<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>games factory &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<atom:link href="https://planszowkiwedwoje.pl/tag/games-factory/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<description>...lecz nie tylko dla dwojga</description>
	<lastBuildDate>Tue, 08 Apr 2025 21:04:06 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://planszowkiwedwoje.pl/wp-content/uploads/2023/02/cropped-Logo-strona-75x75.png</url>
	<title>games factory &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Forum Trajanum &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/11/forum-trajanum-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/11/forum-trajanum-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 Nov 2018 15:53:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<category><![CDATA[Stefan Feld]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/11/forum-trajanum-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Forum Trajanum to pierwsza gra Games Factory, która ukazuje się po niedawnej aferze. Tym razem bez crowdfundingu i szumnych zapowiedzi. Po prostu premiera i wio, grę będzie można kupić w sklepie. Takie rozwiązanie to na pewno bezpieczna opcja. A czy sam tytuł jest warty uwagi? O tym w recenzji Forum Trajanum! Wiek: 12+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: 30 minut/gracz Wydawca: Games Factory Tematyka:starożytny Rzym&#160; Główna mechanika: układanie kafelków BGG: Forum Trajanum Grę przekazało nam wydawnictwo Games Factory. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Jak na grę Stefana Felda Forum Trajanum wygląda bardzo dobrze, chociaż i tak widać w niej trochę oldskulowości. Już pierwszy rzut oka na elementy mówi, że to raczej sucha gra, w której klimatu można szukać ze świecą. I jest w tym dużo prawdy. Jakość wykonania gry jest dobra. Ze dwa białe meeple były nieco ciemniejsze od reszty, ale nie jest to niczym, co wymagałoby wymiany. Forum Trajanum – porównując z innymi grami na naszej półce – nie wywołuje efektu WOW, jednak nie jest też grą, której wstydziłbym się przed znajomymi. Trzeba też przyznać, że ma całkiem ładne pudełko, ilustracją przypominające nieco Ulm [co nie dziwi, biorąc pod uwagę, że obie gry ilustrowała ta sama osoba &#8211; K. ;)]. Kasia: Okładka Forum Trajanum wygląda bardzo zachęcająco, a wewnątrz pudełka jest dużo wszelkiego dobra: planszetki, karty, żetony, sporo specyficznie powycinanych drewnianych meepli. Wszystko prezentuje się ładnie (szczególnie podoba mi się plansza przedstawiająca widok z góry na włoskie budowle, z wkomponowanym oryginalnie torem do liczenia punktów). Zadbano też o drobne szczegóły, np. ludzi podążających za swoimi sprawami na naszych planszetkach. Jedynym elementem, który nie do końca do mnie przemówił jest kolumna Trajana. Jej wysokość lekko zawadza podczas partii, a górna część wydaje się być zadrukowana do góry nogami. Wszystkie komponenty są jednak dobrze wykonane i po kilku partiach nie widać po nich śladów zużycia. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Cała gra składa się z trzech cykli po cztery rundy. Forum Trajanum, mimo nieco zagmatwanego opisu reguł w instrukcji, ma w istocie bardzo intuicyjny przebieg rundy. Na jej początku odkrywa się dwie karty wskazujące na to, z których rzędów/kolumn należy dobrać żetony. Po ich wybraniu jeden przekazuje się graczowi po prawej stronie, otrzymując jednocześnie jeden od osoby po lewej. Następnie, już po kolei, każdy decyduje się na jeden z tych dwóch żetonów (chyba że odrzuci dwa białe meeple, wówczas można zachować oba) i dobiera wskazane na nim zasoby. Po tym może wybudować jeden z budynków, dołożyć jego żeton na wolne pole planszetki i: za szary przesunąć się na wskazanym na żetonie torze; za kolorowy wystawić człowieka ze swojego portu na planszę główną. Pod koniec każdego cyklu (trzy razy w czasie partii) zlicza się punkty. Otrzymuje się je za: wybudowane kafelki kolumn (te punkty przyznaje się na bieżąco, od razu po zbudowaniu); odkryte (nieposiadające na sobie żetonu) dźwigi – zależnie od cyklu 3/2/1 punkt za każdy budynek w danym kolorze (po punktowaniu dźwig obraca się na nieaktywną stronę); obywateli sąsiadujących z polami orłów na planszy głównej; największą grupę obywateli na planszy głównej; różne szare budynki w rzędach; spełnienie celów z kart Trajana. Osoba mająca najwięcej punktów na koniec partii zostaje zwycięzcą.&#160; O instrukcji więcej napisze pewnie Kasia, która czytała jej polską wersję. Mnie udało się ją tylko przejrzeć, a z regułami zapoznawałem się na pliku z anglojęzycznym opisem zasad. Czytając można odnieść wrażenie, że jest to niezwykle skomplikowany tytuł. Rozegranie już chociażby pierwszej rundy pokazuje jednak, że dla doświadczonego gracza nie ma tutaj nic trudnego do zrozumienia. Do polskiej instrukcji wkradły się dwa błędy, które jednak wydają się dość zauważalne na pierwszy rzut oka. Szkoda jednak, że nie udało się ich wyłapać. Kasia: Przyznam, że po przeczytaniu instrukcji nie bardzo wiedziałam jak się do gry zabrać. Zdecydowanie łatwiej było, kiedy Wiktor wytłumaczył zasady. Okazało się, że reguły nie są aż tak trudne jak mi się początkowo wydawało. W gruncie rzeczy instrukcja nie jest źle napisana, gdyż wszystko wyłożono bardzo szczegółowo. Po prostu jest to taka gra, w której na sucho trudno sobie wyobrazić dokładny jej przebieg. Nie mniej jednak podczas pierwszej rozgrywki Forum Trajanum jest trochę niejasne, ze względu nie tyle na sporą liczbę zasad, ale to, że początkowo nie bardzo wiadomo jak w praktyce podejść do gry, co robić. Nowym graczom jest też znacznie trudnij niż doświadczonym, więc Forum Trajanum polecałabym przede wszystkim ogranym planszówkowiczom oraz osobom, które będą chciały poświęcić grze trochę czasu. Jedną czy dwie pierwsze partie trzeba bowiem potraktować jako rozbieg, który daje podstawy do sięgania po wysokie wyniki punktowe. Zdziwiło mnie, że w pudełku znalazły się tylko dwie karty pomocy. Zdecydowanie przydają się one na początku przygody z Forum Trajanum, a jeśli wszyscy przy stole są nowicjuszami, to trzeba się nimi dzielić, co nie jest specjalnie wygodne. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Podczas pierwszej partii Forum Trajanum wydało mi się bardzo prostą i lekką grą. To jednak mylne wrażenie, bo w kolejnych rozgrywkach ciężar zabawy mocniej dawał się we znaki. Gdy już pozna się dobrze wszystkie sposoby na zdobywanie punktów, to otworzą się nowe możliwości i strategie. Jeśli czytaliście opis zasad, to pewnie widzicie, że Forum Trajanum jest sałatką punktową – prawie wszystkie akcje pozwalają w jakiś sposób przesunąć się na torze zdobywając kilka PZ-tów. Sprawia to, że w trakcie partii nie warto zaniedbywać żadnego z elementów zabawy. Raz spróbowałem nastawić swoją kolonię na zgarnięcie punktów z ostatniej karty Trajana i była to właśnie ta partia, której nie udało mi się wygrać. Z moich obserwacji wynika, że raczej trudno tutaj zwyciężyć skupiając się tylko na jednym aspekcie. Od samego początku partii warto starać się zgarniać punkty wszędzie tam, gdzie się da. Zmienność dociąganych kart oraz dwie strony planszetek graczy sprawiają, że Forum Trajanum jest regrywalnym tytułem. Raczej trudno tutaj będzie o dwie identyczne partie, więc miłośnicy tłuczenia ciągle w jedną planszówkę nie powinni być zawiedzeni. W nowym Trajanie jest trochę losowości i interakcji. Ta pierwsza objawia się w doborze kart z ikonami rzędów/kolumn, z których dobiera się żetony (za białego meepla można zmienić na swoje potrzeby jedną z ikon) i w samym podnoszeniu obywateli, którzy są zasłonięci (poza czterema na dźwigach). Reguły przewidują różne sposoby na zmianę jednych meepli w drugie, ale nie zawsze są one dostępne i nie zawsze będziemy mogli z nich skorzystać. Interakcja to nie tylko przekazywanie sobie znaczników na początku rundy, ale też układanie robotników na planszy głównej, którymi można trochę podenerwować przeciwników np. odcinając im dostęp do grupy ich ludzi. W Forum Trajanum podoba mi się konieczność kombinowania i maksymalnego wykorzystywania zasobów, które się dobrało. Decydując się na wydanie meepli i zbudowanie jakiegoś żetonu należy pamiętać o kilku rzeczach (kartach Trajana, punktowaniu za szare budynki, pozycji na różnych torach, aktywnych bonusach…), dzięki czemu tytuł ciągle angażuje. Do tego nie ma tutaj zbyt dużego downtime’u. Oczekiwanie na swój ruch i sam czas partii rosną wraz z większą liczbą graczy, ale i tak wszystko idzie dość sprawnie i dynamicznie, nawet przy bardziej zamulających osobnikach (a poza mną grywamy jeszcze z jedną taką… 😉 ). Czy Forum Trajanum ma jakieś słabe strony? Ogólnie tytuł wydaje mi się dobrą, przeliczoną grą, w której trudno przyczepić się do czegoś konkretnego związanego z zabawą. Zabrakło mi jedynie jakiegoś efektu WOW, czegoś na tyle innowacyjnego czy rzadkiego, by Forum Trajanum zapadło mi w pamięć. To solidna i dobra rzemieślnicza robota, ale klasyczny Trajan bardziej mnie zaskoczył. Kasia: Forum Trajanum należy do planszówek bazujących na tzw. sałatce punktowej. Liczne i dość abstrakcyjne sposoby punktowania sprawiają, że podczas gry trzeba być czujnym, bo każdy błąd potrafi się zemścić. Także z tego względu pierwsza partia jest wprawką, bo chyba nie sposób ogarnąć tego wszystkiego już na wstępie. Lubię, jak w grach tego typu mamy pewne cele, które ukierunkowują nasz rozwój. Tak jest też w Forum. Oprócz nich jest jednak wiele dostępnych ścieżek, a każda może okazać się równie dobra. W zasadzie jedynym wspólnym mianownikiem dla niemal wszystkich naszych działań jest ruchomy wskaźnik punktów, pokazujący na jaką gratyfikację możemy liczyć za realizację określonych zadań. To ciekawe rozwiązanie, i na pewno nie warto go zaniedbywać, obojętnie jakie mamy inne plany. Zdobywanie punktów w Forum Trajanum wiąże się z koniecznością manipulowania zasobami (w postaci różnokolorowych ludków o różnych funkcjach), co oczywiście jest mechaniką znaną z wielu innych tytułów. Nie mniej jest to niezmiennie ciekawe i przyjemne, podobnie zresztą jak widok rozwijających się naszych włości. To wszystko sprawia, że gra wciąga i daje sporo satysfakcji. