<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Trefl &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<atom:link href="https://planszowkiwedwoje.pl/tag/trefl/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<description>...lecz nie tylko dla dwojga</description>
	<lastBuildDate>Fri, 19 Sep 2025 12:21:35 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://planszowkiwedwoje.pl/wp-content/uploads/2023/02/cropped-Logo-strona-75x75.png</url>
	<title>Trefl &#8211; Planszówki we dwoje</title>
	<link>https://planszowkiwedwoje.pl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Kim jest Janusz? &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/kim-jest-janusz-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/kim-jest-janusz-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 05 Jan 2018 12:07:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/kim-jest-janusz-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Kim jest Janusz? to gra, o której pierwszy raz usłyszeliśmy przez przypadek. Ktoś zagadał Kasię na temat planszówek i gdy usłyszał, że prowadzimy bloga rzucił &#8222;Graliście w Janusza?&#8221;. Niedługo później na Festiwalu Gramy nie dało się przeoczyć ekipy reklamującej grę, więc postanowiliśmy zapytać o egzemplarz recenzencki&#8230; Wiek:&#160;14+ Liczba graczy: 3-8 Czas gry: około 20-30&#160; minut Wydawca: Trefl Główna mechanika: kalambury BGG: Who&#8217;s the Dude? Grę przekazało nam wydawnictwo Trefl. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Kim jest Janusz? ma zdecydowanie za duże pudełko. W środku znajdują się jedynie niewielkie karty z hasłami, klepsydra, notesik no i tytułowy Janusz, który jednak nie wypełnia całego kartonu. Zdecydowanie można było zapakować to wszystko bardziej kompaktowo i tak, by pudełeczko z kartami nie latało po pustej przestrzeni. Największą ciekawostką w grze jest oczywiście spora&#160; (około 150 cm!) dmuchana lalka. Z gadżetów znajdowanych w planszówkach to dla nas nowość, niestety jest też trochę niewygodna do przechowywania. Spuszczanie powietrza po grze i pompowanie Janusza przed każdą partią to jednak trochę zachodu, a trzymanie czegoś tak sporego na półce z planszówkami raczej nie wchodzi w grę. Kim jest Janusz? poza dmuchaną lalką nie prezentuje się jakoś wyjątkowo. Plusem jest jednak to, że w zestawie znalazła się też łatka, której można by użyć po uszkodzeniu lalki (która na szczęście jest dość solidna). Ocena Wiktora: 5/10 Ocena Kasi: 6/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Kim jest Janusz? to właściwie kalambury z użyciem&#8230; dmuchanej lalki. Gracze kolejno pokazują różne hasła, do których zaprezentowania muszą używać Janusza. Ogranicza ich czas odmierzany przez 45-sekundową klepsydrę. Każde poprawnie odgadnięte przez innych hasło nagradzane jest punktem zarówno dla pokazującego jak i zgadujących (co w instrukcji zaznaczono nieco niejasno, przez co nie byliśmy pewni, czy odgadujący zbierają punkty osobno, czy razem). Hasła dostępne w grze związane są z różnymi pytaniami np. &#8222;Kim jest Janusz?&#8221;, &#8222;Używam Janusza jako&#8230;?&#8221;, &#8222;Co przydarzyło się Januszowi?&#8221;, &#8222;Z jakiego filmu jesteśmy?&#8221; itd. Zasady gry zajmują jedną stronę niewielkiej ulotki. Trochę problemów przysporzyła nam punktacja, o czym wspominałem wyżej, chociaż prawdę mówiąc można grać i tak, i tak (zgodne z regułami jest chyba jednak wspólne liczenie punktów dla odgadujących). Zasady nie pozwalają na wydawanie odgłosów podczas pokazywania, co jednak często ignorowaliśmy &#8211; po pierwsze jest to imprezówka, po drugie niektóre hasła bez dźwięku wydawały się zbyt trudne do zaprezentowania. Mimo że Kim jest Janusz? nie ma wielu reguł, to i tak można było je zapisać czytelniej, np. korzystając z wypunktowań. Sam trzon zabawy jest jednak prosty jak budowa cepa i każdy, kto grał kiedykolwiek w kalambury powinien poradzić sobie z Januszem. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 7/10&#160; Rozgrywka: Wiktor: Kim jest Janusz? to imprezówka przeznaczona dla osób w wieku co najmniej 14 lat. Podczas rozgrywek nie trafiliśmy na hasła, które w mojej ocenie nadawałyby się tylko dla pełnoletnich, także przeglądając karty nic wielce kontrowersyjnego nie rzuciło mi się w oczy (najostrzejszy był chyba &#8222;striptiz&#8221; i &#8222;taniec na rurze&#8221;). Tak czy inaczej siadając do Janusza z młodszymi graczami warto jeszcze rzucić okiem na karty i ocenić je pod kątem własnych poglądów/upodobań. Hasła mają różną trudność, co niekiedy daje się we znaki podczas partii. O wiele łatwiej pokazać jest, że Janusz jest DJ-em, niż wspólną grę w curling. Prezentacja niektórych odpowiedzi wymaga niezłego nagimnastykowania się, szczególnie gdy hasło nie jest bardzo oczywiste. Machanie Januszem, przestawianie go i układanie w różnych pozycjach jest tym, co odróżnia grę od klasycznych kalamburów. I wypada to dobrze. Wszystkie nasze partie wiązały się ze sporą