<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Granna &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<atom:link href="https://planszowkiwedwoje.pl/tag/granna/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<description>...lecz nie tylko dla dwojga</description>
	<lastBuildDate>Tue, 08 Apr 2025 21:05:58 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://planszowkiwedwoje.pl/wp-content/uploads/2023/02/cropped-Logo-strona-75x75.png</url>
	<title>Granna &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Santa Maria: American Kingdoms &#8211; recenzja dodatku</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2019/04/santa-maria-american-kingdoms-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2019/04/santa-maria-american-kingdoms-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 02 Apr 2019 16:25:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Granna]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2019/04/santa-maria-american-kingdoms-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Amerykańskie królestwa są modułowym rozszerzeniem do planszowo-kościanej Santa Marii wydanej jakiś czas temu przez Grannę. Wprowadzają one nowy tryb asymetryczny, ambasadorów, cały moduł z kakao&#8230; Sprawdźcie czy dodatek wystarczająco odświeża grę! Wiek:&#160;10+ Liczba graczy:&#160;1-5 Czas gry: 45-90 minut Wydawca:&#160;Granna Tematyka: kolonializm, Majowie Główna mechanika: zarządzanie kośćmi, dokładanie kafelków BGG: Santa Maria: American Kingdoms Grę przekazało nam wydawnictwo Granna. American Kingdoms nie jest samodzielną grą. Recenzję podstawowej Santa Marii przeczytacie tutaj. Zdjęcie z BGG: https://boardgamegeek.com/image/4243096/santa-maria-american-kingdoms Zawartość: Wiktor: Santa Maria: American Kingdoms to nowe żetony biskupów i uczonych, dodatkowy typ żetonów (3&#215;1) do zabudowy planszetki, kolonia kakao, miasto autochtonów, nakładka na planszę, nowe statki, magazyny kakao i trochę innych żetonów: gubernatorzy, specjaliści, ambasadorzy, świątynie, drogi oraz karty akcji&#8230; Ogólnie jest tego sporo, co wynika z modułowego charakteru rozszerzenia. Każdy z czterech minidodatków wprowadza coś swojego. Rozpakowując Amerykańskie królestwa odniosłem wrażenie, że elementów jest dużo i produkt faktycznie jest rozszerzeniem, a nie tylko skokiem na kasę. Trochę tylko szkoda, że nie zadbano o to, by pudełko z rozszerzeniem było w tym samym formacie co to od podstawki. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7/10&#160; Co nowego? Wiktor: Cztery moduły, których nie będę raczej opisywał szczegółowo, postaram się wymienić jedynie ich najważniejsze cechy. Grając prawie z każdym modułem (wyjątkiem jest ostatni) do zabawy możemy dorzucić nową planszę kolonii, której stolica dostarcza kakao. To zasób pozwalający na przerzucanie kostek oraz zdobywanie nowych żetonów statków. Nie przechowuje się go w klasycznym magazynie, a oznacza odpowiednim znacznikiem. W praktyce można więc mieć jedno kakao albo nie mieć go wcale. Pojawiające się w dodatku kafelki kolonii również biorą udział we wszystkich partiach. Moduł gubernatora Gubernator to standee (kartonowy żeton w podstawce), a jego znacznik porusza się od pola 1:1 (górny lewy róg planszetki) tak, by dojść jak najbliżej pola 6:6 (przeciwległy narożnik). Za każdym razem gdy aktywuje się jedną z kostek &#8222;przechodzącą&#8221; przez gubernatora, można poruszyć nim w bok lub w dół (zależnie od kości). Figurka aktywuje dane pole, ale też blokuje je przed kolejnymi aktywacjami. Budynek z gubernatorem przeskakuje się tak samo, jakby zawierał monetę albo kostkę. Na koniec partii, w zależności od pozycji gubernatora, gracz traci lub zyskuje pewną liczbę punków. Moduł specjalistów Specjalistów dobiera się razem z białymi kostkami i zależnie od typu pozostawia obok swojej planszy (zdobywając zasoby odpowiadające liczbie posiadanych specjalistów danego typu, np. 1/2/3 monety za 1/2/3 specjalistów) lub wykłada na zabudowane pole i traktuje tak, jak budynek. Moduł ambasadorów Ambasadorzy to właściwie tylko dwa niewielkie żetony. Na początku partii gracze nie otrzymują swojej niebieskiej kości (nadal mogą zdobyć dwie za poruszanie się po odpowiednim torze), a do puli trafiają tylko po dwie kostki na gracza (a nie trzy). Dodatkowo rzuca się jedną białą i jedną niebieską kością, które odkłada się na żetony ambasadorów. Gracz w swojej turze może wybrać taki żeton i skorzystać z leżącej na nim kości w standardowy sposób. Następnie każdy inny gracz może uruchomić ten sam rząd lub tę samą kolumnę, którą aktywowała kość ambasadora. Taka aktywacja nie zajmuje żadnego z pól u innych graczy, tylko ten mający żeton ambasadora klasycznie zakrywa kością ostatnie pole. Moduł miasta Majów Wcześniej opisywane moduły wprowadzają niewielkie zmiany, lecz miasto Majów dla jednego z graczy wywraca rozgrywkę do góry nogami. O ile wszyscy pozostali grają standardowo, to osoba kontrolująca Majów ma całkiem inną planszę i całkiem inaczej przeprowadza akcje, wciąż wykorzystując do tego kostki, jednak przesuwając je wzdłuż swoich dróg zamiast aktywować kolumny i rzędy. Więcej o tym trybie pisze Kasia. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7/10&#160; Wrażenia: Wiktor: Zacznę od tego, co na ogół najbardziej boli mnie w dodatkach modułowych &#8211; od łączenia ze sobą poszczególnych minirozszerzeń. Nie lubię niekiedy skomplikowanych zasad, zapamiętywania, że grając z modułem X nie mogę korzystać z modułu Y. W Amerykańskich królestwach na szczęście nie ma wielu takich ograniczeń. Jedno dotyczy kafelka używanego tylko z pierwszym modułem (jego zdolność odnosi się do ruchu gubernatora), a rozpoczynając partię z miastem Majów nie korzysta się ze strony nowej planszetki ze stolicą kakao, co też jest logiczne &#8211; planszetka ta po drugiej stronie nadrukowane ma wspomniane miasto. Pierwsze trzy moduły są miłym rozszerzeniem. Najbardziej spodobał mi się dający nowe możliwości (ale też wywierający pewną presję) gubernator, specjaliści natomiast nieco ułatwiali całą rozgrywkę pozwalając na zdobywanie brakujących surowców lub zapełnianie luk na planszy. Ogólne elementy Amerykańskich królestw, takie jak dodatkowe płytki kolonii, biskupi i naukowcy wprowadzają jeszcze więcej różnorodności, dzięki czemu gra zyskuje na regrywalności. Ambasadorowie są specyficzni, ale wydają się być dość sprawiedliwi. Wspólna akcja dla wszystkich to też trochę interakcji, bo prawdopodobnie sięgnie po nią ten gracz, dla którego ten ruch będzie najkorzystniejszy, pozostali dostaną natomiast darmową aktywację. Inną bajką jest ostatni moduł, który ma też najwięcej zasad. To poniekąd inna gra dla osoby wcielającej się w zarządcę miasta Majów. To rozszerzenie budzi we mnie mieszane uczucia i zastanawiam się, czy nie powinno znaleźć się w zupełnie osobnej grze. Odnoszę też wrażenie, że być może jego głównymi odbiorcami mają być gracze solo. W partiach wieloosobowych osoba kierująca miastem była praktycznie wyłączona z zabawy reszty grupy &#8211; w inny sposób przeprowadzała akcje, inaczej punktowała, a jedyną interakcją było podkradanie jej złota lub blokowanie przez nią zdobywania złota z toru konkwistadorów. Kasia: Nowe żetony biskupów i uczonych, a także wprowadzenie kakao to miłe urozmaicenie podstawowej gry. Nie robią one rewolucji, a jednocześnie zdecydowanie poprawiają regrywalność. Podobnie zresztą oceniam obecność gubernatora, który już nieco mocniej ingeruje w sposób gry. Nadal jednak czuć, że to ta sama Santa Maria, jedynie nieco urozmaicona. Gubernator stawia przed graczami nowe wyzwania, przez co gra staje się nieco cięższa (choć nie jakoś dramatycznie). Jest jednak też pewna rzecz, która niestety nie przypadła mi do gustu. Chodzi o moduł Miasta Majów. Przede wszystkim sporo jest w nim nowych zasad, ponieważ rozgrywka Miastem bardzo mocno różni się od tej klasycznej. Jest kilka wyjątków oraz nieco abstrakcyjnych rozwiązań, które trzeba po prostu zapamiętać (jak np. punktowanie poprzez mnożenie elementów). Musiałam dwukrotnie przeczytać część instrukcji poświęconą temu modułowi a i tak podczas partii zdarzało mi się zaglądać do niej by upewnić co i jak mogę robić (to ja kierowałam Miastem w naszych rozgrywkach). Wszystkie te modyfikacje dotyczą jednak w 99% jednego tylko gracza, reszta zostaje przy starych regułach. To sprawia, że w trakcie partii miałam wrażenie, że gram w inną grę niż moi rywale. Pozostałych w zasadzie nie interesowały akcje które wykonywałam, bo nie miały one na nich wpływu i nie musieli nawet znać zasad kierujących moją rozgrywką, gdyż interakcja jest tu znikoma. Jedyne na co patrzyli to moja pozycja na poszczególnych torach. Dawało mi to poczucie odizolowania i czyniło grę podobną do pasjansa. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 5,5/10&#160;&#160; Ocena: Wiktor: Czy warto sięgnąć po Amerykańskie królestwa? Jeśli lubicie Santa Marię i chcielibyście nieco odświeżyć grę, to tak. Trzy pierwsze moduły można bezproblemowo dołączyć do partyjki, dają one trochę nowych możliwości oraz dodatkowe elementy odświeżające zabawę. Gracze solo mogą zainteresować się natomiast miastem Majów, które jednak nie przemówiło do mnie w partiach wieloosobowych. Kasia: Swoją ocenę dodatku podzieliłabym na dwie części. O ile Miasto Majów mnie nie zachwyciło, uważam że dawanie jednemu graczowi całkiem innej roli, nowych zasad nie sprawdza się w Santa Marii. Pozostałe moduły są jednak jak najbardziej udane, dobrze się z nimi bawiłam i uważam, że powinny spodobać się fanom podstawowej gry, gdyż ją odświeżają i urozmaicają rozgrywki. Dla kogo? Dla: fanów Santa Marii Plusy: zwiększa regrywalność i różnorodność pozwala grać w piątkę łatwość łączenia modułów proste zasady 3 z 4 modułów Minusy: niezbyt udany moduł Miasta Majów inny format pudełka Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Granna. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2019/04/santa-maria-american-kingdoms-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Sztama &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/sztama-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/sztama-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 26 Jul 2018 19:27:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Granna]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/sztama-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[&#8211; Kasiaaaa! Co mam napisać we wstępie do recenzji? &#8211; Że lubimy bobry i że są to fajne gryzonie! &#8211; Yyy&#8230; Okej. Bobry to fajne gryzonie, które lubują się w budowaniu tam i tworzeniu rozlewisk. Czy karcianka od Granny jest równie fajna? Odpowiedź w recenzji! Wiek:&#160;8+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: około 20 minut Wydawca: Granna Tematyka: bobry i rzeki Główna mechanika: draft kart, zbieranie zestawów BGG: Dam It! Grę przekazało nam wydawnictwo Granna. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Sztama to prawie same karty, do których dorzucono kilka drewnianych, sześciennych znaczników. Tytuł reklamowany był ilustracjami uroczych bobrów, więc spodziewałem się, że w grze będzie ich trochę więcej. W grze dominują jednak karty przedstawiające rzekę z dryfującymi w niej kawałkami drewna. Zwierzaki spoglądają na nas z rewersów oraz kart ekobobrów, które wyławiają śmieci z rzeki. Cały wygląd Sztamy nie porywa, ale jest całkiem przyjemny. Bardzo podobają mi się smaczki, jakimi są pływające w rzekach śmieci: meeple, piłka z Cast Away: Poza światem, Necronomicon itd. Fajny pomysł, który jest puszczeniem oka do geeków! Słowo należy się jeszcze kartom, które są dość cienkie i giętkie. Ciągłe trzymanie w rękach, podnoszenie ich ze stołu, tasowanie na początku partii znoszą jednak nieźle. Na ich rewersach widać już lekkie białe ślady (rewersy mają brązowe ramki stylizowane na drzewa), ale wydaje się to zupełnie normalne. Jest więc okej! Kasia: Skoro Sztama traktuje o bobrach, to liczyłam na wiele rysunków tych uroczych gryzoni, tak jak zapowiada to okładka. Na kartach pojawiają się one jednak sporadycznie, choć muszę przyznać, że narysowane są bardzo pociesznie. Zresztą w ogóle grafiki w Sztamie są bardzo miłe dla oka &#8211; w żywych kolorach &#8211; dzięki czemu gra, choć niewielka, to ładnie się prezentuje na stole. Szczególnie podobają mi się obecne to i ówdzie smaczki w postaci np. płynącego rzeką meepla albo wyłowionej przez&#160; bobra Nokii 3310. Jedyną rzeczą, która budzi moje wątpliwości są bardzo miękkie karty. Faktycznie na rewersach zaczynają się one już nieco zużywać, nie jest to jednak jakiś dramat i nie przeszkadza w zabawie. Ocena Wiktora: 6,5/10 Ocena Kasi: 7/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Sztama to bardzo prosta gra karciana oparta na drafcie, który tutaj przybiera postać dobierania kart z toru. Celem zabawy jest zdobycie największej liczby punktów, które przyznawane są za zbudowane tamy. By móc dobrać kartę takiej rzecznej zapory należy zebrać, a następnie odrzucić odpowiednią liczbę gałęzi reprezentowanych przez karty o wartości 1-3. Żeby nie było zbyt łatwo trzeba przy tym pamiętać, że bobry to wybredne zwierzaki &#8211; budując tamę korzystają co najwyżej z jednej gałęzi tego samego gatunku drzewa. Czyli by móc sięgnąć po tamę wymagającą 9 gałęzi trzeba wydać co najmniej trzy różne karty (trzy drzewa po trzy punkty). W swojej turze gracz może zrobić jedną z dwóch rzeczy: dobrać kartę z toru, wydając przy tym znaczniki kłód, jeśli bierze inną niż pierwsza z brzegu (by dobrać trzecią kartę w torze należy na poprzednich dwóch położyć po znaczniku kłody); zagrać i odrzucić karty, by dobrać tamę o odpowiedniej wartości. Na stole mogą pojawiać się też karty specjalne, czyli śmieci (przynoszące ujemne punkty na koniec partii) oraz ekobobry (pozwalające od razu po dobraniu śmiecia odrzucić go wraz z bobrem z ręki, będące też uniwersalnym drzewem o wartości dwóch gałęzi podczas budowania tamy). Partia kończy się, gdy zabraknie kart do wyłożenia albo zebrane zostaną wszystkie tamy. Reguły zabawy są naprawdę proste, nie będą mieli z nimi problemów nawet zupełnie początkujący gracze. Instrukcja liczy kilkanaście stron małego formatu, jednak tylko dlatego, że jest pełna przykładów, które ilustrują przebieg rozgrywki. Sztama &#8211; instrukcja (PDF, 4,1 MB) Kasia: Sztama to filler, który ma trafić również do początkujących, więc nie dziwi mnie, że jego zasady są bardzo proste. Poszczególne reguły mogą się wydawać znajome, zwłaszcza dla tych, którzy w niejedną planszówkę już grali, gdyż zastosowano tu wypróbowane mechanizmy. Ocena Wiktora: 10/10 Ocena Kasi: 9/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Sztama wykorzystuje dobrze znaną mechanikę draftu, którą można znaleźć chociażby w Korzennym szlaku czy Majestacie. Robi to jednak w sposób bardzo prosty, bez dodatkowych twistów i reguł &#8211; dobrana karta trafia na rękę gracza i może zostać później wydana do zbudowania tamy. Tyle. Dla doświadczonych graczy może to być zbyt mało, by zainteresować się tym tytułem, początkujący powinni być jednak zadowoleni. Przetestowaliśmy Sztamę na mojej mamie, która w mig pojęła zasady i bawiła się przy niej dobrze. Sam też bez narzekania siadałem do partyjek, które były dość krótkie (około 15-20 minut) i dynamiczne. Najwięcej zachodu było chyba z ciągłym uzupełnianiem toru kart. W Sztamie zastosowano jedno rozwiązanie, które dodaje partiom emocji i regrwalności. Chodzi o wspomniane w opisie zasad karty śmieci, które pojawiają się od czasu do czasu wśród gałęzi i ekobobrów. Wzięcie jednej albo dwóch nie jest wielką przeszkodą, ale im więcej takich kart mamy na koniec partii, tym więcej punktów stracimy. Przez to każdy stara się je omijać zużywając znaczniki kłód. Oczywiście co jakiś czas kostek na takim śmieciu jest tyle, że opłaca się go wziąć, nawet jeśli nie mamy bobra, który pozwoliłby od razu odrzucić tę kartę. Dzięki wprowadzeniu tego elementu trzeba ostrożnie gospodarować kłodami, bo kilka negatywnych kart z rzędu potrafi nieźle zaśmiecić tamę i doprowadzić do straty kilku ważnych punktów. Sztama dobrze wypada przy każdej liczbie graczy, chociaż im ich więcej, tym trudniej coś zaplanować, bo karty dość szybko znikają ze stołu. Wówczas czuć też większą rywalizację i wyścig o tamy. A co z losowością? Jest ona oczywiście związana z tą mechaniką, jednak w tak krótkim tytule nie daje się we znaki &#8211; wszystko i tak opiera się tutaj na planowaniu krótkoterminowym. Nie jest to karcianka, w którą tłukłbym bez opamiętania, bo to jednak gracze rodzinni i mniej doświadczeni są jej targetem. Nie zmienia to faktu, że bawiłem się przy niej dobrze (chociaż jedna z koleżanek narzekała, że zabawa jest nudna), a Sztama sprawdziła się w roli lekkiego fillera. 