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że w Forum Trajanum obecna jest całkiem duża dawka losowości &#8211; w postaci dobieranych w ciemno żetonów określających zysk w danej rundzie oraz przypadkowo pojawiających się kart wskazujących dostępne miejsca pobrania żetonów. W praktyce jest kilka sposobów na niwelowanie wpływu losu (przede wszystkim draft). Bardzo sporadycznie zdarzały się sytuacje, w których mogłam kręcić nosem na przypadek, gdyż nawet dostając niekoniecznie potrzebnych robotników zawsze można pokombinować jeszcze ze zmianą ich koloru czy wymianą na inny zasób. Opcji jest wiele. Co za tym idzie bardzo wyraźny jest wpływ obranej strategii na końcowy wynik. Tu nie może być mowy o przypadku. Tak jak w sumie niewiele jest losowości, tak i interakcja jest w Forum Trajanum bardzo ograniczona. Wydawałoby się, że obecność draftu wymusi tę interakcję na przynajmniej średnim poziomie. W rzeczywistości zwykle wybierając żeton kierujemy się własnym zyskiem, a interakcja jest bardziej widoczna podczas układania mozaiki na ogólnodostępnych polach. Nieraz ktoś celowo (czy też nieświadomie) wejdzie nam w paradę. Jest to jednak niewielka przeszkoda i nie ma większego wpływu na całość naszych planów. Duża regrywalność tego tytułu wynika nie tylko z obecności dwustronnych planszetek graczy, ale też z szeregu innych czynników, jak początkowe ułożenie obywateli, dobrane na początku różnorodne cele czy konfiguracja mozaiki. Dzięki temu żadne dwie partie nie mogą być identyczne, a wyuczone zagrania nie zawsze się sprawdzą w danych okolicznościach. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Gra we dwoje: Wiktor: Forum Trajanum we dwoje w niewielkim stopniu różni się od wersji wieloosobowej. Tak jak w każdym z wariantów zmienia się nieco układ płytek na planszy głównej (zawsze jest jedna płytka więcej, niż wynosi liczba graczy) i to właściwie tyle. W przeciwieństwie do partii w większym gronie nie ma tutaj ryzyka, że jakiś stos budynków się wyczerpie, co ułatwia planowanie (chociaż w naszych partiach nigdy nie skończyły się dwa stosy tego samego typu).&#160; Partie we dwoje są krótsze. Podane na pudełku 30 minut na osobę okazuję się realnym szacunkiem, więc grając z jednym przeciwnikiem można zakończyć zabawę w ciągu 60 minut. To na pewno zaleta gry. Poza tym wrażenia są praktycznie takie same. Na ogół i tak skupia się na własnej planszetce i zdobywaniu punktów, a przeszkadzanie przeciwnikowi na planszy głównej robi się raczej przy okazji niż celowo. Podsumowując: tryb dwuosobowy Forum Trajanum trzyma poziom zabawy w większym gronie. Bez problemu można by siadać do tego tytułu tylko w parze i bawić się dobrze. Kasia: We dwoje Forum Trajanum działa bardzo dobrze. Ze względu na niedużą interakcję tego tytułu nieobecność dodatkowych współgraczy nie jest w zasadzie odczuwalna podczas partii. Co więcej czas rozgrywki zdecydowanie się skraca (pudełkowe pół godziny na gracza jest bowiem bardzo adekwatnie określone). Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Klimat i tematyka: Wiktor: Rzymska tematyka jest fajna, ale zdecydowanie bardziej pasuje jej sposób przedstawiania ze Spartakusa niż Forum Trajanum czy samego Trajana. Tutaj tematu praktycznie nie czuć (okej, ustawianie kolumny jest całkiem fajne, no ale to jednak igła w stogu suchego siana), o klimacie też nie mam mowy. Nowa gra Stefana Felda jest wg mnie jeszcze suchsza niż Trajan, zastosowane mechaniki są dość abstrakcyjne i nie mają większego związku z jakimkolwiek uzasadnieniem tematycznym. Plusem jest natomiast wstawka w instrukcji, która wyjaśnia niektóre pojęcia i z grubsza przybliża historię okresu. Za to dorzucam grze jedno oczko w tej kategorii podkreślając jednocześnie, że nie ma to większego przełożenia na końcową notę. Kasia: Za klimat w Forum Trajanum odpowiadają wyłącznie dwie rzeczy: oprawa graficzna i informacje historyczne w instrukcji. Strona wizualna sprawia, że z grą przyjemnie się obcuje, nie razi ona swoją abstrakcyjnością od pierwszego spojrzenia. Ciekawostki mogą być interesujące, ale podczas rozgrywek nie mają one żadnego znaczenia. Partie kręcą się wokół liczenia i planowania jak ułożyć budynki na...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/11/forum-trajanum-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>4</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Games Factory, kłamstwa i crowdfunding</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/08/games-factory-kamstwa-i-crowdfunding/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/08/games-factory-kamstwa-i-crowdfunding/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 23 Aug 2018 09:43:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[publicystyka]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/08/games-factory-kamstwa-i-crowdfunding/</guid>

					<description><![CDATA[Polski crowdfunding miewał swoje problemy. Opóźnienia i błędy nie były niczym nowym, zdarzały się też anulowane zbiórki, jedna nawet po zebraniu całej potrzebnej kwoty. 22 sierpnia wypłynęła jednak informacja, która raczej nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego. Games Factory zafundowało społeczności największy kryzys związany z planszówkowym finansowaniem społecznościowym&#8230; Trochę historii Dodatki do Najeźdźców z Północy zebrały 62 907 złotych z zakładanych 20 000. 300% potrzebnego wsparcia, a więc spory sukces. Gry miały zostać dostarczone w okolicach grudnia 2017 roku.&#160; Dokładnie rok przed feralnym dniem wydawnictwo informowało, że wszystko idzie zgodnie z planem (link). Pierwsze problemy zaczęły się w grudniu, gdy podobno z winy jednego z partnerów druku międzynarodowego wysyłka opóźniła się i została przełożona na styczeń 2018 roku (link). Pod koniec miesiąca, na który planowana była dostawa, termin znów się zmienił, tym razem na koniec lutego (link). Wreszcie! W połowie marca dodatki podobno dotarły do Polski i zatrzymały się na granicy (link).&#160; Niestety, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Games Factory urząd celny miał jakieś zastrzeżenia do produktów, przez co nie zwalniał ich z odprawy, o czym wspierający byli powiadamiani w kolejnych aktualizacjach z maja tego roku (link, link). W jednej z nich pojawił się nawet screen z e-maila, który miał przesłać pracownik agencji celnej zajmującej się obsługą Games Factory. Po tych wpisach zapanowała cisza, którą przerwać miała prawdziwa bomba&#8230; Kryzys Jeden z użytkowników forum, KrzysiekL, postanowił skontaktować się z Shemem Phillipsem, autorem Najeźdźców z Północy i dodatków, szefem wydawnictwa Garphill Games. Informacja, którą uzyskał zszokowała wszystkich śledzących polską scenę planszówkową. Okazało się, że Games Factory nigdy nie zapłaciło za dodatki i te przez cały ten czas znajdowały się (i nadal znajdują) w fabryce w Chinach! Wiadomość szybko trafiła na grupę Gry Planszowe (link) na Facebooku, gdzie wywołała w pełni uzasadnioną burzę. Pod adresem polskiego wydawcy posypało się sporo gorzkich słów pełnych złości i rozczarowania. Po jakimś czasie głos zabrało Games Factory publikując aktualizację na stronie kampanii. W oświadczeniu (link, treść niżej) wydawnictwo przyznało się do kłamstw i zapowiedziało zwrot środków dla wszystkich wspierających. Treść oświadczenia Games Factory z 32 aktualizacji do zbiórki: &#8222;Drodzy Wspierający,Piszemy tę aktualizację z ciężkim sercem. Dziś w internecie pojawiły się informacje, że dodatki nie opuściły Chin z powodu nieuregulowania rachunków. Niestety, to prawda &#8211; przepraszamy za kłamstwa. Liczyliśmy na poprawę koniunktury, która umożliwi nam dostarczenie tego, co obiecaliśmy, jednak wyjątkowo niekorzystna kondycja rynku spowodowała, że nie mamy nawet możliwości ocenić kiedy byłoby to możliwe. Staraliśmy się też przez cały ten czas pozyskać zewnętrzne finansowanie. Nie udało się. Nie powinniśmy byli się tak zachować i zdajemy sobie sprawę z tego jak bardzo zawiedliśmy Wasze zaufanie. Jeszcze raz przepraszamy. Podjęliśmy decyzję o dokonaniu zwrotu środków wszystkim wspierającym &#8211; każdego, kto do tej pory nie chciał zwrotu prosimy o podanie danych do jego wykonania. Dane do przelewu prosimy podać na adres email reklamacje@gamesfactory.pl &#8211; prosimy o numer konta wraz z kwotą do zwrotu.Zwroty zostaną wykonane do 14 dni roboczych ze względu na dużą ich liczbę. Wszystkim z Was, którzy są tym zainteresowani oferujemy też sprzedaż gier z naszej aktualnej oferty za pół ceny, analogicznie do wcześniejszej akcji wynikającej z opóźnienia Mage Wars. Jeśli już prosiliście o zwrot a jeszcze go nie otrzymaliście &#8211; wciąż możecie dokonać zamówienia. Oferta zostanie wysłana do Was w odpowiedzi na Wasz mail z danymi do zwrotu. Prosimy o podanie danych do zwrotu najpóźniej do dnia 20 września. Na koniec zapewniamy również, że możliwość zakupów dodatków będzie &#8211; trafią do sklepów. Jeszcze raz przepraszamy za nasze niedopuszczalne zachowanie. Games Factory&#8221; Reakcje O komentarz do sprawy poprosiliśmy przedstawicieli Games Factory, platformy Wspieram.to (na niej odbywała się zbiórka), platformy Zagramw.to (na niej niedawno zakończyła się zbiórka na Solar City, kolejną grę wydawnictwa) a także Shema Phillipsa, projektanta gier i szefa wydawnictwaGarphill Games. Wiadomości z prośbą o wypowiedź przesłałem wieczorem informując, iż na odpowiedź będę czekał do 23 sierpnia, do godziny 12:40. Games Factory poproszone o komentarz odesłało do opublikowanej wyżej aktualizacji w projekcie (link). Shem Phillips napisał: tłumaczenie: &#8222;Games Factory musi jeszcze zapłacić za produkty, które od prawie roku leżą w fabryce w Chinach. Jestem zbulwersowany tym, jak traktują swoich klientów. To naruszenie umowy z Garphill Games. Garphill Games nie będzie udzielać Games Factory licencji na żadne kolejne gry.&#8221; wersja oryginalna: &#8222;Games Factory have yet to pay for the products, which have been sitting at the factory in China for almost a year. I am appalled by how they are treating their customers. This is a violation of their contract with Garphill Games. Garphill Games will not be licensing any further games to Games Factory.&#8221; Wspieram.to skomentowało: &#8222;Kurz po wczorajszym wydarzeniu opadł, ale dalej jesteśmy w takim samym szoku. Jest to w zasadzie pierwszy przypadek w 6 letniej historii wspieram.to, gdzie ktoś w taki sposób postąpił z naszą społecznością i nami samymi – szok jest tym większy, że nie zrobiła tego debiutująca firma, ale renomowane wydawnictwo, które wydało wiele bardzo dobrych gier. Pomimo, że zawiesiliśmy współpracę z GF w kwietniu tego roku, to mamy żal do nich, że nie poinformowali nas o tym problemie, ani nie chcieli wspólnie spróbować go rozwiązać. Nasza rola nigdy nie kończy się na „pobraniu prowizji” i zawsze jesteśmy do dyspozycji autorów i wspierających. Na chwilę obecną najważniejsze jest aby GF wywiązało się z obietnic zwrotu środków lub dostarczenia zaległych gier. W związku z tymi wydarzeniami postanowiliśmy że wydawca, która ma więcej niż 2 niezrealizowane kampanie nie będzie mógł wystartować z kolejną kampanią na wspieram.to.&#8221; Zagramw.to napisało: &#8222;Hej,z naszej perspektywy sytuacja wygląda następująco:&#8211; Wiedzieliśmy o opóźnieniach GF. Nie mieliśmy natomiast wiedzy o kłamstwach, które teraz wyszły na jaw.&#8211; Przed podjęciem współpracy z GF, odbyliśmy rozmowę, gdzie GF wyjaśniło nam sytuacje opóźnień innych kampanii. To co nas najbardziej interesowało to, że wskazywali co w związku z tym robią żeby rozwiązać te problemy. W tamtym momencie nie mieliśmy powodu żeby im nie ufać.&#8211; Po wypłynięciu tej sprawy od razu skontaktowaliśmy się z GF w celu ustalenia statusu produkcji Solar City. Otrzymaliśmy informację, że środki finansowe na produkcję gry są zabezpieczone. Dodatkowo pojawiła się aktualizacja w kampanii pokazująca zdjęcia wyprodukowanych kart do gry. Zatem produkcja jest w toku i wg. GF powinna zakończyć się we wrześniu.&#8211; Będziemy używać wszelkich możliwych środków aby Solar City zostało dostarczone w zapowiedzianych terminach. Na razie wszystko wskazuje na to, że produkcja idzie zgodnie z harmonogramem&#8211; Planujemy konkretne zmiany w modelu współpracy z wydawcami żeby unikać tego typu sytuacji na naszej platformie. To nie jest coś, co możemy wprowadzić od ręki, ale mamy pomysł i chcemy działać na korzyść wspierających.&#8221; Do sprawy na swoim fanpage&#8217;u (link) odniósł się też blog Kostki zostały rzucone będący patronem medialnym wydania dodatków: &#8222;My ze swojej strony również przepraszamy, jeśli za naszą namową wsparliście projekt i zamroziliście swoje pieniądze na cały ten czas 🙁 Liczymy też że cała ta sytuacja nie odbije się na waszej chęci posiadania tych dodatków (nie wnikamy jakiej wersji językowej), bo są po prostu dobre i doskonale rozbudowują już i tak świetną podstawową wersję gry.&#8221; Kasia i ja jesteśmy równie zszokowani, jak reszta planszówkowej społeczności. Mimo że opóźnienia stały się nieodłączną częścią crowdfundingu, to nikt nie przypuszczał, że ktoś kryje takiego trupa w szafie. Oboje znamy sporą część ekipy Games Factory, z którą spotykaliśmy się np. podczas Festiwalu Gramy, sam wymieniłem z niektórymi z nich dziesiątki albo i setki e-maili oraz wiadomości. To naprawdę sympatyczni ludzie, z którymi przyjemnie się rozmawia. Tym trudniej przychodzą mi słowa krytyki, które jednak należą się wydawnictwu. Cała ta sytuacja nie powinna w ogóle zaistnieć, a powierzający firmie swoje zaufanie i pieniądze wspierający zostali potraktowani okropnie. Nie tak powinno postępować się z klientami, a kryzysów nie wolno zamiatać pod dywan. To też nauka dla wszystkich działających na platformach crowdfundingowych, że nawet najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa. Mogę tylko wierzyć, że do takiego kroku doprowadziła ich desperacja, a intencje zawsze były dobre. Nie ma jednak wątpliwości, że zawalono sprawę, a całość rozwiązano w najgorszy możliwy sposób. Wraz z Kasią mamy nadzieję, że zwroty środków przebiegną sprawnie i bez problemów, a każdemu uda się odzyskać swoje powierzone wydawnictwu pieniądze. Dyskusję na temat całej sytuacji można śledzić: UPDATE (23 sierpnia, 12:20) Marcin &#8222;Senior&#8221; Ropka na swoim profilu na Facebooku napisał, że po wyjściu na jaw całej sytuacji wczoraj (22 sierpnia) odszedł z Games Factory. UPDATE 2 (23 sierpnia, 14:50) Kolejne oświadczenie Games Factory (link). Wynika z niego, że pracownicy nie wiedzieli nic o całej sytuacji! &#8222;Chcąc uniknąć niepotrzebnych oskarżeń &#8211; Games Factory oświadcza, że sprawa dodatków do Najeźdźców z Północy odbyła się bez wiedzy i zgody pracowników firmy. Odpowiedzialność za nią ponoszą wyłącznie członkowie zarządu. Wracając do rozwiązywania sytuacji &#8211; przypominamy o podawaniu swoich danych do przelewu wraz z kwotą na adres reklamacje@gamesfactory.pl najpóźniej do 20 września. Do każdego z Was, który napisze mail na ten adres odpowiemy też z ofertą promocyjną umożliwiającą zakup pozostałych (dostępnych w naszym magazynie) gier z naszej oferty. Jeszcze raz przepraszamy,Games Factory&#8221; UPDATE (28 września, 11:30) Games Factory wydało długie oświadczenie na temat przyszłości firmy (link): &#8222;Cześć! Mamy dla Was dzisiaj dłuższe niż zwykle oświadczenie. Postaramy się w nim możliwie najdokładniej wytłumaczyć zaistniałą ostatnio sytuację, nadchodzące zmiany związane z działalnością Games Factory oraz odpowiedzieć na często zadawane pytanie: „co dalej?”