przy dobieraniu kart. Losowość w Karczemnych opowieściach występuje jedynie podczas wykładania kafelków misji (wyzwań) oraz w układzie stosów kart do kupienia. W tym drugim przypadku zawsze jednak widzimy wierzchnią kartę każdego z nich, czyli tę, którą będziemy mogli zakupić. Gracze wykonują swoje tury naprzemiennie, mając w każdej możliwość wykonania do dwóch akcji z tych dostępnych: Pierwsza akcja jest raczej prosta i zrozumiała &#8211; wykładamy kartę (możemy mieć tylko 1 bohatera o tym samym imieniu przed sobą na stole!) i jeśli chcemy korzystamy z zapisanej na niej zdolności. Aby zakupić kartę należy skorzystać ze zdolności właśnie zagranej postaci lub wyłożyć dowolną z nich z ręki zakrytą na stół. Wówczas płaci się odpowiedni koszt i dobiera jedną z dostępnych kart na rękę. By opłacić zakup karty należy odwrócić (wyczerpać) dowolną liczbę wyłożonych już postaci sumując ich wartość rekrutacji widoczną przy ikonce kufelka. Koszt każdej karty znajduje się w jej górnym lewym rogu. Tak więc aby kupić postać o koszcie 3 musimy mieć na stole i wyczerpać karty z łączną wartością 3 lub więcej przypisaną do kufli piwa. Podobnie sprawa ma się z podjęciem wyzwania &#8211; należy zagrać kartę, która pozwala wykonać tę akcję (lub dowolną kartę jako wyczerpaną) i wyczerpać tyle naszych postaci na stole, ile wynosi poziom trudności wyzwania. Trzeba jednak uważać &#8211; postacie podejmujące się wykonania misji muszą mieć taki sam symbol jak jej kafelek &#8211; w góry mogą iść tylko ci bohaterowie, który mają na karcie znaczek góry itd. Zagranie zestawu działa podobnie do pierwszej akcji, z tą różnicą, że pozwala na wykorzystanie kilku kart o tej samej nazwie. Jedną z nich zagrywamy odkrytą, resztę pod nią jako wyczerpane. Pozwala to nam wykonać jej zdolność tyle razy, ile kart zostało zagranych i wciąż liczy się jako jedna akcja. Gdy pod koniec tury na ręce została nam jedna karta (lub nie mamy ich wcale) na początku następnej sprzątniemy wszystko ze stołu przed sobą i zaczniemy turę z pełną ręką. Po 9 turach podlicza się punkty otrzymywane za: posiadane karty postaci (cyfra w dolnym lewym rogu, dostajemy punkty za nazwę bohatera, nie liczbę kart &#8211; trzech Pleśniobrodych da nam 1 punkt, nie 3 razy 1), zrealizowane zadania i &#8211; uwaga, teraz robi się trochę trudniej &#8211; postaci pasujące do posiadanych kafelków zadań. Kafelki zadań oraz karty postaci posiadają ikonki dłoni. Realizując zadanie z symbolem zaciśniętej pieści, pod koniec gry sprawdza się liczbę kart postaci (już nie nazw, ale kart) z pasującą ikonką. Za każdą dostaje się jeden punkt. To samo robi się dla każdej posiadanej karty zadania. Wbrew tematyce i pozorom Karczemne opowieści są raczej grą euro &#8211; zbieramy odpowiednie zestawy kart, by dobierać kafelki zdań i &#8211; najlepiej &#8211; dopasowywać je do posiadanych już postaci. Podczas partii nie było to dla nas takie łatwe do ogarnięcia, szczególnie że rzucono nas na głębokie wody wariantu zaawansowanego (15 rodzajów kart do kupienia zamiast 10 z wariantu podstawowego). Jak wspomniałem w grze jest niewiele losowości, występuje jednak trochę interakcji &#8211; niektóre karty pozwalają na wyczerpanie postaci przeciwnika, skorzystanie z niej do własnego wyzwania, wrócenia na rękę czy zamienienia karty swojej na przeciwnika. Podczas rozgrywki skorzystaliśmy z nich raptem kilka razy, bardziej żeby pomóc sobie, niż przeszkodzić oponentom. Karczemne opowieści wydają się całkiem ciekawą i rozbudowaną grą. Poznając dopiero zasady było nam trochę trudno wychwycić zależności między kartami i zapamiętać ich zdolności, ale sądzę że już przy drugiej partii