ilością śmiechu, głównie za sprawą pokazujących, ale też padających odpowiedzi. Kim jest Janusz? to gra przede wszystkim do zabawy w domu, bo trudno mi sobie wyobrazić rywalizację w jakiejś knajpie. Do pokazywania trzeba zapewnić sobie trochę miejsca, potrzebne jest też towarzystwo, w którym można czuć się swobodnie. W grze jest 440 różnych haseł. To całkiem sporo, a dwie strony kart pozwalają na zabawę w taki sposób, żeby zadania nie powtarzały się zbyt często. Oczywiście spędzając przy Januszu każdy wieczór z czasem odpowiedzi będą nasuwały się same, ale wyciągając grę raz na jakiś czas nie powinno być z tym problemów. Bez Janusza pudełko świeci pustkami&#8230; Kasia: Kim jest Janusz? to tytuł typowo imprezowy, którego oryginalność wyraża się w sposobie przedstawiania kalamburowych haseł. Wykorzystywanie do tego celu dmuchanej postaci jest samo w sobie dość zabawne i wymaga uruchomienia wyobraźni. Podczas gry kilkukrotnie brakowało mi jednak możliwości przewinięcia hasła. Niektóre są bowiem na tyle trudne, że mogą skutecznie kogoś pogrążyć i cały swój czas zmarnuje na jedno hasło. Zdecydowanie pomogłoby tu wprowadzenie jakieś domowej zasady. Nieco kłopotliwe jest także zapamiętywanie ile punktów zdobyliśmy w danej turze, jeśli liczymy je dla poszczególnych odgadujących. W ferworze łatwo się pogubić, więc warto opracować jakiś własny sposób na poradzenie sobie z tą kwestią. Poza tymi drobnymi mankamentami zabawa płynie jednak całkiem przyjemnie, jest sporo śmiechu, przekrzykiwania się i dziwnych wygibasów. Nie jest to gra, do której wraca się bardzo często, gdyż z czasem można zauważyć iż znajomość haseł ułatwia odgadywanie. Jest jednak interesującym urozmaiceniem spotkań w rozbawionym gronie znajomych. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 6,5/10 Ocena: Wiktor: Imprezówki nie goszczą jakoś regularnie na naszym stole, ale fajnie jest czasami sięgnąć po coś luźniejszego i innego. Kim jest Janusz? nie jest z pewnością grą odkrywczą ani innowacyjną, jednak zastosowanie gumowej lalki nieźle odświeża klasyczne kalambury. W towarzystwie lubiącym zabawną rozrywkę i cechującym się odrobiną dystansu tytuł powinien się przyjąć, tym bardziej, że Janusz jest gadżetem, jakiego raczej nie spotyka się w grach. Polecam fanom imprezówek. Kasia: Gdybym poszukiwała gry imprezowej dla siebie, to raczej postawiłabym na nieco inne tytuły. Jeśli jednak chciałabym zrobić nieco zwariowany prezent komuś z poczuciem humoru, to Janusz sprawdziłby się w tej roli całkiem przyzwoicie. To dość udana wariacja na temat klasycznych kalamburów, a nadmuchiwany Janusz już na wstępie zapewnia uśmiech na twarzach graczy. Dla kogo? Dla: osób z poczuciem humoru; początkujących; fanów imprezówek Przypomina nam: Time&#8217;s Up!, Taboo, Kalambury de Luxe, kalambury Plusy: oryginalny gadżet (Janusz!) ciekawa odsłona kalamburów sporo śmiechu podczas grania Minusy: problem z przechowywaniem Janusza niektóre hasła są wyraźnie trudniejsze instrukcja mogłaby być lepsza Grę przekazało nam wydawnictwo Trefl. Dziękujemy!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2018/01/kim-jest-janusz-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Karty do gry: Alianci (Trefl) &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/karty-do-gry-alianci-trefl-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/karty-do-gry-alianci-trefl-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 29 Dec 2015 19:16:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Fabryka Kart Trefl - Kraków]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/karty-do-gry-alianci-trefl-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Tym razem zajęliśmy się czymś, czego jeszcze na naszym blogu nie było &#8211; klasycznymi kartami do gry. Fabryka Kart Trefl-Kraków wydaje różnego rodzaju talie, ale to Alianci najbardziej przykuli naszą uwagę. Postanowiliśmy sprawdzić jak karty prezentują się w rzeczywistości i czy da się nimi grać :). Wydawca: Fabryka Kart Trefl &#8211; Kraków Karty do recenzji przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl &#8211; Kraków. Od żołnierza po czołg Widzieliśmy już talie z wizerunkami gorzej lub lepiej zilustrowanych królów, dam i waletów kupowane w kioskach, czy dołączane do gazet. Wszystkie łączyła jedna cecha &#8211; wyglądały mniej więcej tak samo i nie zwracaliśmy na nie większej uwagi. Aż do teraz. Niedawno pierwszy raz zetknęliśmy się na żywo z talią od Trefla i wierzcie, że Alianci wyróżniają się na tle kart, z którymi mieliśmy do czynienia do tej pory. Smutnych królów oraz wyniosłe damy zastąpili żołnierze i sprzęt wojskowy. Grafiki na kartach są kapitalne, dynamiczne i szczegółowe. Aż bije z nich starciami II wojny światowej rozgrywanymi na lądzie, wodzie i w powietrzu różnych zakątków świata. Co więcej, nie pominięto wątku polskiego, więc na 2-10 trefl znajdują się partyzanci. Takich ilustracji nie powstydziłaby się ich żadna nowoczesna planszówka czy