. Zapraszamy do lektury. Zdajemy sobie sprawę jak przyjęte zostały nasze ostatnie wiadomości. Przez miesiąc działaliśmy bardzo intensywnie nad znalezieniem najlepszego rozwiązania sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. Przede wszystkim należą Wam się wyjaśnienia oraz przeprosiny. Tak, w jednej z naszych akcji crowdfundingowej na platformie wspieram.to powiedzieliśmy Wam nieprawdę, że gry są zatrzymane w Urzędzie Celnym, kiedy w rzeczywistości nie zapłaciliśmy ostatniej części faktury za nie, zaś same gry nadal znajdowały się w magazynie fabryki. Wielu z Was snuło przypuszczenia w jaki sposób do tego doszło. Odpowiedź jest bardzo prozaiczna – w procesie wydawania gier planszowych pojawia się wiele zmiennych, a żeby wszystko się zgrywało trzeba działać na wielu frontach na raz, tworząc niejako kolejkę wydawniczą. Sprzedanie gry tworzy kapitał, który pozwala na opłacenie kolejnej gry z kolejki, a należy pamiętać, że czas fiskalizacji danej inwestycji (od momentu zapłaty za gry do momentu ich wydania/sprzedania), zajmuje zwykle około kilku miesięcy. W wyniku opóźnień – których geneza bywa przeróżna, jak np. uszkodzenie maszyny, przedłużająca się kolejka produkcyjna w fabryce, błędy znalezione w późnej wersji plików, błędy w konfekcji czy niesatysfakcjonująca jakość komponentów w wersji produkcyjnej &#8211; opóźnia się cała kolejka wydawnicza. Gdy doliczymy do tego koszty stałe prowadzenia firmy – wynajem lokalu, magazyn, wypłaty dla pracowników i inne, znaleźliśmy się w punkcie, kiedy opóźnienia stały się już dosyć duże i w ramach próby ratowania finansów firmy, dostępne fundusze zostały przeznaczone na projekty bieżące, które w dalszym stopniu miały doprowadzić do nadrobienia zaległości. Niestety, w międzyczasie podjęta została bardzo zła decyzja – okłamanie wspierających było karygodnym zachowaniem. W wyniku – jak się początkowo wydawało – przejściowych problemów z opłaceniem odbioru, sprawa była odwlekana aż do momentu, w którym prawda wyszła na jaw w wyniku oświadczenia Garphill Games – ku naszemu zaskoczeniu, bowiem w tym samym momencie (to żadna próba usprawiedliwienia, jednak chcielibyśmy, aby wszystko było jasne), gdy w tym samym czasie prowadziliśmy konkretne rozmowy na temat terminu ostatecznego zamknięcia sprawy. Od razu podjęta została decyzja o zwrocie środków zebranych w czasie crowdfundingu, aby udowodnić, że nigdy nie było z naszej strony złej woli. Dodatki do Najeźdźców zostaną wydane w całości poprzez nasze własne środki – druga część tego oświadczenia dotyczy bowiem kwestii przyszłości Games Factory w świetle dwóch decyzji: przejścia na nowy model dystrybucji oraz nowa polityka crowdfundingowa naszej firmy. Ostatnie miesiące nie należały do najłatwiejszych, ale nie poddawaliśmy się. Po wielu nieprzespanych nocach i olbrzymiej ilości pracy, w końcu możemy Was uspokoić &#8211; sytuacja finansowa firmy została już ustabilizowana. Wszystkie projekty nad którymi pracowaliśmy, są prowadzone dalej, i wkrótce trafią do Was. Mowa między innymi o Mage Wars Arena, Odlotowym Wyścigu i kostkach do niego oraz dodatkach do Najeźdźców z Północy, które zostaną dostarczone do wspierających jeszcze w tym roku. Ostatnio do wspierających dotarła również Valeria, zaś do części wspierających przesłaliśmy Board Game Creative Kit. Zostały wydane dwie części Doliny Kupców, Hero Realms, dodatki do Star Realms, Dominion II ed i dodruk Vikings Gone Wild, zaś wkrótce ukażą się dodatki do Hero Realms, dodruk Projektu Gaja...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/08/games-factory-kamstwa-i-crowdfunding/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>9</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Solar City &#8211; recenzja prototypu</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/06/solar-city-recenzja-prototypu/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/06/solar-city-recenzja-prototypu/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 11 Jun 2018 10:03:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<category><![CDATA[prototypy]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/06/solar-city-recenzja-prototypu/</guid>

					<description><![CDATA[W Solar City Viola Kijowska i Marcin Ropka przenoszą graczy w przyszłość, do szarych miast, które zaczynają zmieniać się w nowoczesne i zielone metropolie. Wszystko za sprawą kafelków! Wiek: 10+Liczba graczy: 2-4Czas gry: 30-45 minutWydawca: Games FactoryTematyka: budowa miasta, wieżowceGłówna mechanika: dokładanie kafelkówDla: średnio zaawansowanychBGG: Solar City Prototyp przekazało nam wydawnictwo Games Factory.  Wygląd &#8211; przewidywania Wiktor: Prototyp może pochwalić się ładną okładką i ciekawymi ilustracjami. Niestety plansze graczy oraz kafelki nieulepszonych wieżowców są mało czytelne, co zniechęcało nas podczas pierwszych partii. Momentami miałem już ochotę machnąć na to ręką i zagrać w coś innego. Na szczęście okazało się, że podobne uwagi spływały już do Marcina Ropki, z którym byłem w kontakcie, i ilustrator Solar City zajął się tym problemem. Efekty można obserwować na razie tylko na udostępnionych grafikach, ale widać na nich, że przeróbki poprawiły czytelność plansz i kafelków. Na plus trzeba też zaliczyć zmianę orientacji kart wyjaśniających zdolności budynków &#8211; ustawione pionowo powinny zajmować mniej miejsca. Liftingu doczekały się również: tor cen wieżowców, żetony i planszetka porządkująca. Prawie wszystkie zmiany (o jednej dość karkołomnej niżej) idą w dobrym kierunku, Solar City staje się dzięki nim bardziej przyjazne dla użytkownika. Szczególnie cieszy mnie stonowanie plansz i kafelków. Plansza po zmianach będzie na pewno bardziej czytelna. Żeby jednak nie było tak kolorowo, bardzo nie podoba mi się usunięcie z kafelków informacji o tym, jaka zdolność znajduje się na ich drugiej stronie. Niby są one zapisane na ogólnodostępnych kartach, ale to rozwiązanie nieco toporne. Podczas naszych partii szybko zapomnieliśmy o tym, by wykładać je na stół. Nie wyobrażam sobie ciągłego sięgania po karty z przypomnieniem. W otrzymanej wersji prototypu wystarczył rzut oka na swoje miasto, by mieć pełną wiedzę o zdolnościach budynków. W tej kwestii Kasia w pełni zgadza się z moją opinią, mamy nadzieję, że w finalnej wersji powróci rozwiązanie z prototypu. Podczas rozgrywek mieliśmy też problem z ikoną pola pustego i zajętego &#8211; czerwony X w kratce usilnie kojarzył się nam z miejscem pustym. Jako że kampania Solar City będzie prowadzona również na Kickstarterze, to można spodziewać się, że i tam pojawią się jakieś uwagi społeczności, które mogą wpłynąć na finalny wygląd tytułu. Jestem jednak dobrej myśli, bo wydaje mi się, że autorzy podchodzą do wszelkich komentarzy dość poważnie. Stonowanie tła &#8211; jak najbardziej na plus! Usunięcie informacji o zdolności drugiej strony &#8211; niezbyt. Zasady: Wiktor: W Solar City gracze budują wieżowce, którymi zapełniają swoje plansze. Budynki zapewniają fundusze na dalszy rozwój miast oraz punkty zwycięstwa, o które toczy się rywalizacja. Każdy dysponuje własną planszą, więc wpływ przeciwników na jego metropolię jest praktycznie niezauważalny. W swojej turze każdy wykonuje jedną z trzech dostępnych akcji: Po każdej z akcji należy aktywować wiersz (poziomy) albo kolumnę (pionową) odpowiadającą pozycji nowo postawionego budynku (przypomina to trochę Santa Marię). Jeśli nie ma takiej możliwości, bo znaczniki są już umieszczone w wierszu/kolumnie, to nic się nie dzieje. W przypadku aktywacji odpalają się zdolności wszystkich zwykłych budynków w linii. Sytuacja różni się nieco w przypadku ulepszania wieżowca, gdyż tego można dokonać tylko wtedy, jeśli istnieje możliwość aktywowania danej linii. Trzeba też pamiętać o tym, że zajęcie wiersza/kolumny przez jednego gracza sprawia, że wszyscy umieszczają w danym miejscu znacznik (nie korzystając jednak ze zdolności). Oznacza to, że dana linia nie będzie dostępna dla nikogo do końca rudny (ta kończy się, gdy zajęte zostaną wszystkie wiersze/kolumny). Po wybudowaniu albo ulepszeniu wieżowca trzeba też pamiętać o przesunięciu znacznika ceny na torze &#8211; im więcej budynków postawimy, tym droższe będą kolejne. Solar City zaskoczyło mnie prostotą zasad. W trakcie partii mieliśmy kilka pytań, które kierowałem do Marcina Ropki, ale wszystko szło dość sprawnie. Wyjaśnienie zdolności budynków, mające znaleźć się na końcu finalnej wersji instrukcji, powinno rozwiać wszelkie wątpliwości. Podstawowe reguły nie budziły jednak żadnych pytań, chociaż trzeba było pamiętać o ogłaszaniu zajmowanej linii. Gra w zupełnej ciszy mogła prowadzić do pewnych pomyłek, szczególnie w pierwszych partiach. Kasia: Zrozumienie reguł Solar City to właściwie chwila. Są one przystępne i całkiem intuicyjne, a co ważne, nie trzeba tu wiele zapamiętywać. Poza kilkoma podstawowymi zasadami większość potrzebnych informacji w trakcie gry mamy zapisanych po prostu na kaflach budynków. W trakcie partii warto czasem rzucić okiem czy wszyscy na bieżąco aktualizują swoje tory kosztu budynków oraz zajęte linie. Nieraz zdarzało się bowiem, że w roztargnieniu ktoś o tym zapominał. Rozgrywka: Wiktor: Pierwsze partie w Solar City szły mi dość opornie, głównie za sprawą szaty graficznej, która odciągała uwagę od najważniejszych elementów &#8211; typów budynków i ich zdolności. Gdybym miał oceniać grę po pierwszych 2-3 partiach, to wystawiłbym jej bardzo przeciętną notę i raczej nie wróciłbym do prototypu z własnej woli. Jako że porwaliśmy się jednak na recenzję Solar City, to chcąc nie chcąc trzeba było grać. Z każdą kolejną partią tytuł zyskiwał w moich oczach, a zabawa sprawiała mi coraz więcej frajdy. No ale po kolei&#8230; Za regrywalność w Solar City odpowiadają kafle budynków. Podczas