poszłoby nam lepiej. Chętnie jeszcze w nią pogram &#8211; mam nadzieję, że trafi do nas egzemplarz recenzencki i będziemy mogli bliżej się jej przyjrzeć. Po Opowieściach i Leśnej drace daję jednak wydawnictwu kredyt zaufania &#8211; wygląda to ciekawie i pomysłowo! Żeby nie było tak kolorowo &#8211; gra nie przekonała Kasi. Wydała się jej zbyt skomplikowana i mało intuicyjna, narzekała też na grafiki, które się jej nie podobały i małą, słabo czytelną czcionkę tekstów (zgłoszone, może uda się ją chociaż trochę powiększyć). Nie do końca podszedł jej też sposób punktowania, wymagający zwracania uwagi nie tylko na wartości punktowe, ale i ikonki. Tak więc jedna partia dała nam dwa odmienne stanowiska, dlatego też starałem się w miarę szczegółowo przedstawić zasady gry &#8211; sami oceńcie. Komisarz Wiktor (Tailor Games) Najdziwniejsza gra, którą testowaliśmy w Koszalinie. Aż trudno mi coś o niej napisać, bo mimo prostoty mieliśmy problemy ze skumaniem zasad i punktacji, przez co osiągnęliśmy chyba najgorsze wyniki z jakimi spotkało się Tailor Games (nie pytałem, ale tak obstawiam ;)).&#160; Celem graczy w Komisarzu Wiktorze (plus za nazwę, Wiktory górą!) jest wybór podejrzanego (kafelek, który pozostawimy sobie na ręku na koniec gry) i...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2016/05/planszowki-nad-morzem-relacja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dice Brewing (Board&#038;Dice) &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 20 Dec 2015 21:46:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Dice Brewing już na wstępie przyniosło ze sobą pozytywne zmiany &#8211; Kasia nie miała nic przeciwko zakupowi piwa do testów gry. Popiliśmy, pograliśmy i sprawdziliśmy, czy Board&#38;Dice nawarzyło sobie piwa wydając tę grę. Nawet jeśli, to teraz muszą je wypić. Wiek: 12+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: ok. 45-90 minut Wydawca: Board&#38;Dice &#160; Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Dice Brewing jest porządnie wykonaną grą, co do której wyglądu można mieć różne zdanie. Wspominaliśmy o tym w unboxingu &#8211; na pierwszy rzut oka grafiki wydają się aż zbyt kolorowe, ale już po pierwszej grze można się do nich przyzwyczaić. Według mnie karty przedstawiające receptury są ładne, mają ciekawe ilustracje i przede wszystkim są czytelne. Po kilku grach przestały mi się nawet mylić żetony blokowania receptur i stanowisk pracy z czarnego rynku, których początkowo nie mogłem ogarnąć. W pudełku znajduje się 50 przyjemnie ciężkich sześciennych kostek, które stanowią główny element rozgrywki. Są duże i kolorowe, nie sprawiają problemów przy odczytywaniu wyników. Kasia: Mam pewien problem z oceną wyglądu tej gry, bo moje pierwsze wrażenie było raczej mieszane. Przede wszystkim niezbyt spodobała mi się plansza gracza &#8211; aż za bardzo kolorowa i trochę jakby niespójna graficznie. Z czasem jednak się przyzwyczaiłam i jej wygląd już nie razi. Podobają mi się zarówno grafiki na kartach piw, jak i motyw graficzny na ich rewersie, ale sądzę, że można było nieco dopracować małe symbole na żetonach targu i czarnego rynku, bo niektóre z nich są na tyle do siebie podobne, że mogą się mylić. Chętnie widziałabym też zamiast kart magazynu oraz właśnie obu rynków jakieś grubsze i nieco większe tekturki. Pozwoliłoby to wygodniej przechowywać kości czy żetony. Zwłaszcza, że te ostatnie po ułożeniu na małej karcie mogą zasłaniać nam ceny. Widziałam, że dostępny jest ciekawy gadżet, który może poprawić wrażenia wizualne z gry. Chodzi o maty graczy, na których znajduje się m.in. nowy magazyn i miejsca do umieszczania monet oraz