karcianka. Nie tylko karty II Wojna Światowa Alianci to nie tylko karty ze świetnymi grafikami. W sztywnym pudełeczku znajdują się również dwie książeczki. Jedna przedstawia zasady pięciu gier (kierki, makao, wist, remik, 66), druga zawiera komentarz historyczny. Instrukcja gier pozwoliła nam przypomnieć sobie makao, w które zdarzało nam się grać czasami w młodszych latach. Oprócz zasad, zawiera ona także krótką historię danej gry, a często i ciekawostkę na jej temat. To fajny dodatek do kart, który pozwala pograć nawet osobom nie znającym do tej pory tradycyjnych gier karcianych. Smakołykiem dla miłośników militariów będzie jednak raczej krótki komentarz historyczny, w którym opisano każdą z przedstawionych na kartach ilustracji. Ba, zainteresował on nawet raczej stroniącą od takich tematów Kasię. Wyjaśnia on kim były przedstawione postacie lub jak wykorzystywano statki, samoloty czy pojazdy. Sprzęt ma wypisane także dane techniczne, takie jak np. uzbrojenie, pancerz czy zasięg. Do gry, czy do szuflady z gadżetami? Grafiki grafikami, ale karty powinny być trwałe &#8211; tyle wie nawet laik w temacie. Alianci według informacji z pudełka wykonani są z płótnowanego kartonu i dzielnie przetrwali nasze rozgrywki. Po wielokrotnym tasowaniu nie zauważyliśmy na nich śladów uszkodzeń. Karty są giętkie, więc nawet przy silnym wyginaniu nie łamały się ani nie rwały. W naszej opinii to porządny produkt, który można śmiało wykorzystywać do grania. To nie tylko ładny gadżet na półkę. Ocena: Wiktor: Alianci na żywo wyglądają tak samo dobrze jak na informacjach, które dostawaliśmy od wydawnictwa. Jakością wykonania biją moim zdaniem zwykłe karty, które kupowałem kiedyś w kioskach. Będą świetnym upominkiem dla kogoś grającego i lubiącego militaria. Mimo że wśród rodziny staramy się propagować nowoczesne planszówki, to ostatnio woziliśmy ze sobą też Aliantów po to, żeby pokazać jaką ewolucję przeszły teraz nawet klasyczne karty :). Kasia: Taki zestaw potrafi uprzyjemnić i ubarwić nawet rozgrywkę w jedną z klasycznych karcianych gier. Ilustracje są świetne, szczegółowe i bardzo dynamiczne, więc z przyjemnością się w nie wpatrywałam. A dodatkowo, dzięki książeczce z rysem historycznym, w nieinwazyjny sposób dowiedziałam się kilku ciekawych faktów dotyczących II wojny światowej. Jeśli grywacie w karty, to zamiast zwykłej talii warto sprawić sobie takie cudo. Dla kogo? Dla: miłośników militariów, historii II wojny światowej, grających w karty chłopaków, mężów, ojców i dziadków (oraz ich żeńskich odpowiedników, o ile lubią wojenne klimaty ;)), kolekcjonerów kart Plusy: świetne grafiki wytrzymałe karty komentarz historyczny i zasady gier w pakiecie Minusy: trochę mniej czytelne niż klasyczne karty Karty przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl &#8211; Kraków. Dziękujemy! &#160;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/12/karty-do-gry-alianci-trefl-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Festiwal Gramy: Potion Explosion, 5 sekund, Fluxx, Top A Top, Justice League, Andromeda</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/11/gramy-potion-explosion-5-sekund-fluxx/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/11/gramy-potion-explosion-5-sekund-fluxx/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 27 Nov 2015 20:12:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Black Monk Games]]></category>
		<category><![CDATA[Cube]]></category>
		<category><![CDATA[Factory of Ideas]]></category>
		<category><![CDATA[Festiwal Gramy]]></category>
		<category><![CDATA[Galakta]]></category>
		<category><![CDATA[relacja]]></category>
		<category><![CDATA[relacje]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/11/gramy-potion-explosion-5-sekund-fluxx/</guid>

					<description><![CDATA[W tym wpisie upchnęliśmy więcej gier, tym samym kończąc pisanie o tegorocznym Festiwalu Gramy w Gdańsku. Rzućcie okiem co jeszcze wylądowało na naszych stolikach :). Potion Explosion Kolorowa, lecąca w kulki gra z Essen, w której wcielamy się w alchemików warzących własne mikstury. Głównym elementem Potion Explosion jest szkatułka z kulkami, które przy wyciąganiu zderzają się i &#8222;eksplodują&#8221;. Przywodzi to na myśl gry znane z telefonów komórkowych, w których trzeba tak przestawiać różne elementy, żeby sąsiadowały one tymi samymi kolorami. Zabawa jest prosta i ładna, a grę początkowo tłumaczyła nam kilkuletnia dziewczynka, którą dopiero później wspomógł tata (chociaż sama doskonale dawała radę :)). W Potionach chodzi o dobieranie kolorowych kulek i przypisywanie ich do fiolek z miksturami. W ten sposób tworzy się napoje, za które na koniec przyznawane są punkty. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by w trakcie rozgrywki &#8222;wypić&#8221; samodzielnie uwarzoną miksturę i skorzystać z jej zdolności specjalnych. Te kręcą się głównie wokół kulek &#8211; pozwalają je dokładać, zamieniać i podkradać. Przy Potion Explosion bawiliśmy się dobrze, to gra zarówno dla młodszych, jak i starszych graczy. Śliczne wykonanie i kulki zachęcają, by sięgnąć po pudełko. Pewnym problemem dla jednego z graczy były jednak same kulki, a właściwie rozróżnianie ich kolorów, tak więc pamiętajcie o tym rozważając zakup ;). 