42 punkty za tamy, 1 za kłody (2 znaczniki = 1 punkt), minus 9 za śmieci Kasia: Sztama to karcianka lekka i rodzinna, ale świetnie nadająca się też jako przerywnik podczas rozgrywek geeków. Jest bardzo przystępna, a mimo niewielkich rozmiarów stanowi też bardzo przyjemne wyzwanie, gdyż nie jest zabawą banalną. Losowość, związaną z przypadkowym pojawianiem się kart na rzece, da się tutaj opanować na tyle, że nie stanowi ona problemu. Poza tym wiadomo, że w lekkich grach tolerancja na działanie losu jest i tak z reguły większa. Jak dla mnie w Sztamie dobrze zrównoważono ten aspekt &#8211; tak, że mimo fillerowego charakteru karcianki czułam, że mam istotny wpływ na swój końcowy wynik. Dla wielu istotne będzie zapewne, że brak jest tu bezpośredniej interakcji. Jedynie od czasu do czasu możemy zostawić w rzece pływającego śmiecia z nadzieją, że rywal będzie zmuszony, by go dobrać. Jednocześnie nie ma wrażenia, że gramy zupełnie obok innych graczy. Czuć rywalizację ze względu na toczący się wyścig o najlepiej punktujące tamy. Dzięki temu gra potrafi zaangażować. Sztama jest grą krótką i dynamiczną, co sprawia, że nie pozwala na nudę. Działa ona także równie dobrze, niezależnie od liczby osób przy stole. Nie ciągnie się i nieraz miałam ochotę na rozegranie rewanżu. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 8/10 Gra we dwoje: Wiktor: Sztama we dwoje zmienia nieco swoje oblicze. Spodziewałem się, że wypadnie słabiej, będzie mniej emocjonująca i jakaś taka bez wyrazu. Myliłem się! We dwoje interakcja w postaci zarządzania kłodami naprawdę nabiera pikanterii! O ile w przypadku trzech-czterech osób pozbycie się wszystkich znaczników nie jest takie bolesne, bo za chwilę na pewno jakieś pojawią się na torze, to we dwoje nie jest już tak wesoło. Gdy przeciwnik wyprztyka się z drewienek, a na stole pojawi się kilka kart śmieci, to będzie miał spory problem. Partie we dwoje budziły we mnie większe emocje, bardziej też angażowały i zachęcały do takiego planowania ruchów, by zaszkodzić Kasi. Były też krótkie i jeszcze dynamiczniejsze niż w większym gronie. W sam raz na niewielki, dwuosobowy fillerek! Kasia: Przyznam, że nie spodziewałam się tego, ale Sztama w wersji dla dwóch graczy pokazuje prawdziwe pazury. Jest to o tyle zaskakujące, że gra w żaden sposób nie dostosowuje się do liczby graczy (np. przez zmniejszenie liczby kart). Okazuje się natomiast, że we dwoje rozgrywka jest bardzo zacięta i niezwykle wredna. Dużo łatwiej jest obserwować rywala &#8211; co dokładnie dobiera, ile ma kostek kłód i na tej podstawie próbować go blokować, samemu dobierając karty w określony sposób. Nadal jest to interakcja jedynie pośrednia, ale potrafi być ona bardzo dotkliwa do rywala. Nie dla każdego będzie to zaleta, ale na pewno nie można koło takiego wariantu przejść obojętnie. Ocena Wiktora: 8/10 Ocena Kasi: 8/10 Ocena: Wiktor: Sztama nie ma tylu bobrów, ilu się spodziewałem, ale i tak dostaje dużego plusa za tematykę. To fajne gryzonie! Podobają mi się też geekowskie smaczki na kartach. Zasady gry są bardzo proste, a sama zabawa szybka i przyjemna. Sztama bardzo fajnie wypada we dwoje, bo widać w niej wówczas więcej interakcji, która miewa bardzo duży wpływ na partie. Nie ma się co rozpisywać &#8211; to zgrabny, fajny filler dla początkujących i średnio zaawansowanych planszówkowiczów! Polecam! Kasia: Mechanicznie Sztama nie oferuje może jakichś unikalnych doświadczeń, ale działa bardzo sprawnie, a do tego jest łatwa do nauczenia, dynamiczna i daje sporą frajdę z zabawy. Jak dla mnie to bardzo dobry przykład solidnie zrobionego fillera, a dodanie ciekawego tematu i ładnych grafik sprawia, że z chęcią zatrzymam ten tytuł na półce i będę do niego wracać. Dla kogo? Dla: początkujących i średnio zaawansowanych; lubiących niewielkie karcianki; fanów bobrów; miłośników gier rodzinnych i mechaniki draftu Przypomina nam: draft Overbooked, Century: Korzenny Szlak, Majestat Plusy: niewielkie rozmiary dynamiczna rozgrywka proste zasady bardzo dobrze działa we dwoje lekka i przyjemna, w sam raz do wyciągnięcia od czasu do czasu Minusy: za mało bobrów! 😛 po jakimś czasie może trochę spowszednieć Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Granna. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/07/sztama-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Santa Maria &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/santa-maria-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/santa-maria-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 13 Apr 2018 12:19:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Granna]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/santa-maria-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Santa Maria to gra euro polegająca na zarządzaniu kośćmi i aktywowaniu nimi kafelków na planszy.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/04/santa-maria-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>CVlizacje &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/06/cvlizacje-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/06/cvlizacje-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 30 Jun 2017 13:08:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Granna]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2017/06/cvlizacje-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[CVlizacje pozwalają zabrać się za budowę własnej cywilizacji. To jednak nie skomplikowane euro, a lekka gra rodzinna oparta na kartach. Rzućcie okiem na recenzję CVlizacji! Wiek: 10+ Liczba graczy:&#160;2-5 Czas gry: około 45 minut Wydawca: Granna Tematyka: budowa cywilizacji Główna mechanika: zarządzanie ręką BGG: CVlizations Grę przekazało nam wydawnictwo&#160; &#160; Wygląd i wykonanie: Wiktor: CVlizacje składają się głównie z kart. Te ozdobiono różnymi grafikami, które są dość specyficzne, ale pasują do gry. Karty są duże, więc bez problemu zmieszczono na nich wszystkie potrzebne informacje, chociaż niektóre pomysły