innych żetonów. Jeśli chodzi o wykonanie komponentów gry, to nie rzuciły mi się w oczy żadne niedociągnięcia. Poza wypraską, która niestety w naszym egzemplarzu uległa uszkodzeniu (najpewniej ciężkie kości zrobiły swoje latając po pudełku), widać dobrą jakość i solidność wykonania. Fajnie, że dodano także krótką ściągawkę z zasadami, bo to zdecydowanie ułatwia rozgrywkę. Ocena Wiktora: 7,5/10 Ocena Kasi: 6/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Z trzech dołączonych do gry instrukcji przeczytałem tylko polską i wystarczyła do ogarnięcia zasad gry ;). Przysporzyła mi jednak kilku siwych włosów swoim ułożeniem &#8211; na samym początku szczegółowo wyjaśnione są elementy gry i ich zastosowanie oraz mechaniki, dopiero w połowie książeczki znalazłem przygotowanie do gry i jej przebieg. Przez to książeczka różni się dość mocno od tych, do których przywykłem. Początkowo zasady Dice Brewing mogą wydawać się skomplikowane, a plansza gracza nie jest oczywista na pierwszy rzut oka. Wrażenie to jednak mija po jednej rozgrywce &#8211; warto więc dać grze dwie szanse, jeśli nie przyciągnie Was od razu. Uwaga! Przez kilka gier popełnialiśmy dość istotny błąd, który rozwiało dopiero zajrzenie na BGG i przeczytanie wypowiedzi jednego z autorów gry &#8211;&#160; spasowanie w fazie warzenia nie wyklucza nas z dalszej produkcji piwka, o ile wstrzymanie się od przejęcia receptury wynikało z braku kości/składników. Jeśli nie możesz nic uwarzyć kolejka wróci do Ciebie i będziesz miał kolejne podejście (o ile współgracze również nie spasują). Masz kości i nie chcesz warzyć? Pufff! Twoja szansa minęła. Kasia: Zasady z jednej strony nie są skomplikowane, ale z drugiej mogą czasem budzić wątpliwości. U nas pojawiały się one kilkukrotnie i nie zawsze do ich wyjaśnienia wystarczała sama instrukcja. Uparcie do głów nie chciała nam też wejść reguła mówiąca, że w jednej turze można zagrać 2 kości, 2 nasiona lub kość i nasiono. Kilka razy zdarzało się, że ktoś wykonywał za dużo akcji. Nie do końca wiem z czego to wynikało, z naszego gapiostwa czy niedokładnego sprecyzowania czym jest pojedyncza akcja, ale w gruncie rzeczy nie miało to wpływu na końcowe rezultaty w grze. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 6/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Dice Brewing jest grą losową, w której kiepskie rzuty mogą trochę przyblokować. Od drugiej tury otwiera się możliwość przerzucania wyników, jednak wymaga ona co najmniej dwójki na niebieskiej kości. W jednej z gier Kasia na początku rzucała tak nieszczęśliwie, że miała problemy z wykonaniem sensownych akcji. Nie sprawia to bynajmniej, że wszystko zależy od losu &#8211; nawet same szóstki przy braku odpowiednich kości, składników z rynku i błędnej strategii nie zagwarantują wygranej. Plansza gracza pozwala na manipulowanie uzyskanymi wynikami, od dobierania kolejnych kości do zwiększania liczby oczek, czy&#160; przerzutów. W grze kilkuosobowej (3-4) dostępne receptury znikają dość szybko i nie zawsze istnieje możliwość dokładnego zaplanowania swoich akcji. O dziwo nie jest to według mnie wadą, gdyż przez to rosną emocje, a także otwierają się nowe możliwości &#8211; każde stworzone piwo zastępowane jest nową recepturą, która może okazać się lepsza. Szczególnie fajnie wypada to w dalszych fazach gry, gdy wszyscy mają po kilka kostek. W warzeniu piwa pomagać/przeszkadzać mogą dobra dostępne na czarnym rynku, czyli żetony pozwalające na interakcję między graczami. Są wśród nich na przykład przerzuty, wyrzucenie kostki z magazynu (co uniemożliwia jej wykorzystanie w danej turze podczas warzenia) czy blokowanie