przygotowania wybiera się ich sześć rodzajów i przygotowuje z nich trzy stosy (po dwa typy budynków w każdym). W otrzymanym prototypie było 12 rodzajów różnych wieżowców, w kampanii ma pojawić się ich więcej. Daje to jakąś wyjątkowo dużą liczbę dostępnych możliwości, jednak nie ma się co oszukiwać &#8211; zmiana jednego z sześciu budynków nie wywróci rozgrywki do góry nogami. Z tego względu partie, w których zmieniało się kilka wieżowców były ciekawsze od tych, w których wymienialiśmy tylko jeden z nich. Oprócz wieżowców dostępne są też budynki publiczne, które wprowadzają różne efekty stałe, zapewniające dodatkowy dochód, punkty itd. Niemal każdy z nich jest inny, więc miały momentami spory wpływ na przebieg zabawy. Summa summarum w każdej partii robi się mniej więcej to samo, ale dostępne kafelki nieźle radzą sobie z &#8222;odświeżaniem&#8221; tytułu. Im więcej ich będzie, tym większą żywotność będzie miało Solar City. Gdyby nie niewielka dawka losowości, to gra byłaby pozycją, w której wszystko daje się wyliczyć. Od przypadku zależą praktycznie tylko kafelki dobierane ze stosów oraz wykładane budynki publiczne. Wciąż można więc planować z wyprzedzeniem, jednak nie zawsze da się w 100% przewidzieć, czy dany wieżowiec będzie dostępny w naszej kolejce. Z budynkami publicznymi wiążą się już dużo bardziej taktyczne decyzje, bo w ich przypadku nie da się z góry założyć, że w rundzie X pojawi się kafelek Y. Lubię zmienność w planszówkach, więc ta losowość jest wg mnie jak najbardziej na miejscu. W Solar City prawie nie ma interakcji. Kafelki w stosach zmieniają się dość dynamicznie, trudno więc przez całą partię blokować komuś możliwość dobrania tego wieżowca, którego szuka. Najbardziej widoczną formą przeszkadzania przeciwnikom jest aktywowanie linii na planszy tak, by nie mogli skorzystać ze swoich najlepszych budynków. Od czasu do czasu faktycznie się z tego korzysta, jednak w większości przypadków każdy aktywuje to, co jest dla niego najkorzystniejsze. Krzyżowanie planów oponentom jest więc raczej przypadkowe. I dobrze, bo nie przepadam za grami logicznymi/euro, w których skrupulatnie budowany silniczek może zostać zniszczony jednym ruchem przeciwnika. Gdy już przyzwyczaiłem się do średnio czytelnych kafelków, to Solar City zaczęło sprawiać mi przyjemność. Początkowo dość przypadkowo stawiałem budynki, ale z czasem pojawiło się kombinowanie, by jak najlepiej wykorzystać ich umiejętności. Podczas partii trzeba umiejętnie zarządzać dostępnymi pieniędzmi, bo nie ma możliwości spasowania &#8211; brak funduszy zmusza do wzięcia pożyczki. Z pomocą przychodzą wieżowce, których umiejętności skupiają się właśnie na zarabianiu. Kwota zależy od typu budynku: jedne lepiej sprawdzają się, gdy wokół nie ma innych kafelków, drugie najlepiej stawiać obok siebie parami, jeszcze inne uzależniają zarobek od liczby graczy czy też numeru rundy. Coraz kosztowniejsze ulepszanie wieżowców to natomiast sposób na zdobywanie punków. Trzeba więc odpowiednio wyczuć moment, w którym należy zacząć zmieniać swoje miasto i zastępować szare bloki zielonymi budynkami-ogrodami. Po odwróceniu kafelka na bardziej przyjazną środowisku stronę można skorzystać z jego jednorazowej zdolności. Co ciekawe są one na ogół przeciwne do tych, które zapewniały pieniądze. Nieźle oddaje to cykl życia miasta, w którym zmienia się sposób zagospodarowywania przestrzeni. Największym moim problemem z Solar City jest to, że w tytule brakuje czegoś, co jakoś mocno zapadałoby w pamięć i zachęcało do ciągłego wracania do niego. Mechaniki dobrane są dobrze, nie mieliśmy jakichś problemów z &#8222;zacinaniem się&#8221; gry, wszystko działało poprawnie, ale po partii mogłem właściwie odłożyć pudełko na półkę i zapomnieć o nim. Między rozgrywkami nie rozmyślałem o swoich strategiach, nie szukałem tego, co mógłbym poprawić przy następnej okazji. Niby powiewem świeżości ma być blokowanie linii przez jedną osobę tak, że inni nie mogą powtórzyć tej aktywacji, ale to zbyt mało, by wybić się ponad inne poprawne i dobre gry euro. W zabawie momentami brakowało też emocji, ale za to odpowiada charakter rozgrywki, w której każdy buduje własne miasto, a wiele rzeczy można przeliczyć i przewidzieć. Z czasem jednak coraz bardziej wkręcałem się w zabawę. Słowo należy się jeszcze temu, jak Solar City sprawdza się w różnym gronie. O partiach we dwoje będzie niżej, we troje grało się w porządku, ale już w pełnym składzie bawiłem się gorzej. Przede wszystkim czasami pojawiał się downtime, gdy któryś z przeciwników długo myślał nad swoim ruchem. Ponadto przy mniejszej liczbie osób miałem wrażenie, że mogę zrobić więcej. Niby zmieniająca się w zależności od liczby graczy długość partii (5-7-9 rund) trochę to zacierała, ale i tak lepiej bawiłem we troje niż czworo. Kasia: Założenia gry są dość jasne &#8211; układanie kafelków, a następnie ich aktywowanie. Sama gra nie jest jednak banalna, bo niemal w każdym momencie stoi przed nami przynajmniej kilka opcji, więc trzeba umieć dobrze kalkulować, którą z nich wybrać. Podoba mi się to szukanie najlepszych połączeń między kaflami i wyczuwanie odpowiedniego momentu na ulepszenie swojego wieżowca, które niejednokrotnie może okazać się kluczowe. W Solar City znikoma jest interakcja między graczami, brak bezpośredniej rywalizacji, a jedyną sensowną metodą wpływania na graczy jest blokowanie rzędów. Przy czym bardziej opłaca się działać na własną korzyść niż na siłę starać się zgnębić rywali, przez co gra przypomina nieco pasjansa. Ten aspekt sprawia, że czasem niestety brakuje w niej trochę emocji. Nie czuć bowiem wyraźnej rywalizacji, a każdy siedzi z głową zwieszoną nad własną planszetką. Zdecydowanie podoba mi się natomiast regrywalność Solar City. Kilka rodzajów budynków, których zestawy zmieniają się w poszczególnych partiach, sprawiają, że jest tu wiele możliwych kombinacji ich współdziałania. Dzięki temu trudno byłoby opracować jedną strategię, która sprawdzałaby się w każdej rozgrywce. Grając w Solar City trzeba zachowywać czujność i stale kontrolować jakie mamy na planszy budynki i jakie bonusy w związku z tym dostajemy. W połączeniu ze wspomnianymi zależnościami między kaflami oraz koniecznością przestrzennego rozplanowania miasta, gra wymaga więc dość dużego skupienia. Warto też testować różne drogi do zwycięstwa, zawsze jednak pamiętając o tym, by nie zostać bez pieniędzy. Zauważyłam, że zapewnienie sobie stałych sporych dochodów bardzo zbliża do zwycięstwa. Zbytnie odpuszczenie sobie zarabiania i konieczność zaciągnięcia pożyczki często oznacza, że coś w trakcie partii sknociliśmy. Jeśli miałabym wybrać moją ulubioną konfigurację Solar City, to byłaby to trzyosobowa. We czwórkę bowiem czas oczekiwania na swoją kolej bywa czasem zbyt długi (każdemu zdarza się nieraz zawiesić podczas dokonywania decyzji). A dodatkowy gracz nie dodaje właściwie nic rozgrywce. &#160; Gra we dwoje: Wiktor: Solar City we dwoje podobało mi się najbardziej. Partie były krótkie i dynamiczne, można było rzucić okiem do przeciwnika i zobaczyć, które wiersze/kolumny są u niego najbardziej zatłoczone (i aktywować je lub rozwijać inne), budynki publiczne nie znikały tak szybko. Jedyną wadą takiego trybu była niewielka rotacja wieżowców, co powodowało czasami sytuacje, że Kasia nie mogła chwycić tego budynku, na który polowała (bo z premedytacją zabierałem go, gdy był widoczny). To jednak warstwa taktyczna gry, która wymagała tego, by na bieżąco dostosowywać się do sytuacji. Wieżowce nigdy też nie układały się dokładanie na przemian, więc z czasem udawało się jej zgarnąć to, co chciała. Solar City w wariancie dwuosobowym jest tytułem krótkim, któremu bliżej nawet do fillera niż jakiejś większej gry. Przy czym podczas zabawy nie ma się wrażenia, że siada się do czegoś losowego i przypadkowego &#8211; do wygranej potrzeba tutaj planowania i strategii. Oczywiście nigdy nie ma gwarancji, że przeciwnik nie zrobi czegoś lepiej i nie zgarnie kilku punktów więcej. Kasia: W trakcie rozgrywek we dwoje zdecydowanie skuteczniej można śledzić działania przeciwnika i starać się delikatnie utrudniać mu zabawę. W naszych rozgrywkach było to najbardziej widoczne w trakcie dobierania kafli....]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/06/solar-city-recenzja-prototypu/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hero Realms &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/hero-realms-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/hero-realms-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 26 Apr 2018 13:42:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/hero-realms-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Hero Realms to nowe wcielenie docenionej przez graczy karcianki Star Realms. Tytuł wprowadza kilka zmian w stosunku do pierwowzoru...