wydają się trochę puste (te bez tekstu). Akcje oraz pomysły nie są szczególnie grube (rzekłbym nawet, że są raczej cienkie), ale wygodnie się je tasuje, a białe ramki sprawiają, że nie widać na nich śladów użytkowania. Na jakość nie narzekam. W grze znajdują się także drewniane znaczniki surowców (drewna, jedzenia i kamieni) oraz żetony uśmiechów, będące punktami zwycięstwa. Drewienka mile mnie zaskoczyły, bo nie spodziewałem się ich w pudełku, natomiast białe znaczniki uśmiechów trochę rozczarowały. Są bardzo cienkie i dość niejakie, nie pasują do reszty planszówki. Elementy umieszczono w dość praktycznej wyprasce, a przykryte zostały planszą. Można by pewnie obyć się i bez niej, ale w sumie fajnie, że znalazła się w pudle. Pozwala uporządkować elementy na stole i odliczać rundy. Kasia: CVlizacje są wykonane dość solidnie. Jeśli chodzi o wygląd to szczególną uwagę zwracają tu oryginalne grafiki na kartach. Specyficzny styl całkiem mi się podoba, a nieco humorystyczny charakter od razu sprawia, że podchodzi się do gry na luzie. W pudle są też drewniane zasoby, które są miłe w odbiorze, choć już żetony z uśmieszkami odstają swoim wykonaniem od reszty gry. Są nijakie, dziwnie śliskie i sprawiają wrażenie jakby pochodziły z prototypu. Wszystkie elementy dobrze jednak się mieszczą w przyzwoitej wyprasce. Ta jednak dobitnie pokazuje jak dużo powietrza jest w kartoniku CVlizacji. Zdecydowanie mógłby on być o połowę mniejszy. Ocena Wiktora: 6,5/10 Ocena Kasi: 6,5/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: CVlizacje polegają na zagrywaniu akcji, zbieraniu surowców i kupowaniu za nie pomysłów. Gracze kolejno wykładają na stół po dwie karty (jedną zakrytą, drugą odkrytą), następnie ujawniają wszystkie i rozpatrują je zgodnie z kolejnością przedstawioną na karcie pomocy. Akcje polegają głównie na zdobywaniu surowców &#8211; można je dobierać z zasobów, kraść innym lub wymieniać z bankiem. Cały haczyk w tym, że zależnie od liczby zagranych kart danego typu ich moc jest różna. Jeśli jedna osoba wybierze zbieractwo, pozwalające dobierać drewno, to otrzyma 2 znaczniki, jeśli na akcję zdecyduje się dwoje graczy otrzymają po trzy kosteczki, a jeśli zrobi to więcej osób, to każdy dostanie po jednym drewnie. Po rozpatrzeniu wszystkich akcji (jest ich łącznie siedem rodzajów) można powymieniać zdobyte surowce na karty pomysłów, które zapewniają punkty oraz często też różne efekty. Reguły zabawy są proste i nie ma ich wiele. Nie występują tutaj żadne wyjątki i mało intuicyjne zapisy. Zabawę modyfikują zdolności pomysłów, ale wszystkie są raczej zrozumiałe, a te trudniejsze dodatkowo wytłumaczono w instrukcji. Książeczka opisuje wszystko przystępnie, w sam raz dla mniej zaawansowanych planszówkowiczów. Kasia: Ogólnie rzecz ujmując zasady CVlizacji są proste i przystępne. Może w dwóch czy trzech kwestiach zdarzyły nam się wątpliwości, które szybko udało się rozwiać. Nie ma większego znaczenia czy ktoś grał dotychczas w jedną czy w pięćdziesiąt planszówek &#8211; powinien zrozumieć reguły tak samo dobrze. Ocena Wiktora: 8/10 Ocena Kasi: 8/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Cała zabawa kręci się wokół odgadywania, jakie akcje wybiorą przeciwnicy. Należy się w nie wstrzelić tak, by zyskać jak najwięcej. Faza planowania premiuje więc ostatnią osobę w kolejce, która ma podczas swojego ruchu największą wiedzę o wyłożonych wcześniej kartach. Wciąż widzi tylko połowę akcji, reszta pozostaje zakryta, na tej podstawie może jednak mniej więcej określić co najbardziej się opłaca. Z jednej strony fajnie więc być ostatnim, z drugiej wówczas ma się najmniejszą możliwość zaplanowania późniejszego zakupu pomysłów. Istnieje bardzo duża szansa, że upatrzone karty zostaną wykupione, więc może zdarzyć się tak, że mimo posiadanych surowców nie da się wybrać nic sensownego. Wykładanie kart pomysłów to jednocześnie jedyny losowy element CVlizacji. Faza akcji nie zależy od szczęścia, a od decyzji przeciwników. Mimo tego grając w tę karciankę brakowało mi kontroli nad tym, co dzieje się na stole. Rywalizując z kilkoma osobami trudno jest przewidzieć wszystkie ich ruchy i dostosować do nich własną strategię. Wrażenie to rośnie wraz z liczbą graczy. Częściej skupiałem się więc na wybieraniu kart, które przyniosą mi korzyść, średnio przejmując się tym, czy ktoś inny również je zagra. Sama mechanika wyboru kart oraz uzależnienie ich działania od liczby osób, które się na nie zdecydowały sprawdzała się nieźle. To ciekawe rozwiązanie, miła odskocznia od tych najczęściej spotykanych w planszówkach. Dobrze sprawdzają się również karty pomysłów, które można nabyć w trakcie zabawy. Niektóre oferują tylko punkty, podczas gdy inne modyfikują reguły i pozwalają nam np. wymieniać surowce czy nawet zagrywać obie akcje zakryte. Nie bardzo podeszły mi jednak karty punktujące za konkretny rodzaj posiadanych pomysłów. Ich pozyskiwanie było na tyle nieprzewidywalne (zależne od kolejności gracza w rundzie), że nie można było liczyć na nie, jako pewne źródło punktów. CVlizacje są grą mechanicznie poprawną, w której zabrakło mi nie tyle emocji, co możliwości wpływania na przebieg zabawy. Często miałem poczucie, że moje decyzje nie mają większego znaczenia. Najlepiej grało mi się chyba we troje, gdy mogłem jeszcze coś przewidzieć i liczyć, że upatrzona karta pomysłu wciąż będzie dostępna, gdy nadejdzie moja kolej. Wydaje mi się, że mimo dopisku &#8222;expert&#8221; na pudełku jest to pozycja skierowana do osób początkujących i dopiero poznających gry planszowe. Dla mnie średniak. Kasia: Główną siłą napędową CVlizacji jest mechanizm jednoczesnego zagrywania kart i różnego ich działania w zależności