receptur, akcji na karcie gracza lub pojedynczych kostek. W grze dla trzech-czterech osób sprawdza się to dobrze, dodaje pikanterii i zaciekłości, pozwala nie tylko przeszkadzać, ale i czasami poprawić niekorzystny wynik lub wyciągnąć sobie kość, która utkwiła w magazynie. Trochę inne wrażenia miałem przy partiach dwuosobowych, ale o tym później. Duża dawka losowości i momentami wredna interakcja sprawiają, że do Dice Brewing trzeba podchodzić z odpowiednim nastawieniem. To lekka gra, do pogrania przy piwie, a nie pozwalające na pełną kontrolę nad partią euro. Dlatego też turlanie kośćmi sprawdza się dobrze w luźnej i swobodnej atmosferze. Kasia: To co jest w tej grze wyjątkowe i co stanowi o jej atrakcyjności to oryginalna mechanika związana z ważeniem piwa i przede wszystkim sam pomysł na to, żeby w ogóle postawić przed graczami takie wyzwanie jak nauka browarnictwa. Od początku byłam ciekawa jak to działa. A działa całkiem sprawnie, bo z jednej strony ślepy los funduje nam lepszy lub gorszy wynik na kościach, z drugiej jednak mamy co najmniej kilka dróg, aby wybrnąć nawet z niezbyt korzystnego układu. Grunt to sprytne wybranie rodzaju, a nawet kolejności wykonywanych akcji. Sprawa komplikuje się nieco, jeśli wyrzuci się same słabe wyniki, bo wtedy już niewiele można na to niestety poradzić. O ile nie dysponuje się znacznikiem pierwszego gracza, to nie ma pewności jakie receptury będą dla nas dostępne, warto więc przygotować się na różne ewentualności. Obecność czarnego rynku sprawia, że nasze najlepsze wyniki możemy jednak chronić przed zakusami rywali, a ich kości możemy za to wyrzucać z magazynu, aby uniemożliwić im uwarzenie czegokolwiek. Rozgrywka w Dice Brewing ma to do siebie, że rozwija się z czasem. Na początku jest bardzo spokojnie, bo nie mamy jeszcze zbyt wielu kości, a więc i uwarzenie nawet jednego piwa stanowi wyzwanie. W pierwszych turach zablokowane są też niektóre z dostępnych lokacji, a także rynki, więc nie możemy wykonywać wszystkich akcji. Po kilku &#8222;obiegach&#8221; gra nabiera jednak tempa i zaczyna się czuć rywalizację. Apogeum następuje zwykle pod sam koniec, kiedy walka o receptury nadaje jej niezłych rumieńców, a każdy kombinuje jak ubiec rywali i uwarzyć jak najwięcej. Podoba mi się, że w większym gronie bardziej przerzucamy się czarnorynkowymi złośliwościami &#8211; wystarczy, że jedna osoba wykorzysta wredną zagrywkę, a uruchamia się lawina i zwiększa poziom interakcji. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Gra we dwoje: Wiktor: W grze we dwoje nie zmienia się główna mechanika Dice Brewing, wciąż rzucamy kostkami, manipulujemy wynikami i w końcu warzymy upragnione piwa. Ich produkcja pozornie wydaje się łatwiejsza, bo nawet będąc drugim graczem z trzech dostępnych receptur zmieni się tylko jedna (o ile zostanie uwarzona). Dlaczego pozornie? Bo w grze dwuosobowej przeszkadza interakcja, która pozwala na łatwe blokowanie przeciwnika. Do tego stopnia, że czasami nie miałem już serca odrzucać Kasi kolejnej kości i pozwalałem jej coś uwarzyć. Blokowanie dostępu do receptur powoduje też sporą różnicę w zasobach, co tylko nakręca spiralę. Mając więcej kasy mogę kupić droższe i wredniejsze żetony i jeszcze bardziej oddalić się od przeciwnika. Nie zdarza się to w każdej partii, ale zły start jednego z graczy w połączeniu z dobrymi rzutami drugiego może trochę popsuć wrażenia. Partie dwuosobowe mogą być męczące z perspektywy gracza blokowanego i gorzej rzucającego. Rozwiązaniem problemu jest granie z mniejszą liczbą żetonów czarnego rynku lub nawet całkowite zrezygnowanie z części z nich. Wtedy można w spokoju turlać i zarządzać