5 sekund Chronologicznie pierwsza gra, do której siedliśmy podczas Festiwalu Gramy. Wpadliśmy na nią zaraz po wejściu do hali, gdyż to tam swoje stoisko miało wydawnictwo Trefl. Wymienienie w ciągu pięciu sekund trzech rzeczy (od miast zawierających literę &#8222;L&#8221;, poprzez ciepłe napoje i owoce z jedną pestką, aż do zwierząt posiadających łuski) nie jest takie proste, jak się wydaje. Szorująca po spiralnej klepsydrze kulka nie pomaga, a wywiera presję czasu ;). To typowa gra imprezowa, przy której można się pośmiać, a odmierzany upływ czasu dba, by nie było zamulania. Oprócz kart w 5 sekundach występuje jeszcze plansza, po której poruszają się pionki graczy. Dotarcie przez kogoś do ostatniego pola kończy grę. Trochę nietrafionym elementem wydały nam się karty akcji, które pozwalały zmienić pytanie lub przerzucić je na innego gracza. Nikt z nas z nich nie korzystał, więc coś chyba z nimi nie tak ;). Fluxx Spośród trzech Fluxxów na stoisku Black Monk Games wybraliśmy zombie. Powód? Piotr z Turlnij znał zasady, więc mogliśmy bez owijania w bawełnę przejść do rozgrywki. Ta była dość powolna i smętna, prawdopodobnie ze względu na szybko zmieniające się cele. Kasi gra nie przypadła do gustu, głównie ze względu na częstą rotację zasad. Jak to ujęła &#8222;cały czas coś się zmieniało, ale nic się nie działo&#8221;. Skończyło się na tym, że w pewnym momencie skorzystała z karty, przez którą gra zakończyła się przegraną wszystkich uczestników :p. Na pewno pomysł na tworzenie się zasad podczas gry jest ciekawy, chociaż momentami wprowadzał sporo zamieszania. Nie jestem tak krytyczny wobec Fluxxa jak Kasia i dam mu jeszcze kiedyś szansę, jednak nie do końca trafił on w moje serce ;). Top A Top Na stanowisku Factory of Ideas zagraliśmy w najbardziej imprezową pozycję tego weekendu. Top A Top to gra pamięciowo-zręcznościowa, w której trzeba odpowiednio reagować na pojawiające się na stole kafelki. Było i uderzanie w stół, i wydawanie dziwnych odgłosów. To takie połączenie Dobbli z Jungle Speedem ;). Fajnie, że kafelki oznaczone są trzema kolorami &#8211; zielony, żółty i czerwony &#8211; oznaczającymi poziom trudności. Jeśli gustujecie w szybkich i głośnych grach imprezowych, to warto przyjrzeć się temu tytułowi! Justice League Na wolne miejsca przy stolikach Galakty załapaliśmy się dopiero w niedzielę (nie licząc krótkiego tłumaczenia Andromedy w sobotę). Justice League, który zainteresował nas tematyką i kostkami, okazał się prostą grą kooperacyjną, w której wcielając się w Batmana i Supermana zwalcza się zbirów z uniwersum DC. Wydaje mi się, że to gra skierowana raczej do młodszych graczy (nastolatków) interesujących się superbohaterami i stawiających pierwsze kroki w planszówkach. Przemawiać za tym może fakt, że aby grać we dwoje trzeba kupić dwie podstawki, co może promować koleżeńskie rozgrywki w szkołach na przerwach. Zasady są proste, kostki duże i kolorowe, a tematyka na czasie ze zbliżającym się kinowym Batmanem vs Supermanem. Nie udało się nam pokonać wszystkich złoczyńców z talii, bo&#8230; Andromeda &#8230;zwolnił się stolik z Andromedą! A że niedziela powoli dobiegała już końca, nie chcieliśmy ryzykować. Szybki telefon po PowerMilka, krótkie tłumaczenie zasad i mogliśmy zaczynać. Premiera Galakty to gra w klimatach sci-fi pełna figurek kosmitów. Odkryty statek kosmiczny stanowi doskonałą okazję do pozyskania technologii, czego wielkogłowi nie mogą odpuścić. W Andromedzie chodzi o przejmowanie kontroli nad pomieszczeniami statku i zdobywanie za to punktów zwycięstwa (można je otrzymać też za realizowanie celów). Gdy jeden z graczy w fazie sprawdzania punktów osiągnie potrzebny wynik &#8211; gra kończy się. Pierwszym etapem gry jest rzut kośćmi i rozdzielenie ich pomiędzy graczy. Trzeba tutaj uważać, bo niechciana przez nikogo, kijowa propozycja &#8211; np. składająca się z jednej kostki ruchu i jednej zarazy, zmuszającej do zabicia swojego kosmity &#8211; może wrócić do nas. Oferty z kostkami stanowią także wyznacznik kolejności wykonywania tur, co może mieć znaczenie dla przebiegu partii. Następnie nadchodzi czas na wykonywanie akcji, na które pozwalają kostki. To między innymi ruchy, odkrywanie kolejnych pomieszczeń, szkolenie i dostarczanie na planszę kosmitów. Andromeda jest ciekawą grą, która stanowi pewien powiew świeżości. Zdobywanie kontroli nad pomieszczeniami i realizacja celów są de facto eurowate, ale cała otoczka sprawia, że w grze czuć klimat. Proste zasady są jej niewątpliwym atutem, a Galakta udowadnia, że w jej konkursach biorą udział utalentowani autorzy gier. Warto sprawdzić!]