od liczebności danej akcji. Dodatkowo urozmaicono to jeszcze dzięki zagrywaniu dwóch różnych akcji jednocześnie, co pogłębia swoiste podchody między graczami. Trzeba stale patrzeć na poczynania rywali, analizować co zagrali i czego ewentualnie można się po nich spodziewać w danej kolejce. Nie wszystko da się tu jednak zaplanować (a wręcz wiele się nie da), gdyż kartami pomysłów pojawiającymi się na stole rządzi los, a dodatkowo nie zawsze uda nam się zdobyć to, co byśmy chcieli. Także interakcja sprawia, że gra potrafi być dość nieprzewidywalna. Czasem wydaje się, że udało się zebrać niezbędne zasoby, kiedy nagle przeciwnicy postanawiają nas okraść i trzeba szybko zmienić plany. Najbardziej doskwiera mi jednak mocno ograniczona pula dostępnych w danym momencie kart pomysłów. Nie wiem co stało na przeszkodzie by nieco ją zwiększyć lub dostosować do liczby osób siedzących przy stole. Z tego względu nie ma co liczyć na opracowywanie tu głębokich strategii. Gra ma raczej luźny, familijny charakter. Mam delikatny problem żeby ocenić skalowalność tej gry. Z jednej strony w większym gronie ciekawiej wypada właśnie mechanika odpalania akcji, z drugiej jednak zwiększa się wtedy znaczenie pierwszego gracza. Ostatni ma już do wyboru zupełnie inne opcje niż na początku i musi improwizować. Mi jednak najprzyjemniej grało się we trójkę i w czwórkę, nawet mimo tej nieprzewidywalności. CVlizacje, pomimo że nie są grą bardzo krótką, na szczęście przebiegają dynamicznie. Nie ma zastojów między innymi dlatego, że wybory są raczej proste, a wiele rzeczy dzieje się jednocześnie. Ocena Wiktora: 4,5/10 Ocena Kasi: 5,5/10 Gra we dwoje: Wiktor: CVlizacje we dwoje oferują dwa tryby zabawy. Każdy z nich wprowadza wirtualną cywilizację, której karty mają nieco &#8222;zagęszczać&#8221; pole gry. W tym prostszym jej akcje są odkrywane losowo, w zaawansowanym każdy dostaje swoje Grannoludy, które kontroluje i wybiera za nie karty. Nie jest to według mnie planszówka, w którą powinno się grać we dwoje, lecz mając wybierać opowiedziałbym się za prostszym rozwiązaniem. Samo wykładanie kart nie wymaga skupiania się na wirtualnym graczu, co jest sporą zaletą. Tryb zaawansowany zmusza już praktycznie do grania za dwóch, co jest nieco męczące i odbierało mi frajdę z zabawy. CVlizacje we dwoje to nie to. W całej rywalizacji chodzi o przewidywanie ruchów przeciwników, jakieś ich rozgryzienie i wykiwanie. Tutaj cały ten aspekt uproszczono albo nadmiernie skomplikowano. Mimo że mechanika teoretycznie działa nawet we dwoje, to nie polecam takiego układu przy planszy. Kasia: W wariancie podstawowym podczas partii we dwoje, pojawia się wirtualny gracz, którego posunięcia są zupełnie losowe, więc wprowadza on do gry sporo chaosu. Nie jestem fanką takiego rozwiązania, gdyż w wariancie na dwoje liczyłabym na bardziej rywalizacyjny i sprawiedliwszy charakter gry. Sytuacji nie poprawia niestety również opcja zaawansowana, ponieważ w takim układzie CVlizacje wydają się być zwyczajnie przekombinowane. Za dużo się dzieje, trudno się skupić na własnych akcjach rozgrywając dodatkowo tury za innego gracza. W trakcie partii czułam się trochę jakbym miała rozdwojenie jaźni. Do wariantu dwuosobowego już więc raczej nie wrócę. Ocena Wiktora: 3,5/10 Ocena Kasi: 4/10 Klimat i tematyka: Wiktor: CVlizacje to abstrakcyjna gra polegająca na zbieraniu zestawów znaczników i wymienianiu ich na karty. Nazwy akcji odpowiadają ich działaniu, ale mechanicznie tego nie czuć. Tematyka rozwoju własnej cywilizacji jest fajna, ale oddają ją praktycznie tylko karty pomysłów. Trzeba przyznać, że ilustracje na nich są czasami dość zabawne, to jednak za mało, by nadać grze klimatu. Sięgając po ten tytuł nie szykujcie się na rozgrywkę cywilizacyjną, oczekujcie raczej lekkiej i trochę nieprzewidywalnej gry euro. Niska nota, która raczej nie wpływa na odbiór CVlizacji, bo nie liczyłem w jej przypadku na porywający (czy jakikolwiek) klimat. Kasia: W CVlizacjach wcielamy się we władców wpływających na rozwój cywilizacji. Brzmi ciekawie, choć w trakcie partii raczej tego nie odczujecie. Mechanika ma nieduży związek z tematem, choć niektóre karty są do jakiegoś stopnia powiązane z oferowanymi działaniami. Nie tworzy to jednak jakiejś spójnej całości, nie czuć tu stojącej za naszymi działaniami historii. Zabawne rysunki w połączeniu ze śmiesznymi, nieco pokracznymi nazwani akcji (np. nicnieróbstwo) nadają grze specyficznego charakteru i zapewniają luźną atmosferę przy stole. W moim odczuciu działa to więc na plus. Nie tworzy może klimatu jako takiego, ale umila czas spędzony przy grze. Ocena Wiktora: 2/10 Ocena Kasi: 3/10&#160; Podsumowanie: Wiktor: CVlizacje są porządnie wykonane (poza żetonami punktów) i prezentują ciekawy styl graficzny Piotra Sochy. Może się on podobać lub nie, ale jest oryginalny. Gra ma proste reguły i korzysta z ciekawej mechaniki, jednak jak na mój gust oferowała zbyt małą kontrolę nad przebiegiem zabawy. Ponadto tytuł przeciętnie sprawdza się we dwoje, chociaż trzeba mu oddać, że w trybie prostym kontrolowanie wirtualnego gracza jest wygodne i nieinwazyjne. W CVlizacjach nie czuć też klimatu rozwijania własnej nacji, ale tego akurat się spodziewałem i nie wpłynęło to na mój odbiór gry. Kasia: Mechanicznie CVlizacje działają nieźle, a na uwagę na pewno zasługuje sposób odpalania akcji. Zaawansowanym graczom może przeszkadzać nieprzewidywalność gry, choć przyjemność z partii łagodzi nieco to wrażenie. Nie czuć też niestety &#8222;cywilizacyjności&#8221; tytułu, jest natomiast przyjemny humor, głównie w warstwie graficznej. Największą bolączką jest nieco wymuszony wariant dwuosobowy. Nie obraziłabym się, gdyby na pudełku