kośćmi, by warzyć ulubione i najkorzystniejsze piwa. Kasia: Trudno nie zauważyć, że Dice Brewing wypada korzystniej przy większej liczbie graczy. Nie mówię oczywiście, że gra we dwójkę jest kiepska, po prostu to piwo smakuje lepiej pite w większym gronie ;). W wariancie dwuosobowym niezbyt podoba mi się, że jedno z nas zawsze otrzymuje żeton pierwszego gracza w zimie, a drugie zawsze w lecie (kiedy to przydzielane są nasiona służące później do uzyskiwania kości). Nie do końca to sprawiedliwe. Pod tym kątem najlepiej wypada rozgrywka nieparzysta, czyli we 3 osoby. W naszych dwuosobowych partiach było też sporo negatywnej interakcji, czasem aż zbyt dużo, co nieco psuło wrażenia z gry. Zamiast skupiać się na najkorzystniejszym zaplanowaniu akcji musiałam chronić się przed zablokowaniem. Czasem kilka niekorzystnych rzutów w połączeniu z blokowaniem przez Wiktora potrafiło skutecznie odebrać mi szansę na choćby wyrównanie wyniku. Ocena Wiktora: 4/10 Ocena Kasi: 6/10&#160;&#160; Klimat i tematyka: Wiktor: Ideałem byłaby planszówka o piciu piwa, ale warzenie też jest w porządku ;). Temat gry jest jej dużym atutem! Fajnie, że mamy okazję zmierzyć się w czymś bliskim człowiekowi, a nie w warzeniu mikstur przez alchemików w jakimś wymyślonym na poczekaniu świecie fantasy. Tworzenie piwa ma potencjał, aby przyciągnąć nie tylko graczy, ale też miłośników tego trunku nie interesujących się hobby. Jeśli jeszcze żona pozwoli bez narzekania na wypicie piwa przy grze, to ma ona szansę często lądować na stole ;). Spodobało mi się wykorzystanie różnokolorowych kości, które przedstawiają jasny/ciemny słód, chmiel i umiejętności piwowarskie. Mimo że są to zwykłe K-szóstki a nie niestandardowe, unikalne dla gry kości, to dobrze sprawdzają się w swojej roli. Akcje na planszach graczy też mają sens, patrząc z fabularnego punktu widzenia. Zamienianie nasion na kości, jasnego słodu na ciemny, czy przyspieszanie ich efektów dzięki zdolnościom piwowarskim broni się i pasuje do tematu. Kasia: Już pewnie wiecie, że spodobała mi się tematyka Dice Brewing, zarówno jeśli chodzi o sam pomysł, jak i o rozwiązania mechaniczne, które pozwalają cieszyć się z własnoręcznie (lub własnokostkowo ;)) uwarzonego trunku. Za temat ode mnie więc duży plus &#8211; choć tak po prawdzie, to sądzę, że bardziej przypadnie on do gustu mężczyznom. Niewielu jest chyba takich, którzy pogardziliby grą o piwie. Moją ocenę w tym punkcie obniżają jednak nieco odczucia dotyczące klimatu. Bardzo fajnie, że autorzy przypisali kostkom konkretne znaczenie (słód, chmiel itp.), jednak dla mnie to są niestety tylko kostki, których wyniki pozwalają na uwarzenie smacznego piwa. Zabrakło jakiejś iskry, która przeistoczyłaby pomysł w odczucie podczas rozgrywki. W gruncie rzeczy jednak nie umniejsza to mojej przyjemności z gry, bo nadal samo kompletowanie składników receptury, a przede wszystkim satysfakcja, jeśli uda się przygotować jakieś ciekawe piwo jest spora. To wtedy, kiedy nabieram chętki na przedstawiony na rysunku trunek, pojawia się właśnie przyjemny powiew piwnego klimatu. Ocena Wiktora: 7,5/10 Ocena Kasi: 6,5/10&#160; Podsumowanie: Wiktor: Dice Brewing nie jest łatwą grą do ocenienia. Patrząc na nią jedynie pod mechanicznym kątem rozgrywki można przyczepić się do kilku rzeczy (np. losowości), które dla niektórych pewnie zupełnie skreślą grę. Negatywna interakcja w moim odczuciu trochę psuje wariant dwuosobowy przez co wymaga jego lekkiej modyfikacji (odrzucenie wszystkich/ części żetonów pozwalających na interakcję), po której staje się on fajną i lekką rozrywką. Biorąc pod uwagę dobre wykonanie, klimat oraz wrażenia płynące z&#160; Dice Brewing w większym gronie, jest zdecydowanie lepiej. Proste zasady można opanować już po jednej partii i z łatwością przedstawić nowym graczom. Duża losowość i premiowanie wysokich wyników kości nie przeszkadzają, jeśli gra się na luzie i z odpowiednim podejściem, a najlepiej jeszcze z piwkiem ;). To niezobowiązująca zabawa w piwowara i jako taka sprawdza się dobrze. Kasia: Turlanie i sprytne dysponowanie kostkami, a oprócz tego rzucanie kłód...