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/11/gramy-potion-explosion-5-sekund-fluxx/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Boss Monster &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-recenzja/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Oct 2015 19:25:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Boss Monster]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl Joker Line]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Boss Monster to kolejna gra, która stara się wykorzystać sentyment starszego, ale wciąż młodego pokolenia, do gier retro. Piksele, podziemia i potwory przyciągnęły wspierających na Kickstarterze, a sukces gry przywiał ją też do Polski. Sprawdziliśmy, czy Boss Monster rzeczywiście przywołuje wspomnienia i, przede wszystkim, czy da się w niego grać. Wiek: 13+Liczba graczy: 2-4Czas gry: ok. 30 minut (bywa i więcej)Wydawca: Fabryka Kart Trefl-Kraków (Trefl Joker Line) Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. Na blogu znajdziecie też recenzję dodatku Niezbędnik bohatera oraz samodzielnego rozszerzenia Następny poziom. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Sporo zdjęć i opis naszych wrażeń wizualnych znajdziecie w unboxingu. Cóż więcej mogę napisać? Boss Monster to ładna i przede wszystkim czytelna karcianka utrzymana w stylu retro. Pełne pikseli, niemal żywcem wyjęte ze starych gier grafiki i rozsądnie dobrane czcionki sprawiają, że na karty patrzy się z chęcią i przyjemnością. Żeby nie było za słodko należy wspomnieć o dwóch mankamentach. Czarne ramki kart (mój odwieczny wróg) szybko zaczynają nosić ślady używania gdy gra się bez koszulek. O ile niektórym może to nie przeszkadzać, to mnie doprowadza do białej gorączki ;). Przy lepszym zapoznaniu się z grą mam też pewne zastrzeżenia do wypraski. Karty przechowuje się w niej bardzo fajnie &#8211; nie latają po całym pudełku &#8211; ale miewam problemy z ich wyciąganiem. Czasami lubią częściowo wjeżdżać pod kartonik. Kasia: Jak już pewnie wiecie, Boss Monsterowi w kwestii wykonania komponentów nie można wiele zarzucić. Stoją one na przyzwoitym poziomie, a&#160; zarówno obecne w grze ciekawe pikselowe grafiki jak i solidne pudełko oraz dorzucenie przyzwoitej karty pomocy to istotne zalety gry. Sporo o wyglądzie i wykonaniu już pisaliśmy, więc dodam tylko, że jeśli chcecie na dłużej zachować karty w dobrym stanie, to warto pomyśleć o koszulkach. Przyznam, że jedna rzecz szczególnie zwróciła moją uwagę w Boss Monsterze, choć dostrzegłam ją dopiero podczas którejś z kolei gry. Chodzi o rysunki na niektórych kartach o tych samych nazwach (np. Zawał, Nawiedzona biblioteka, czy Teleportacja), które różnią się między sobą w sposób sugerujący rozgrywającą się na nich akcję. Miło jest znaleźć taki smaczek i brawa dla autorów, że poświęcili swoją uwagę na tego typu detale. Ocena Wiktora: 7/10Ocena Kasi: 7/10 Zasady i instrukcja: Wiktor: Nie lubię małych gier, w których instrukcja jest długa i zawiła. Mała gra ma mieć krótką i przyjemną instrukcję. Możecie więc wyobrazić sobie moją minę, gdy zobaczyłem 19-stronicową książeczkę małego formatu. Zgroza! W tym przypadku jednak sprawdziło się powiedzenie o książkach, okładkach i pozorach ;). Wewnątrz instrukcji wszystkie zagadnienia są bardzo jasno i łopatologicznie wyjaśnione, począwszy od kart, aż po fazy gry. Na dokładkę na końcu jest krótki słowniczek opisujący słowa kluczowe i akcje, gdyby ktoś miał z nimi problem. Zasady Boss Monstera okazały się proste na tyle, że wystarczyło raz przeczytać instrukcję, by móc siadać do zabawy. Tłumaczenie ich nowym graczom nie sprawia problemów &#8211; zarówno tłumaczącemu, jak i słuchającemu ;). Oficjalnie stwierdzam więc, że instrukcja małej gry może być długa, o ile jest dobrze napisana. A tak jest w tym przypadku. Jest na tyle prosto, że pozwolę sobie tylko napisać, iż faza gry polega na dobraniu kart, wyłożeniu komnaty, zwabieniu bohatera i przeczołganiu go przez nasze lochy. Jest to równie proste, jak brzmi! Kasia: Przy pierwszym podejściu do Boss Monstera jego zasady wydają się nieco zawiłe, jednak już po krótkiej chwili wiemy co i jak. Zdecydowanie łatwiej jest więc wprowadzić nowego gracza, krótko tłumacząc mu zasady, niż samemu uczyć się ich z instrukcji. Ze względu na to, że w pudełku znajduje się jedna karta pomocy, to tylko jeden z graczy może na bieżąco kontrolować przebieg rozgrywki (zwłaszcza na początkowym etapie, kiedy jeszcze jest to konieczne). Nie stanowi to jednak wady, bo sądzę, że dawanie skrótu zasad każdemu nie jest konieczne. Ocena Wiktora: 8/10Ocena Kasi: 7/10  Układ w grze dwuosobowej Rozgrywka: Wiktor: Jak już wiecie ze wcześniejszej części, zasady Boss Monstera są proste, co przekłada się na raczej bezproblemową rozgrywkę. Jest dynamicznie i bez zbędnych przestojów. W grze jest trochę interakcji, którą wywołują dostępne czary. Można za ich pomocą poprzeszkadzać współgraczom, jednak wciąż główną osią rozgrywki pozostaje planowanie i budowanie własnych lochów. Nie jest to takie proste, bo o ile można