było po prostu napisane 3-5 graczy. Ocena: Wiktor: CVlizacje nie porywają. To średnia gra, która raczej nie przekona miłośników zaawansowanych planszówek. Mogę ją jednak polecić osobom początkującym. Spora nieprzewidywalność zabawy może spodobać się dzieciom oraz graczom dopiero wchodzącym w hobby. Na naszej półce CVlizacje raczej nie zagrzeją miejsca, chociaż mechanicznie są w porządku. Kasia: Całkiem przyzwoita gra rodzinna z interesującymi smaczkami. Zabrakło mi tu trochę efektu wow i zgrzytała rozgrywka we dwoje, ale w większej grupie, zwłaszcza początkujących ten tytuł powinien dobrze się sprawdzić. Dla kogo? Dla: początkujących i średnio zaawansowanych; miłośników lekkich gier Plusy: proste zasady interesująca mechanika humor&#160; oryginalne grafiki Minusy: brzydkie żetony punktów słabo działa na 2 graczy spora nieprzewidywalność uczucie braku kontroli nad partią Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Granna. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/06/cvlizacje-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Capital &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/05/capital-recenzja_17/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/05/capital-recenzja_17/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 17 May 2017 18:57:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Granna]]></category>
		<category><![CDATA[gry kafelkowe]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2017/05/capital-recenzja_17/</guid>

					<description><![CDATA[Capital pozwala zbudować Warszawę przechodząc ze stolicą przez 6 różnych epok. Czy polski tytuł ma szansę powalczyć z popularnymi grami kafelkowymi?]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/05/capital-recenzja_17/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Winnica &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/04/winnica-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/04/winnica-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 19 Apr 2017 18:33:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Granna]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2017/04/winnica-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Winnica to nowość od wydawnictwa Granna. Ze względu na swój mały rozmiar zabraliśmy grę na święta, dzięki czemu została przetestowana wzdłuż i wszerz. Udało się nam usiąść do niej nie tylko z rodziną, ale też bardziej ogranymi znajomymi. Czy rysowanie dróg na karteczkach można uznać za dobrą rozrywkę? Wiek: 10+Liczba graczy: 1-12Czas gry: około 15 minutWydawca: GrannaTematyka: winobranieGłówna mechanika: budowanie sieci/drógDla: miłośników gier logicznych, bez interakcji, początkujących i zaawansowanychPrzypomina nam: CarcassonneBGG: Avenue Grę przekazało nam wydawnictwo Granna. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy przy Winnicy jest rozmiar jej pudełka (20 na 20 centymetrów). Kartonik jest dość spory jak na zawartość, którą ukrywa &#8211; trochę kart, instrukcję i gruby notesik. Wolałbym bardziej kieszonkowy rozmiar opakowania, szczególnie że Winnicę można by zmieścić do naprawdę małego pudełeczka. Karty mają proste ilustracje, ale są czytelne i po kilkunastu partiach nie widać na nich śladów zużycia. Kartki w notesiku zawierają wszystkie informacje potrzebne do zabawy, łącznie z miejscem na zapisanie punktów i przeglądem dostępnych kart. Dzięki temu nie trzeba widzieć co odkryto z talii, wystarczy, że ktoś poda nam odpowiedni numerek narysowanego na niej kafelka. Najważniejszy element Winnicy &#8211; notesik &#8211; liczy sobie 150 kartek. Z jednej strony to całkiem sporo (75 partii we dwoje), ale też w większym gronie może szybko ich zabraknąć (to raptem 12 rozgrywek przy podanym na pudełku górnym limicie graczy). Na szczęście Winnica nie należy do drogich planszówek. Podejrzewam jednak, że z czasem przydałaby się opcja dokupienia luzem dodatkowego notesiku. Kasia: Winnica to tak naprawdę gra niemal kieszonkowych rozmiarów, choć zamknięto ją w nieproporcjonalnie dużym pudełku. Wykonana jest ładnie, choć niewielka liczba komponentów powoduje, że kwestie wizualne są tu raczej drugoplanowe. Istotne jest to, że najważniejszy element tej planszówki, czyli kartki do zaznaczania tras są czytelne i dobrze zaprojektowane. W szczególności podoba mi się, że na każdej z nich znajduje się niewielka &#8222;ściąga&#8221; z układem&#160; dróg, która ułatwia rozgrywkę. Trzeba pamiętać, że jest to specyficzny typ planszówki, która z czasem się zużywa. Pomimo dość grubego notesiku z kartkami do gry, prędzej czy później przyjdzie moment, kiedy się one skończą. Niewysoka cena Winnicy sprawia jednak, że nie powinno to być przeszkodą w zaopatrzeniu się w tę małą karciankę. Ocena Wiktora: 7/10Ocena Kasi: 7/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Winnica to jedna z niewielu gier, do których zasady ogarniała Kasia. Zabawa polega na rysowaniu ścieżek na mapce tak, by poszczególne winnice zebrały jak najwięcej winogron. Dostępne dróżki określają odkrywane z talii karty, a długość rundy zależy od ich tła. Może się więc zdarzyć, że winnica będzie aktywna dłużej (pozwalając na swobodniejsze rysowanie i planowanie) albo krócej (wymagając szybkiego łączenia winogron z budynkiem). Reguły zabawy są proste, chociaż mniej ogarnięci planszówkowicze mieli przed partią kilka pytań. Najważniejszą informacją do zapamiętania okazała się konieczność narysowania linii także na winnicy (droga musi przez nią przechodzić, nie tylko kończyć się na polu obok). Na ogół pierwsza partyjka była rozgrywką treningową, późniejsze już standardową rywalizacją o punkty. Kasia: Zasady gry są bardzo proste, a instrukcja wyjaśnia je