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dice Brewing (Board&#038;Dice) &#8211; unboxing</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-unboxing/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-unboxing/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 11 Dec 2015 19:07:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[unboxingi]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-unboxing/</guid>

					<description><![CDATA[Piwo i planszówki to połączenie niemal naturalne. Lokale, w których można skosztować tego trunku stają się często miejscami spotkań graczy, a w coraz większej liczbie pubów pojawiają się gry. Filip Głowacz i Ireneusz Huszcza wpadli na pomysł jak jeszcze mocniej powiązać te dwie rozrywki &#8211; stworzyli gry o piwie. W Dice Brewing gracze wcielają się w czeladników, którzy warząc piwa starają się zdobyć pracę w browarze. Zajrzycie wraz z nami do pudełka! 🙂 Wiek: 12+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: ok. 45-90 minut Wydawca: Board&#38;Dice Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. O co w tym chodzi? O kości i piwo, a dokładniej wykorzystywanie kości (symbolizujących chmiel, słody i umiejętności piwowarskie) do warzenia piwa i zdobywania za to punktów zwycięstwa. W grze oprócz rzucania jest sporo zarządzania kośćmi, Można za nie tworzyć trunki, ale też zdobywać kolejne kostki i manipulować ich wynikami. Dodatkowo gracze mają dostęp do czarnego rynku, na którym mogą nabyć żetony (akcje) ułatwiające warzenie sobie lub utrudniające życie przeciwnikom. Pierwsze spojrzenie: Wiktor: Pudełko Dice Brewing utrzymane jest w ciemnej, brązowawej kolorystyce. Ilustracja przedstawia cztery trochę steampunkowe postacie będące w trakcie warzenia, podziwiania i picia piwa. Skojarzenia ze steampunkiem budzą przede wszystkim trochę staromodne stroje i google jednej z postaci. Grafika jest ładna i oddaje piwowarską tematykę gry. Niewielkie pudełko po wzięciu do ręki pozytywnie zaskakuje ciężarem. Czuć, że w środku jest coś porządnego :). Kasia: Samo pudełko i rysunek na nim określiłabym jako neutralne, ale zdecydowanie ciekawie wyglądają książeczki z&#160;instrukcjami, które pierwsze wyłaniają się z wnętrza. Okładki mają ładną, elegancką szatę graficzną. Wrażenia: Wiktor: Sen wariata! To były moje pierwsze słowa po zobaczeniu oprawy graficznej Dice Brewing. Kolory są jaskrawe &#8211; od żółci, poprzez róże i zielenie. Wszystko to przyprawia początkowo o zawrót głowy, jednak gdy elementy gry już się opatrzą zaczynają wyglądać spójnie. Na kartach receptur na pierwszy plan wysuwają się piwa w kuflach, pokalach i szklankach. Tła grafik natomiast odnoszą się do nazw piw przedstawionych na recepturach, dzięki czemu odróżnienie irlandzkiego stouta od szkockiego nie powinno sprawiać problemów. Karty mają białe ramki, dzięki czemu nie widać na nich otarć :). Żetony w grze wydają się niestety trochę nieczytelne za sprawą kolorystyki i małych rysunków. Małymi nie można za to nazwać kości, których jest aż 50. Występują w czterech kolorach reprezentujących składniki piw oraz umiejętności piwowarskie. To one sprawiają, że pudełko z grą jest tak przyjemnie