losowo dokładać karty z ręki, to na dłuższą metę taka &#8222;strategia&#8221; okaże się porażką. Zależnie od dostępnych w mieście bohaterów (takich, którzy w kolejnej fazie przyciągania przylezą do lochów) trzeba umiejętnie budować lub pozbywać się komnat, ponieważ każda z nich ma znaczek skarbu, którego poszukują bohaterowie. Nadmierne szastanie złotem i przyciąganie dużej liczby bohaterów w pierwszych turach może skończyć się tragicznie. Może się też zdarzyć, że mimo wypaśnych, wielkich podziemi w późniejszym etapie gry nie pojawi się w nich żywy duch, bo będziemy mieli np. tylko skarby jednego rodzaju. Wymaga to trochę kombinowania, ale przede wszystkim ogrania, które na szczęście przychodzi już po 1-2 partiach. Gry karciane na ogół wiążą się z losowością i nie inaczej jest w przypadku Boss Monstera. Dobór komnat, czarów i bohaterów to zdanie się na los, który momentami może sprzyjać mniej niż zwykle. Miałem jedną partię, w której dobrałem kiepskie &#8211; jak się później okazało &#8211; karty, przez co przegrałem z kretesem (a raczej z Kasią ;)). Miejcie więc świadomość, że jest to dość losowa gra, która czasami potrafi spłatać figla. Czy to źle? Cóż, nawet ze złymi kartami można wygrać, wymaga to jednak więcej umiejętności i zmysłu taktycznego. Dla mnie losowość w Boss Monterze jest na akceptowalnym poziomie. Wyszukiwanie dobrze współgrających komnat pułapek i potworów oraz konieczność tworzenia różnorodnych lochów, by przyciągać bohaterów wciągają. Sam akt przechodzenia bohatera przez kolejne komnaty jest świetnie pomyślany i mocno kojarzy mi się z grami komputerowymi i konsolowymi, gdzie po zaplanowaniu wszystkiego, co było do zaplanowania patrzymy, jak radzą sobie biegające po ekranie piksele. Kasia: Niektóre gry nie robią piorunującego pierwszego wrażenia, a raczej swoje piękno pokazują z czasem. Mam wrażenie, że w przypadku Boss Monstera jest odwrotnie &#8211; najpierw jest &#8222;wow&#8221;, bo rysunki, bo fajne teksty na kartach, bo jesteśmy tym złym i polujemy na bohaterów&#8230; Z czasem jednak odrobinę to wszystko powszednieje. Oczywiście grafiki nadal cieszą, ale przecież nie będziemy za każdym razem czytać klimatycznych opisów, a nasz boss okazuje się ciut mniej potężny niż się nam początkowo wydawało. Nie mówię oczywiście, że gra całkiem traci swój urok, ale zaczynamy zwracać uwagę na inne rzeczy. Przede wszystkim dochodzimy do wniosku, że wybór konkretnego bossa nie ma właściwie większego wpływu na rozgrywkę. Stanowi on raczej swego rodzaju dodatek. Jego zdolność aktywuje się tylko raz i nie zmienia drastycznie przebiegu rozgrywki. Mimo, że na początku to on wydawał się najważniejszy, to z czasem nasze lochy okazują się elementem decydującym o zwycięstwie lub porażce. Głupcy, tzn. bohaterowie 😉 Pomimo tego, gra nie traci swojego specyficznego klimatu. Cała otoczka Boss Monstera oraz radość płynąca z tego, jak możemy obserwować przybywające dusze poległych bohaterów, podczas gdy przeciwnicy otrzymują kolejne rany sprawia, że czas przy tej karciance płynie szybko. Nie przeszkadza w tym również zauważalna losowość, która wynika z dociągu kart, lecz zazwyczaj nie niszczy gry. Decydującym czynnikiem jest tutaj bowiem pomysł, jak wykorzystać to, co nam się trafi, a w szczególności, kiedy to wykorzystać. Dotyczy to zarówno komnat jak i czarów. Czasem opłaca się długo trzymać dobrą kartę i skorzystać z niej dopiero pod koniec rozgrywki, aby przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę, a czasem lepiej pozbyć się nawet najwypaśniejszej komnaty, jeśli wiemy, że szansa na jej wybudowanie jest niewielka. Dla mnie oczywiście istotna jest także interakcja pomiędzy graczami, a tej trochę tu jest. Przede wszystkim dzięki czarom możemy podstawiać sobie nawzajem nogi i bronić się przed złośliwymi zakusami rywali. Także budując (albo nie) nowe komnaty mamy wpływ na to jacy bohaterowie idą do przeciwników. Zależnie od okoliczności można ich podkradać lub nasyłać na oponenta. W każdym razie istotne jest zachowywanie czujności i patrzenie na to jakie symbole pojawiają się w innych lochach, aby nie dać się zaskoczyć niespodziewaną wizytą jakiegoś potężnego bohatera. Ocena Wiktora: 7/10Ocena Kasi: 7/10 Gra we dwoje: Wiktor: Jak to często w grach dla 2-4 osób bywa, rozgrywka różni się zależnie od liczby bawiących się. Nie inaczej jest w przypadku Boss Monstera, w którym gra dwuosobowa jest zdecydowanie bardziej taktyczna i spokojna, ale też brutalna. W takim układzie nie ma miejsca na sentymenty i pomaganie innym, by przeszkodzić jakiemuś współgraczowi. Są tylko dwie opcje &#8211; wygrana lub śmierć ;). Wpływa to na większą kontrolę nad grą, bo łatwiej zapobiegać czarom wymierzonym tylko z jednej strony, ale z gry znika wówczas element radosnego chaosu, a ten chyba służy tej karciance. W grze wieloosobowej trudniej jest pozyskiwać upatrzonych bohaterów. Istnieje też szansa, że gdy zbyt dobrze nam będzie szło, to większym zmartwieniem niż pełni odwagi