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/hero-realms-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Projekt Gaja &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/02/projekt-gaja-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/02/projekt-gaja-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 10 Feb 2018 15:57:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/02/projekt-gaja-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Terra Mystica doczekała się godnego następcy? Czy może Projekt Gaja niesłusznie żeruje na sławie swojego pierwowzoru? Początek 2018 roku przyniósł nam jedną z bardziej wyczekiwanych premier! Oceniamy Gaję i sprawdzamy, czy warto było czekać! Wiek:&#160;13+Liczba graczy: 1-4Czas gry: 60-150 minutWydawca: Games FactoryTematyka: science fictionGłówna mechanika: zarządzanie zasobami, budowanie sieciDla: zaawansowanych; fanów gier euro; lubiących wymagające planszówki;uwielbiających planowanie i kalkulowanie ruchówPrzypomina nam: Terra MysticaBGG: Gaia ProjectInstrukcja: Projekt Gaja (PDF, 65,5 MB) Grę przekazało nam wydawnictwo Games Factory. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Projekt Gaja w wersji prototypowej wyglądał przerażająco, jednak finalny produkt na stole prezentuje się o niebo lepiej. Początkowo z klimatem nieco gryzą się jaskrawe kolory na torach technologii, jednak to coś, do czego bez problemu się przyzwyczaiłem. Sporą zmianą w stosunku do gry Terra Mystica, będącej pierwowzorem Gai, są plastikowe figurki zastępujące drewniane znaczniki budynków. To praktyczne rozwiązanie, dzięki któremu łatwiej rozróżnia się stojące na planszy budowle. Na ogół nie jestem fanem zastępowania w grach euro drewna plastikiem, ale wyszło to tytułowi na dobre. Z minusów muszę wspomnieć o torze punktacji, na którym wartości wypisano co 5 &#8211; utrudnia to niekiedy liczenie, nie jestem fanem takich rozwiązań. Wykonaniu gry nie mam prawie nic do zarzucenia. Jak na tę liczbę elementów w pudełku nie trafiłem na nic, co zwróciłoby moją uwagę. W oczy rzucały się jedynie kiepsko leżące na stole planszetki ras. Kilka minut po wyciągnięciu z pudełka zaczęły się odkształcać, co momentami bywało uciążliwe &#8211; nie dało się np. przesuwać na nich znaczników, bo cały kartonik zaczynał kręcić kółka. Problem rozwiązał się po jakimś czasie sam &#8211; przyciśnięte innymi elementami wyprostowały się w pudełku. Uroda Projektu Gaja jest dyskusyjna. Widać, że to dość suche euro osadzone w kosmosie, wrażenie to burzą na szczęście figurki wraz z kafelkami. Od tego typu gier nie wymagam szałowych grafik, więc jestem w stanie przymknąć na to oko, tym bardziej, że ikonografia w praktyce okazała się zrozumiała i dość intuicyjna. Kasia: Już na pierwszy rzut oka dziwaczny wydaje się kształt pudełka, w które zapakowano Projekt Gaję. Sprawia on, że ciężko grę rozsądnie ułożyć w towarzystwie innych planszówek. Nie wiem czy nie lepsze byłoby standardowe, kwadratowe pudło, jedynie nieco wyższe Pod względem liczby komponentów Projekt Gaja robi zdecydowanie wrażenie bogatej gry. Mimo, że do stołu można siadać maksymalnie we 4 osoby, to elementy dla graczy dostajemy w aż siedmiu kolorach. Dzięki temu łatwiej jest się orientować podczas partii, gdyż są one spójne z barwami poszczególnych frakcji. Jeśli zaś chodzi o ich wykonanie to poza niewielkimi wyjątkami (jak niezbyt dobre wykończenie niektórych plastików oraz niesforne planszetki) jest bardzo przyzwoicie. Wizualnie gra nie jest ani piękna ani szkaradna. Trzeba trochę przywyknąć do mocnych kolorów, które są tu znakiem rozpoznawczym, ale przynajmniej Projekt Gaja ma wyraźny, oryginalny styl. Ocena Wiktora: 7,5/10Ocena Kasi: 7/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Projekt Gaja to złożona planszówka, której zasady przybliżę tylko bardzo ogólnie &#8211; po szczegóły odsyłam do podlinkowanej niżej instrukcji. Celem gry jest zbieranie punktów zwycięstwa, które otrzymuje się na kilka sposobów: za żetony punktowania podczas danej rundy; za przymierza; z akcji KIK-ów; na koniec za żetony końca gry; na koniec za poziom badań; na koniec za dostępne surowce. Najważniejszymi elementami Projektu Gaja są mapa galaktyki przedstawiająca różne planety oraz tor technologii. Rywalizacja trwa 6 rund (rozpoczynających się od fazy przychodu), w których naprzemiennie wykonuje się opisane niżej akcje, aż do spasowania wszystkich graczy. Budowa kopalni &#8211; pozwala wybudować kopalnię na jednej z planet. Należy pokryć koszt budynku oraz ewentualnego dostosowania planety do życia. Ciało niebieskie musi być też w odpowiednim zasięgu, który można osiągnąć dzięki technologii lub specjalnym zasobom &#8211; KIK-om. Rozpoczęcie projektu Gaja &#8211; pozwala przekształcić transplanetę w typ ciała niebieskiego zdatnego do budowy. Trwa całą rundę i wymaga odpowiedniej technologii. Ulepszenie istniejącego budynku &#8211; po opłaceniu kosztu pozwala wymienić istniejący budynek na inny (zgodnie ze strzałkami na karcie frakcji). Niektóre budynki pozwalają od razu dobrać znacznik technologii zwiększający produkcję lub dający jakieś dodatkowe korzyści. Uformowanie przymierza &#8211; pozwala połączyć budynki o łącznej wartości 7 punktów mocy w przymierze, za co dostaje się specjalny, bonusowy żeton. Awansowanie w obszarze badań &#8211; pozwala przesunąć się o jedno pole na wybranym torze technologii. Akcje mocy i KIK-ów &#8211; pozwalają wydać te konkretne zasoby do aktywowania akcji widocznych u dołu planszy technologii. Akcje specjalne &#8211; dodatkowe akcje dostępne na żetonach pasowania, technologii lub planszy frakcji. Pasowanie &#8211; zakończenie swojej rundy i dobranie żetonu pasowania (dającego na ogół bonus do produkcji). Między akcjami i zasobami występuje sporo zależności, wystawiane budynki generują różny przychód, niektóre dają dostęp do specjalnych zdolności i tak dalej&#8230; Jest tego naprawdę sporo, samo wytłumaczenie zasad też zajmuje niemało czasu. Jak widać Projekt Gaja nie należy do prostych planszówek. Przed poznaniem gry miałem okazję rozegrać partię demo w jej prototyp, zasiąść do pierwowzoru osadzonego w realiach fantasy, no i przeczytać instrukcję. I chyba tylko dzięki temu w Gai nie gubiłem się przy każdym ruchu (Terra Mystica podczas pierwszej partii była stąpaniem po omacku). Całość zaczęła zaskakiwać dopiero podczas drugiej, trzeciej rozgrywki. Znając rządzące grą mechanizmy mogłem dopiero zacząć bawić się na poważnie. Nowym osobom, którym pokazywaliśmy Gaję, sugerowałem zawsze kierowanie się wyłożonymi celami końcowymi &#8211; to pozwalało mieć jakiś punkt odniesienia. Instrukcja gry jest napisana dobrze i zrozumiale. Jej lektura pomogła mi ogarnąć wszystkie mechaniki, które wcześniej wydawały mi się mało zrozumiałe. Na końcu wytłumaczono też zdolności frakcji oraz bonusy różnych żetonów, w pierwszych partiach można więc posiłkować się ostatnimi stronami reguł, które niezwykle się wtedy przydają. Kasia: Projekt Gaja to jedna z gier o najwyższym progu wejścia spośród planszówek dotychczas przeze mnie poznanych. Kiedy teraz myślę o zasadach, to nie wydają mi się one jakoś wyjątkowo skomplikowane, ale podczas 2-3 pierwszych partii przy stole dało się słyszeć &#8222;co mam zrobić żeby dostać kika?&#8221;, &#8222;jak mogę zdobyć żeton technologii?&#8221;. Jest coś w tej grze takiego, że nawet zaawansowani gracze potrzebują trochę czasu, by się w Gai odnaleźć. Fajnie więc, że znalazły się tu pomoce skrótowo przypominające dostępne akcje. W grze dość rozbudowana jest także ikonografia, zastępująca z powodzeniem wszelki tekst. Na szczęśćcie jest ona zrozumiała i nie budzi wątpliwości, choć na pewno trzeba z uwagą podchodzić zwłaszcza do fazy produkcji, by niczego nie przegapić. Podejrzewam, że osoby znające wcześniej zasady Terry Mystiki łatwiej pojmą reguły Projektu Gaja, gdyż jest tu bardzo wiele podobieństw. Ocena Wiktora: 6,5/10Ocena Kasi: 6/10 Koniec: żetony rund zakryte, nikomu nie udało się pokonać neutralnego, żółtego gracza. Rozgrywka: Wiktor: Projekt Gaja to tytuł, w którym podczas rozgrywki nie ma ani grama losowości. Wszystkie informacje są jawne, a bonusy i warunki punktowania znane i widoczne. Przed pierwszą partią zastanawiałem się, jaki będzie to miało wpływ na regrywalność, ale zapomniałem o jednym &#8211; przygotowaniu do rozgrywki. Tam losowości nie brakuje, bo ma ona wpływ na początkowy układ kafelków (instrukcja przewiduje też ułożenia sugerowane lub częściowo losowe), technologie zaawansowane, kolejność technologii podstawowych, żetony pasowania, żetony punktowania rund oraz końcowego. Jakby tej zmienności było mało, to przed każdą partią wybiera się też rasy, które różnią się zdolnościami i zasobami startowymi. Krótko mówiąc: każda partia będzie chociaż trochę inna, kombinacji jest sporo, a to zapewnia długie godziny zabawy. Brak losowości w takim wydaniu jest jak najbardziej akceptowalny. Projekt Gaja jest grą z