ciężkie. Resztę niech powiedzą Wam zdjęcia ;). Kasia: Kolorystyka grafik jest dosyć nierówna &#8211; część z nich jest kolorowa, niemal jaskrawa, a część ciemna, można powiedzieć, że bura. Kostki również mają intensywne barwy, natomiast monety, choć są estetyczne, to słabo różnią się między sobą kolorami, co może sprawiać kłopoty podczas gry. Podoba mi się, że zgodnie z tytułem, dostajemy sporo kostek, które na dodatek są solidne i dość ciężkie. Także rysunki na kartach piw są dopracowane i pomysłowe. Wyjątkowo podobają mi się też rewersy kart, szkoda, że takich motywów graficznych nie wykorzystano także na innych elementach (np. na planszach). Plusy: dużo dużych kostek różnorodne grafiki na kartach instrukcje w trzech językach w pudełku woreczki strunowe Minusy: mało czytelne żetony kolorystyczny miszmasz (K.) Zawartość pudełka i zdjęcia: 50&#160; kości 56 żetonów 4 karty magazynu 4 karty stanowiska pracy (trzy komplety po 4 karty w języku polskim, angielskim i niemieckim) 4 zielone drewniane znaczniki 30 kart receptury 4 plansze gracza 1 karta targowiska 1 karta czarnego rynku 3 instrukcje (w języku polskim, angielskim i niemieckim) &#160; Grę przekazało nam wydawnictwo Board&#38;Dice. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/dice-brewing-board-unboxing/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ExoPlanets &#8211; wrażenia z prototypu</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/03/exoplanets-prototyp/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/03/exoplanets-prototyp/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 29 Mar 2015 13:52:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[prototypy]]></category>
		<category><![CDATA[Board&Dice]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/03/exoplanets-prototyp/</guid>

					<description><![CDATA[Zgodnie z obietnicą naskrobaliśmy kilka słów o grze ExoPlanets, w której prototyp zagraliśmy. Projekt wydawnictwa Board&#38;Dice ma pojawić się na Kickstarterze już w maju. Zanim przyszła nasza kolej na przetestowanie ExoPlanets (nie byliśmy jedynymi chętnymi) mieliśmy okazję zamienić kilka słów z Ireneuszem Huszczą na temat samej zbiórki. Po sukcesie, którym w 2013 roku było Piwne Imperium, chłopaki mają już doświadczenie z prowadzeniem kampanii crowdfundingowych. Czy jednak to wystarczy, by ExoPlanets podbiły Kickstarera? Cóż, plany są ambitne i robią wrażenie, sami jesteśmy ciekawi jak akcja wypadnie w praktyce. Jeśli uda się zrealizować obecne zapowiedzi &#8211; co do których musimy zachować tajemnicę 😉 &#8211; to będzie ciekawie! Co ważne, kampania na Kickstarterze ma być przyjazna Europejczykom oraz Polakom. Można więc liczyć na rozsądne koszty przesyłki i brak dodatkowych opłat 🙂 Liczba graczy: 2-4 Zaangażowanie w promocję marki widać już zresztą po zabawie, w której można uczestniczyć na BGG. W skrócie: po dodaniu ExoPlanets na BGG do wishlisty dostaje się dostęp do specjalnej strony, na której można śledzić osiągnięcia otrzymywane w różnych forumowych eventach związanych z tą grą. Do rzeczy jednak! Czas stworzyć życie w kosmosie! Wrażenia: O stronie wizualnej ExoPlanets nie będziemy się rozpisywać, bo to wciąż prototyp. Nie ma jednak co ukrywać, że pierwszą rzeczą, która rzuciła się nam w oczy po podejściu do stolika były kryształki 😉 Takie znaczniki mają też pojawić się w finalnej wersji gry. Kryształki &#8211; surowce Zasady są bardzo proste, co pozwala w pełni cieszyć się partią. Tłumaczenie ich zajęło chwilę, a po raptem kilku naszych pytaniach &#8222;kontrolnych&#8221; wszystko było już jasne. Zaczynamy grę! Rozgrywka w produkcję wydawnictwa Board&#38;Dice nie