poszukiwacze przygód staną się inni bossowie, zazdrośni o spływające do naszego lochu dusze. We dwoje gra się dobrze i, przyznam szczerze, nie wiem, który wariant Boss Monstera bardziej mi się spodobał. To dobra gra zarówno dla dwójki, jak i większej liczby graczy. Kasia: Gra we dwójkę generalnie rzecz biorąc niewiele się rożni od tej w większym gronie. Właściwie najistotniejszą sprawą jest to, że w takim wariancie korzystamy z mniejszej liczby kart (ponieważ niektóre przeznaczone są wyłącznie dla większych składów). W trakcie gry nie zauważa się jednak tego ubytku, co według mnie świadczy o dobrej skalowalności. Myślę, że gdybyście chcieli grać w Boss Monstera tylko z jednym przeciwnikiem, to wiele nie stracicie, bo jest to wariant bardzo udany, a wręcz chyba nawet nieco bardziej emocjonujący niż wieloosobowy. Pozwala też bardziej skupić się na tym, co się dzieje na stole i daje większą kontrolę nad przebiegiem rozgrywki. Ocena Wiktora: 7/10Ocena Kasi: 8/10   Klimat i tematyka: Wiktor: Twórcy gry nie poprzestali jedynie na pikselach, jako temacie przewodnim gry. Jest więc retro, ale i fantastycznie, bo lochy, pułapki, potwory i walczący z nimi bohaterowie to czyste fantasy. W Boss Monsterze można odczuć klimat, jednak bardziej niż wspomniane fantasy jest to klimat oldschoolowych gier konsolowych i komputerowych. Bardzo fajnym zabiegiem, który zawsze doceniam, jest flavor na kartach. Czasami kilka wyrazów fabularnego opisu potrafi nieźle ubarwić grę i tak jest także w przypadku tej karcianki. Cieszę się, że tłumacze po drodze nie zgubili humoru, dzięki czemu tym chętniej ogląda się grafiki na kartach, no i czyta opisy bohaterów. Kasia: Tematem przewodnim, na którym zbudowano całą mechanikę jest tu oczywiście przewrotne odwrócenie ról potworów i bohaterów. Można powiedzieć, że łowcy stali się w tej grze zwierzyną. Nie zaprzeczę, że taki pomysł sam w sobie jest intrygujący. Twórcy poszli jednak dalej i umieścili &#8222;akcję&#8221; gry w świecie starych platformówek. Zarówno ich fani, jak i miłośnicy współczesnej popkultury odnajdą tu wiele bardziej lub mniej czytelnych nawiązań. Mnie w Boss Monsterze cieszą nie tylko odniesienia do konkretnych tytułów, ale raczej budowanie klimatu w oparciu o wspomnienia i sentymenty. W trakcie rozgrywek przypominały mi się różne gry pecetowe i pegasusowe, tak jakby ta karcianka otwierała jakąś zakurzoną szufladkę w mojej pamięci. Jest jednak pewien element mechaniki, który trochę gryzie się wg mnie z obranym tematem. W platformówkach najgroźniejszym i najsilniejszym przeciwnikiem jest przecież czekający na końcu korytarza boss, a tutaj tymczasem nie może on wyrządzić bohaterowi żadnej krzywdy. Trochę mi żal, że tak to właśnie rozwiązano. Mimo tego drobnego zgrzytu to jedna z bardziej klimatycznych gier, w jakie miałam okazję grać. Jest to tym istotniejsze, że należy ona do raczej krótkich karcianek, a zbudowanie klimatu w takim przypadku nie jest proste. Ocena Wiktora: 6/10Ocena Kasi: 8/10  Podsumowanie: Wiktor: Boss Monster pozytywnie mnie zaskoczył. Gra dobrze się skaluje (większa kontrola przy 2 osobach i radnosny chaos przy 3-4), a jedna partia nie trwa zbyt długo. Czas rozgrywki we dwoje powinien zamknąć się w 30 minutach, chociaż w większym gronie lubi się trochę przeciągnąć. Mimo występującej losowości jest ona znośna, szczególnie przy tytule, w który można zagrać nawet kilka razy w ciągu jednego wieczoru. Ładne wykonanie (ale zainwestujcie w koszulki!) idzie w parze z odczuwalnym retro klimatem, a sama gra dzięki niewielkiemu pudełku nie zajmie Wam zbyt dużo miejsca na półce. To fajna pozycja, którą bez problemu i z ochotą można wrzucić do plecaka czy bagażu podręcznego. Kasia: Boss Monster to z jednej strony gra dobrze wykonana, a z drugiej ciekawa mechanicznie i przesiąknięta klimatem. Jeśli macie nadzieję wciągnąć w nią osoby nieplanszówkowe,...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Boss Monster (Trefl Joker Line) &#8211; unboxing</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-unboxing/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-unboxing/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 03 Oct 2015 18:28:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[unboxingi]]></category>
		<category><![CDATA[Boss Monster]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl Joker Line]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-unboxing/</guid>