nie pozostawiając żadnych wątpliwości. Dzięki temu Winnica jest przystępna także dla osób nie mających wcześniej kontaktu z planszówkami. Tak właściwie jest chyba tylko jedna sytuacja, w której odradzałabym tę grę &#8211; są to problemy z orientacją przestrzenną. Niekiedy bowiem nawet umieszczone na kartach pomoce mogą się okazać niewystarczające. Ocena Wiktora: 9/10Ocena Kasi: 8/10  Rozgrywka: Wiktor: W tekście nie znajdziecie opisu rozgrywki we dwoje! Dlaczego? Bo w przypadku Winnicy liczba graczy nie ma żadnego znaczenia. Przebieg i odczucia z zabawy są identyczne niezależnie od tego, czy rywalizuje się z żywym przeciwnikiem czy też kartą określającą poszczególne progi punktowe. Naturalnie więc wynika z tego, że Winnica bardzo dobrze się skaluje. Dużą rolę w zabawie odgrywa los, ale nie można obarczać go winą za porażki. Niemal zawsze grając bezpiecznie udaje się zgarnąć chociaż kilka winogron, a już od właściwego planowania zależy, jaki osiągnie się wynik. Ciekawym rozwiązaniem jest konieczność zdobywania coraz większej liczby punktów tak, by każda kolejna winnica miała więcej winogron od poprzedniej. Z jednej strony nie pozwala to na szybkie połączenie linią masy owoców, z drugiej skłania do łączenia ze sobą krótszych ścieżek, by pod koniec pławić się w winogronach. Trzeba też pamiętać, że każde zero (otrzymane np. za wynik niższy niż przy poprzedniej winnicy) to na koniec minus pięć punktów! Winnica nie nadaje się na rozgrywki turniejowe, bo bardzo łatwo w niej oszukiwać (oczywiście nie polecam takich praktyk). Każdy sobie dróżki rysuje, co oznacza, iż trudno później prześledzić kolejne ruchy graczy. W pierwszej partii zawsze staraliśmy się zerkać do współgraczy, nie ze względu na brak zaufania, lecz by sprawdzić, czy dobrze zrozumieli reguły. Logiczny charakter zabawy, niewielki rozmiar gry i jej proste zasady sprawiają, że nieźle sprawdza się ona w podróży. Już niewielki stolik lub chociaż kawałek siedzenia i jakaś podkładka do rysowania pozwalają na szybką partyjkę. Winnica nie jest rewolucyjna, ale grało mi się w nią przyjemnie. Zabawa oferowała mi odpowiedni stosunek planowania do ryzyka i losu, bym w każdej partii próbował osiągnąć lepszy wynik i nie zniechęcał się przy braku szczęścia. We wstępie pisałem, że mieliśmy okazję przetestować tytuł na różnych rodzajach graczy i muszę przyznać, że poradził on sobie dobrze. Wszyscy bez namawiania wyrażali chęć rozegrania kolejnej partyjki. Z Winnicą pewne problemy mogą mieć jednak osoby bez wyobraźni przestrzennej, lubiące dopasować sobie zawsze kafelek przed jego dołożeniem. Nie ma tu możliwości cofnięcia ruchu, więc trzeba dobrze zastanowić się przed narysowaniem jakiejś dróżki. Kasia: Winnica to specyficzna gra, po której nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. W rzeczywistości jest to swego rodzaju łamigłówka, w której ważne jest planowanie oraz umiejętne radzenie sobie z losowością. Choć podczas pierwszej partii może wydawać się, że los ma duży wpływ na ostateczny wynik, to dochodząc do wprawy zauważamy, że strategia jest nie mniej ważna albo nawet ważniejsza. Jedna z zasad, która uwzględnia kary za nie dość dobrze zaopatrzone winnice, wprowadza do gry trochę presji i wymusza kombinowanie. Nie ma co tu liczyć, że rysując przypadkowe drogi uda się wygrać. W grze ważne jest także zaufanie do współgraczy, gdyż w trakcie partii nie ma możliwości kontrolowania ich ruchów. Jeśli więc komuś z waszych znajomych zdarzają się nieuczciwe zagrania, to lepiej nie siadajcie z nim do Winnicy. Istotna jest też w tym kontekście pewność, że zasady zostały dobrze wytłumaczone i przez wszystkich zrozumiane. Gra dobrze działa praktycznie w każdym gronie, co jest zasługą między innymi faktu, że nie ma tu ani krztyny interakcji pomiędzy graczami. Nie ma więc znaczenia czy przy stole siedzi jedna, dwie czy sześć osób. Dla niektórych może to być wada, ale Winnica to, tak jak pisałam, logiczna łamigłówka, więc bez żalu wybaczam jej ten brak. Muszę przyznać, że mechanicznie jest to bardzo udana pozycja, widać tu inspiracje np. klasycznym Carcassonnem, choć jednocześnie gra sprawia wrażenie innowacyjnej. Myślę, że pomimo swojej niepozorności ma ona szansę spodobać się szerokiemu gronu odbiorców. Ocena Wiktora: 7/10Ocena Kasi: 8/10 Ocena: Wiktor: Winnica to ciekawa pozycja, która sprawdzi się w różnym gronie i przy niemal dowolnej liczbie graczy. Jej sporą zaletą jest też krótki czas jednej partii, który w połączeniu z prostymi zasadami tworzy tytuł dobry dla początkujących. Niska cena sprawia, że nawet jeśli jej mechanika nie przypadnie komuś do gustu, to strata nie będzie duża. Nasz egzemplarz, w którym zachowało się jeszcze sporo karteczek, trafi pewnie do mamy Kasi, która lubi od czasu do czasu samodzielnie porozwiązywać różne łamigłówki. A jeśli podczas wizyty zaproponuje nam partyjkę, to na pewno nie odmówimy. Odpowiadając na pytanie postawione we wstępie &#8211; tak, rysowanie dróżek może być dobrą rozrywką. Kasia: Winnica to mała i sprytna gra, której bliżej do zadania logicznego niż klasycznej planszówki. Niemniej sprawia ona sporo frajdy i pozwala sprawdzić się w tej nieco odmiennej rozrywce. Jej główną siłą jest prostota zasad w połączeniu z angażującą umysłowo zabawą oraz możliwość grania praktycznie w każdym składzie osobowym. Plusy: niewielkie rozmiary (bez pudełka) proste zasady dobre skalowanie udane połączenie losowości i planowania spora regrywalność&#8230; Minusy: ograniczona pojemnością notesika zbyt duże pudełko Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Granna. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2017/04/winnica-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