przypominała niczego, z czym mieliśmy do czynienia wcześniej. Pozorna prostota i banalność, której można było dopatrywać się w dokładaniu kafelków i kosteczek szybko zniknęła przesłonięta koniecznością planowania ruchów i przeszkadzania przeciwnikom. W tym ostatnim zdecydowanie pomagały kafelki, których zdolności potrafiły na przykład zablokować powstanie gatunku na jednej z planet. Zdecydowanie urozmaicały one grę zmieniając sytuację na stole oraz odpalając efekty rozbłysków i fuzji. Mała ściąga gdzie co jest 😉 O samej grze: W ExoPlanets nie ma planszy, a pole gry tworzą gwiazda i odchodzące od niej w czterech kierunkach planety. Początkowo odkryte są tylko cztery (z dwudziestu) znajdujące się najbliżej środka układu, a na miejscu innych leżą zakryte kafelki przedstawiające cele oraz zdolności. W każdej rundzie aktywny gracz może wybrać jedną z dwóch w ciemno dobranych planet albo, rezygnując z losowości, pociągnąć jeden z kafelków odrzuconych przez innych graczy. Otrzymaną w ten sposób planetę umieszcza w układzie obok już odkrytej i zabiera leżący na jej miejscu kafelek. Od tej pory jest on do jego dyspozycji, można trzymać go do momentu zrealizowania celu lub podłożyć pod jedną z planet by wykorzystać jego zdolność. U góry cel, na dole zdolność (efekt). Błędu ort. podobno nie będzie w finalnej wersji 😉 Nagrodą za odkrycie/dołożenie planety jest znacznik energii słonecznej z gwiazdy oraz określone na sąsiadujących ze sobą kafelkach zasoby (energia słoneczna, woda, gaz), które służą do tworzenia życia. To właśnie za stawianie na planetach kostek życia (mniejsze) i gatunku (większe, pojawiają się w momencie postawienia czwartej kostki życia) otrzymuje się punkty na koniec gry. Dwie sąsiadujące planety gazowe dadzą energię słoneczną i gaz Życie to punkty, punkty to zwycięstwo: Małą kostkę można postawić po wydaniu odpowiednich surowców widocznych na kafelku planety. W turze jednego gracza na jednym ciele niebieskim znaleźć mogą się maksymalnie trzy takie kostki, co znaczy, że nie ma możliwości stworzenia gatunku &#8222;od ręki&#8221;. Trwa to co najmniej dwie tury i daje przeciwnikom czas na reakcję. Jak to bywa w brutalnym kosmosie rządzonym prawami ewolucji powstanie gatunku oznacza zniknięcie wszystkich innych form życia. Ich właściciele jako rekompensatę dostają wybrane surowce w liczbie kostek, które zniknęły z zasiedlonej przez gatunek planety. Czasami warto więc &#8222;na sępa&#8221; dostawić formy życia w miejscu, w którym niedługo powstanie gatunek tylko po to, aby zgarnąć trochę surowców. Kafelki rozbłysku, kreacji i fuzji Tworzenie życia czy korzystanie ze zdolności dobieranych kafelków daje graczom odpowiednie znaczniki (kreacji za życie, fuzji i rozbłysków za zdolności). Gdy wszystkie znajdą się wśród graczy odpalą odpowiedni efekt (korzystny lub nie ;)). Po dobraniu ostatniego znacznika energii słonecznej z gwiazdy i zakończeniu tury aktywnego gracza następuje liczenie punktów. Naturalnie premiowane jest życie, którego powstanie było najtrudniejsze, czyli najbardziej kosztowne. Każdą małą kostkę na planecie mnoży się przez liczbę surowców wymaganych do powstania życia (od jednego do trzech), duża kostka (gatunek) zapewnia 5 punktów, które również mnoży się w ten sposób. Do tego gracze dodają efekty wszystkich podłożonych pod planety kafelków, które mogą wpływać na punktację oraz zrealizowane cele. Naszą partię wygrała Kasia. Tematyka kosmiczno-biologiczna zdecydowanie o niej trafiła 🙂 Grę tłumaczył nam Ireneusz. Dzięki! 🙂]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/03/exoplanets-prototyp/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