mocno ograniczoną interakcją. I mimo że fani eurosucharów będą twierdzić, że tytuł jest nią przesiąknięty, to trudno mi się z tym zgodzić. Siadając do Gai należy zapomnieć o bezpośrednich atakach, podkradaniu surowców i o celowym podkładaniu świń. Zależności między graczami widać jednak na torach punktacji (oznaczających aktualne postępy w wypełnianiu celów końcowych), mapie i planszy technologii. Bezpośrednie psucie innym planów wchodzi jednak w grę tylko podczas zajmowania planet i korzystania z akcji KIK-ów i mocy. Tam faktycznie kolejność w rundzie może mieć znaczenie, szczególnie gdy widać, na czym może zależeć jakiemuś przeciwnikowi. Nieraz ktoś wpychał się na planetę, którą chciałem zabudować w następnej rundzie lub zajmował kluczową dla mnie akcję. Jak na tego typu euro potrafi to niekiedy podnieść ciśnienie, ale nie ma co ukrywać, że każdy gra tutaj pod siebie i w naszych partiach nie zauważyłem celowego poświęcania surowców czy akcji tylko po to, by komuś przeszkodzić. Gaja nie wybacza błędów. Źle wydana w jednej rundzie ruda może spowolnić rozwój nacji w następnych albo całkiem zdruzgotać misternie opracowywany plan. Jasne, niektóre rzeczy da się zastąpić, zdobyć w inny sposób czy po prostu zignorować, jednak większość ruchów wymaga przemyślenia i przeliczenia aktualnej sytuacji na planszy oraz torach punktacji. Wiąże się to naturalnie ze sporym czasem oczekiwania na własną turę, nawet gdy przy stole nie ma myślicieli. W ostatnich partiach zaczęliśmy z góry umawiać się, że nie cofamy tutaj ruchów, bo powoli zaczynało być to problemem (w dużej mierze wynikającym z mojej winy ;)). Podczas obmyślania planów nie wolno jednak całkowicie się wyłączać. Po pierwsze nasze budynki mogą mieć wpływ na pozyskiwanie mocy przez przeciwników, po drugie warto zerkać na żeton punktacji rudny, bo gdy plansza leży gdzieś z boku, to można o nim zapomnieć. Wspomnę tylko, że mimo okładki i tytułu gry przystosowywanie do budowy planet gai i transplanet nie jest kluczowym elementem rywalizacji. Niektóre rasy i układy żetonów punktujących skłaniają do korzystania z tej możliwości, jednak w dużej części partii nie warto zbytnio skupiać się na tym elemencie. Chociaż co gracz, to strategia&#8230; Projekt Gaja to jeden z bardziej wymagających tytułów, które w ostatnim czasie trafiły na naszą półkę. Po partii czuć jednak przyjemne zmęczenie i chęć rewanżu, a nie ból głowy i zniechęcenie. Mimo ciężkości gry jest ona zadziwiająco intuicyjna, co zacząłem dostrzegać z czasem. Do Gai podchodziłem nieco sceptycznie, bardziej z założeniem &#8222;wypada, to pogram&#8221;, niż &#8222;nowa Terra Mystica, jaram się&#8221;. Szybko zostałem postawiony do pionu, bo już pierwsza rozgrywka pokazała mi, że to świetna planszówka. Wymagająca, mało wybaczająca, ale wciągająca, angażująca i pełna decyzji do podjęcia. Z radością poznawałem nowe frakcje, ich zdolności oraz styl gry. Games Factory wysoko postawiło tegoroczną poprzeczkę! Kasia: Do Projektu Gaja podchodziłam początkowo z dużą rezerwą, bo podczas testowej rozgrywki czułam się kompletnie zagubiona. Nie wiedziałam co i po co mam robić. Miałam wrażenie, że rzucono mnie na głęboką wodę. Nauczenie się specyfiki rozgrywki, zazębiania akcji zajęło mi przynajmniej jedną pełną partię, kiedy już gra trafiła w nasze ręce. Początki były więc trudne, ale potem było już tylko lepiej. Dużym zaskoczeniem był dla mnie fakt, że pomimo iż w grze losowość występuje tylko w ułożeniu startowym (m.in. celów), to regrywalność tego tytułu jest przeogromna. Odpowiada za to przede wszystkim duży wybór różnorodnych frakcji, z których każda charakteryzuje się nieco innym sposobem gry. Dzięki temu rozgrywka w Projekt Gaja za każdym razem stanowi ciekawe i niepowtarzalne wyzwanie. Jest to o tyle ciekawe rozwiązanie, że wymaga od graczy sporej plastyczności. Nie da się tu w każdej partii grać podobnie, trzeba wyczuć jak najlepiej pokierować swoją frakcją. Co ważne, ta gra nie wybacza błędów. Czasem nierozsądne rozstawienie początkowe może spowodować, że w zasadzie nie będziemy mieć szans powalczyć o zwycięstwo. Trzeba tu solidnie myśleć od pierwszej do ostatniej minuty, gdyż decyzji do podjęcia jest naprawdę dużo, nie wszystkie opcje są też widoczne na pierwszy rzut oka. Wszystko to sprawia, że Projekt Gaja to jeden z cięższych tytułów w naszej kolekcji &#8211; to gra bardzo wymagająca, ale jednocześnie dająca dużo satysfakcji. Kiedy w trakcie partii udaje się tak manipulować dostępnymi zasobami i akcjami, że nasz licznik punktów szybuje w górę, to można być naprawdę zadowolonym z siebie. Interakcji pomiędzy graczami jest w Projekcie Gaja niewiele, nie można jednak pominąć jej znaczenia. Najsilniej widać ją podczas rozplanowywania budynków. Nie raz zdarzało mi się tak wybierać moment ich postawienia, by nie dać zarobić przeciwnikom. Poza tym czasem może się okazać, że ktoś zajmie upatrzoną przez nas planetę, kafelek czy pole, choć to akurat rzadziej robi się celowo. Uważam, że jak na tak ciężki tytuł jest tu wystarczająco dużo możliwości ingerowania w poczynania współgraczy. Gdyby tę dawkę podnieść, to gra mogłaby się stać frustrująca. Jeśli mam wybierać pomiędzy wariantem trzy- a czteroosobowym to zdecydowanie wolę ten pierwszy. Przy pełnym składzie czas oczekiwania na swoją kolej potrafi się niestety dość mocno dłużyć, zwłaszcza jeśli spasujemy szybciej niż pozostali gracze.&#160; Ocena Wiktora: 9/10Ocena Kasi: 9/10 Fotki trochę zmieniają kolor kafelków, które w rzeczywistości są nieco ciemniejsze, bardziej granatowe. Gra we dwoje: Wiktor:...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/02/projekt-gaja-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Pola Arle Handel i herbata &#8211; recenzja dodatku</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/pola-arle-handel-i-herbata-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/pola-arle-handel-i-herbata-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 25 Jan 2018 15:11:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[dodatek]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<category><![CDATA[Uwe Rosenberg]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/pola-arle-handel-i-herbata-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Pola Arle Handel i Herbata to dodatek do świetnej dwuosobówki, który umożliwia grę we troje!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/pola-arle-handel-i-herbata-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Obecność &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/obecnosc-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/obecnosc-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 22 Jan 2018 12:30:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[games factory]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/obecnosc-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Obecność trafiła na nasz stół dość późno i do tego bez specjalnego entuzjazmu. Po próbnej partyjce z kolegą postanowiliśmy jednak przygarnąć obcego na dłużej, poznać go i podzielić się wrażeniami. I w taki oto sposób prezentujemy recenzję Obecności! Wiek:&#160;10+ Liczba graczy: 2-7 Czas gry: 30-45 minut Wydawca: Games Factory Tematyka:science fiction Główna mechanika:&#160; zarządzanie ręką, asymetryczne strony BGG: Not Alone Grę przekazało nam wydawnictwo Games Factory. &#160; Wygląd i wykonanie: Wiktor: Obecność jest zamkniętą w niewielkim pudełku karcianką. W zestawie oprócz prawie 100 kart znajdują się też trzy plastikowe znaczniki (spore i ciężkie, przypominające żetony pokerowe), tor punktacji i kilka drewienek. Ilustracje w grze nie są jakieś wyjątkowe, ale za to są barwne i nieźle przedstawiają miejsca, które można spotkać na planecie. Muszę pochwalić jakość Obecności, bo mimo ciemnych ramek i braku koszulek na kartach te trzymają się dobrze i noszą minimalne ślady użytkowania. Krótko mówiąc porządne, nawet ładne komponenty zapakowane w poręczne pudełko. Kasia: Obecność to gra niewielka, ale całkiem przyzwoicie wydana. Karty są standardowej jakości, a zdobią je ciekawe, oryginalne ilustracje, nadające charakteru tej karciance. Świetnie by było, gdyby w talii obcego były różne grafiki, choć domyślam się, że kosztowałoby to nieproporcjonalnie dużo zachodu. Żetony z początku uznałam za brzydkie, lecz po kilku partiach się do nich przyzwyczaiłam. Nie zawadziłoby jednak, gdyby miały ciekawsze kolory. Nie zmienia to faktu, że są solidnie wykonane i miło ciążą w dłoni. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Obecność to gra, w której część osób wciela się w kosmicznych rozbitków, a jedna zostaje obcym. Celem rywalizacji jest doprowadzenie swojego znacznika do środka toru, jednak każda ze stron może osiągnąć to w inny sposób. Polem gry jest dziesięć kart lokalizacji symbolizujących rozmaite miejsca na planecie. Zabawa składa się z ciągu rund podzielonych na cztery fazy: rekonesans &#8211; pozwalający ludziom odrzucać znaczniki determinacji w zamian za odzyskanie wcześniej zagranych kart; faza, w której każdy rozbitek zagrywa jedną zakrytą kartę miejsca; pościg &#8211; obcy rozkłada swoje żetony pościgu na kartach miejsc, w których spodziewa się znaleźć ludzi; konfrontacja &#8211; karty miejsc są odkrywane, rozpatruje się ich zdolności; jeśli obcy złapał jakiegoś rozbitka to kosmita zdobywa jeden punkt przybliżający go do zwycięstwa, czasem wprowadza się dodatkowe efekty; wyczekiwanie &#8211; zagrane karty są odrzucane, obcy odzyskuje żetony, znacznik misji ratunkowej przesuwa się, przybliżając ludzi do wygranej. Gracz wcielający się w obcego oprócz swoich żetonów ma do dyspozycji karty wprowadzające rozmaite efekty. Raz w rundzie może skorzystać tylko z jednej z trzech dostępnych na ręku. Rozbitkowie dysponują kartami przetrwania, których zdobycie jednak nie jest takie proste. Gdy tylko jeden ze znaczników dotrze na środek toru partia kończy się zwycięstwem tej strony, która tego dokonała. Reguły gry są proste i zostały dobrze opisane w instrukcji. Nauka zasad nie jest trudna, wszyscy jednak powinni przyswoić sobie zdolności kart miejsc. W pierwszej partii może to powodować trochę chaosu, w kolejnych jednak wszystko idzie niemal automatycznie &#8211; wystarczy rzut oka na ilustrację, by wiedzieć jak działa dana lokalizacja. W pudełku znalazła się też wkładka z dodatkowymi objaśnieniami kart miejsc, z której można skorzystać w razie problemów z regułami, w swoich partiach jednak nie trafialiśmy na takie sytuacje. Kasia: Zasady Obecności są przystępne i zrozumiałe, dzięki czemu można je bez trudu wyjaśnić także początkującym graczom i od razu siąść do partii. W razie wątpliwości można wesprzeć się kartami pomocy, które przydają się szczególnie, kiedy gra się obcym, gdyż jego karty aktywują się w różnych fazach. Ocena Wiktora: 8/10 Ocena Kasi: 8/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Obecność to gra polegająca na zgadywaniu, a dokładniej na dedukcji, blefie i zarządzaniu ręką kart. Wiąże się to z pewną nieprzewidywalnością działań, która niekoniecznie wszystkim się spodoba. Bardzo rzadko zdarzają się sytuacje, w których obcy ma sto procent pewności, że złapie danego rozbitka. Wszystko zależy od odrzuconych wcześniej kart, które muszą być ułożone tak, by było je widać. Na ich podstawie gracz wcielający się w kosmitę może starać się przewidzieć gdzie pójdą rozbitkowie. Sporo w tym wszystkim rozważań typu &#8222;obcy myśli, że pójdę na plażę, więc wybiorę się do łazika, chociaż może plaża wydaje się tak oczywista, że jednak warto tam pójść, bo obcy raczej ją ominie&#8230;&#8221;. Jednym taki typ zabawy podejdzie, innym nie. Mimo że początkowo podchodziłem do gry z rezerwą, to dość szybko wkręciłem się w całą tę zabawę w kotka i myszkę. Obecność zmienia się trochę w zależności od liczy graczy. Z jednej strony im ich więcej, tym łatwiej obcemu zdybać któregoś z przeciwników. Z drugiej kilku rozbitków może skorzystać z większej liczby akcji, co znacznie ułatwia oczekiwanie na przybycie pomocy. W obu przypadkach można się jednak dobrze bawić. Warto jednak pamiętać o tym, że Obecność nie za bardzo pozwala na dyskusje przy stole. Rozbitkowie powinni współpracować, ale wszystkie ich rozmowy słyszane są przez obcego. Często prowadzi to więc do gry w ciszy, bo skuteczne tworzenie wspólnych planów nie jest takie łatwe. Czasami warto jednak spróbować blefu i zwabić przeciwnika w miejsce, do którego nikt się nie wybiera. Zabawę nakręcają i urozmaicają nie tylko zdolności miejsc (pozwalające między innymi na: odzyskiwanie zagranych kart, przesuwanie znacznika misji ratunkowej, odzyskiwanie znaczników determinacji, zagrywanie dwóch kart miejsc zamiast jednej), ale też karty przetrwania w różny sposób pomagające rozbitkom. Obcy też dysponuje swoją talią, z której regularnie zagrywa karty mające ułatwić złapanie bądź spowolnienie przeciwników. W grze czuć nawet nieco klimat, za który odpowiadają karty oraz sama mechanika poszukiwań. Im bliżej do końca partii, tym większy stres, niezależnie od tego, w którą stronę się wcielamy. Jak na niewielką karciankę poradzono sobie z tym dobrze. Kasia: Siadając do Obecności mam wrażenie pewnej świeżości, czegoś nowego i odmiennego od większości znanym mi gier. Mechanicznie nie ma tu nic niezwykłego, a te odczucia wynikają pewnie w dużej mierze z atmosfery podczas partii. Czuć presję upływającego czasu, kończących się kart (w przypadku astronautów) czy wymykającej się nam zdobyczy (grając obcym). Ciekawa jest właśnie asymetryczność gry &#8211; zupełnie inne wrażenia zapewnia kierowanie którymś z rozbitków a inne tajemniczym obcym. Dzięki temu Obecność szybko się nie nudzi. Tym bardziej, że zmienność pojawiających się kart, a także działań astronautów zawsze inaczej kształtuje rozgrywkę. W zasadzie jedyną rzeczą, która trochę doskwiera mi podczas partii jest trudność w porozumiewaniu się pomiędzy rozbitkami. Z jednej strony powinni oni kooperować, by jak najlepiej ograć tytułową obecność, z drugiej jednak jest to kłopotliwe, gdyż gracz kierujący obcym siedzi przecież tuż obok i każda wymiana zdań może być dla niego ułatwieniem. Podoba mi się to, że wraz ze wzrostem liczby graczy nie wydłuża się czas oczekiwania, gdyż w Obecności ten niemal nie występuje. Wszystko dzieje się płynnie i w zasadzie jednocześnie, dzięki czemu gra dobrze się skaluje. Na plus działa tu też fakt, że choć na pozór im więcej graczy tym obcy ma większą szansę na złapanie któregoś, to w liczniejszej grupie musi on śledzić więcej kart i łatwiej mu popełnić błąd. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7,5/10 Gra we dwoje: Wiktor: Obecność we dwoje przebiega wedle takich samych reguł, jak partie w większym gronie. Zmienia się jedynie początkowa pozycja znaczników na torze czasu. Nasze partie pokazały, że w takiej rywalizacji strona obcego jest po prostu trudniejsza. Z jednej strony trzeba starać się blokować najważniejsze dla rozbitka pola (łazik udostępniający kolejne miejsca, plaża przybliżająca do zwycięstwa), z drugiej przeciwnik może po prostu skakać po tych, które wydają się zupełnie nieprzydatne tylko po bo, by zyskać na czasie. Niezależnie od tego, które z nas grało obcym szala zwycięstw zdecydowanie przechylała się na stronę rozbitków. Pomijając jednak ten aspekt (są pewnie i miłośnicy takich gierek umysłowych, w których liczy się przede wszystkim odczytanie zamiarów przeciwnika) partie we dwoje wypadały nieźle i emocjonująco. Gdyby tylko rywalizacja była bardziej wyrównana podniósłbym ocenę w tej kategorii o jedno oczko. Kasia: Rozgrywka w Obecność we dwoje to typowy pojedynek umysłów. Jest nieco bardziej wymagający dla osoby grającej obcym, ponieważ musi bardzo uważnie śledzić poczynania rozbitka i próbować przewidzieć jego działania. Wyraźnie widać, że łatwiej jest wygrać będąc astronautą. Ciekawa jestem czy rozgrywki z dodatkiem nieco poprawią ten aspekt, bo Obecność ma potencjał na bycie sympatyczną karcianką także we dwoje. Sama frajda z gry jest jednak również dość istotnym argumentem na plus. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 6,5/10 Ocena: Wiktor: Obecność trafiła do nas &#8211; jak widać po recenzji &#8211; bardzo późno, gdyż jakoś nie mogłem się do niej przekonać. Wszystko zmieniło się, gdy mieliśmy okazję zagrać partyjkę z kolegą: gra okazała się przyjemna i wciągająca. Na półce już czeka dodatek, któremu przyjrzymy się za jakiś czas. Obecność polecam przede wszystkim do trochę luźniejszego grania, bo podczas partyjki można swobodnie pogadać o czymś innym, niż właśnie tocząca się rywalizacja. Jeśli tylko w aspekcie kooperacyjnym nie przeszkadza ci, że decyzje podejmuje się raczej bez konsultacji (licząc na pomyślunek towarzyszy), to Obecność jest tytułem, który warto poznać. Krótko mówiąc: polecam! Kasia: Choć początkowo nie wiedziałam czego się po Obecności spodziewać, to w ostatecznym rozrachunku cieszę się, że ją poznałam. To ciekawa alternatywa dla typowo imprezowych tytułów. Również ma proste zasady, pozwala na zabawę w dużym gronie i nie trwa zbyt długo, ale jednocześnie zapewnia zupełnie odmienne wrażenia. Angażuje dzięki nieskomplikowanej mechanice oraz specyficznej atmosferze podczas partii. Dla kogo? Dla: fanów dedukcji i przewidywania ruchów przeciwników; miłośników asymetrycznej rywalizacji; fanów lżejszych gier; początkujących i średnio zaawansowanych Przypomina nam: gry dedukcyjne, np. trochę Mr. Jacka Plusy: solidne wykonanie duża regrywalność wrażenie świeżości dobre skalowanie emocjonująca rozgrywka ładne grafiki [K.] Minusy: trochę słabiej działa we dwoje (obcym gra się trudniej) Grę przekazało nam wydawnictwo Games Factory. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/obecnosc-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