					<description><![CDATA[Wiek: 13+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: ok. 30 minut (bywa i więcej) Wydawca: Fabryka Kart Trefl-Kraków (Trefl Joker Line)&#160; Ratuj bezbronne księżniczki, zabijaj złe potwory i omijaj podstępne pułapki! Zostań bohaterem! A gdy już to zrobisz, zajrzyj na drugą stronę lustra i zostań bossem. Zwabiaj skarbami naiwnych śmiałków i zdobywaj ich dusze, buduj lochy pełne potworów i pułapek. Poczuj się jak prawdziwy Boss Monster :). Ciekawi? Zajrzyjcie jak prezentuje się nowa gra z serii Trefl Joker Line. Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. O co w tym chodzi? Jak możecie przeczytać we wstępie notki &#8211; chodzi o budowanie lochów, do których zwabiani będą bohaterowie. Celem naszego bossa jest wyeliminowanie śmiałków, którzy zapuszczą się do podziemi i zgarnięcie ich dusz. Do dyspozycji gracza są czary oraz komnaty z różnymi pułapkami, jak i potworami &#8211; każda ma zdolność specjalną i siłę określającą obrażenia, które zadaje wchodzącym do niej bohaterom. Wygrywa osoba, która jako pierwsza zdobędzie 10 dusz. W grę wchodzi też przegrana, gdy poszukiwacze przygód zadadzą bossowi 5 ran. Kasia szukała mieszkania, ja zająłem się fotografowaniem 😀 Pierwsze spojrzenie: Pudełko Boss Monstera jest raczej proste, ale estetyczne i elegancko matowe. Przyciąga intrygującym zielonym potworem i jego pikselową grafiką na okładce. Tył pudełka zawiera informacje na temat liczby graczy i przewidywanego czasu rozgrywki oraz sugerowanego wieku. Oprócz danych i opisu są tam też grafiki kart, które dają pojęcie o wyglądzie zawartości gry. Jest prosto, ale ładnie. To raczej pudełko, które może zainteresować miłośników gier retro i bardziej doświadczonych graczy, niż przyciągnąć dzieci i niedzielnych planszówkowiczów. Fajnie! 🙂 Wrażenia: W środku pudełka znaleźliśmy dość praktyczną wypraskę (nie testowaliśmy jak sprawdza się w przypadku kart w koszulkach) wypełnioną kartami. Te, mimo że mają pikselowe grafiki wyglądają bardzo ładnie. Nie skłamię, mówiąc że podobają nam się o wiele bardziej, niż te z Walecznych Pikseli. Są dość szczegółowe i bardzo mocno nawiązują do dwuwymiarowych gier &#8211; wyglądają niemal jak screenshoty z nich :). Miłym zaskoczeniem były klimatyczne (i często zabawne) teksty na kartach bohaterów. Te krótkie opisy dodają grze smaku i są zawsze fajnym dodatkiem do karcianek. Dobrze, że zrezygnowano z pikseli w przypadku czcionek opisów kart. Dzięki temu (nazwy są 8-bitowe) jest czytelnie, ale wciąż tematycznie. Część z kart nawiązuje do znanych z popkultury postaci, co możecie zobaczyć na zdjęciach. Co więcej, są to nawiązania zabawne i zrobione ze smakiem (przynajmniej wg nas ;)). Mój faworyt [W.] Czary Samo wykonanie kart jest w porządku, chociaż znów sen z powiek spędzają mi czarne ramki na części kart. Wiem, wiem, jest ładniej, ale bez koszulek wszelkie zadarcia na kartach są boleśnie widoczne. To naturalnie problem nie tylko Boss Monstera, ale zjawisko generalnie związane z czarnymi ramkami. Co więcej? W pudełku oprócz kart i instrukcji znalazła się też karta pomocy &#8211; chociaż to powinno być już normą w planszówkach. Podsumowując &#8211; jest ładnie, klimatycznie i z pomysłem. Zachowano zarówno klimat, jak i czytelność, co się chwali. To chyba najładniejsza z gier serii Trefl Joker Line, z jaką mieliśmy do czynienia [chociaż zwierzątka z Ranczo Party mnie urzekły &#8211; W.]. Plusy: ładne grafiki klimat mimo pikseli czytelna czcionka humor na kartach i flavor różnorodne grafiki sensowna wypraska (chociaż na Turlnij znajdziecie lepszą ;)) Minusy: czarne ramki, na których widać otarcia po kilku partiach Zawartość pudełka i zdjęcia: 155 kart instrukcja karta pomocy &#160; Grę przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. Dziękujemy! &#160;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/10/boss-monster-trefl-joker-line-unboxing/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rzymianie do domu! (Trefl Joker Line)- recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/rzymianie-do-domu-recenzja/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/rzymianie-do-domu-recenzja/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 19 Aug 2015 13:03:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl Joker Line]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/rzymianie-do-domu-recenzja/</guid>

					<description><![CDATA[Wiek: 10+ Liczba graczy: 1-4 Czas gry: ok. 10 minut Wydawca: Fabryka Kart Trefl-Kraków (Trefl Joker Line)&#160; Mamy dla Was recenzję drugiej po Ranczo Party gry z serii Trefl Joker Line na naszym blogu. Rzymianie do domu! są przeznaczeni dla trochę starszych graczy niż wspomniana wcześniej pozycja. Kryjąca się w fioletowym pudełku karcianka jest bardziej złożona od prostego Ranczo Party, ale wciąż oferuje krótki czas rozgrywki. Zapraszamy do zapoznania się z recenzją! 🙂 Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Trefl. Wygląd i wykonanie: Wiktor: Rzymianie do domu! zawierają 54 karty i instrukcję, więc nie ma nad czym się rozpisywać, szczególnie że o wyglądzie i wykonaniu gry pisaliśmy już w unboxingu. Od tamtej pory prawie nic się nie zmieniło &#8211; wciąż twierdzę, że ilustracje są ładne, nieprzesadzone i pasują do gry. Spotkałem się z opiniami, że karty są zbyt cienkie, ale szczerze mówiąc sam tego nie dostrzegam. Podczas normalnego grania nie pogięły się, ani nie połamały, więc chyba jest tak, jak ma być. Trochę drażnią mnie otarcia, które są widoczne na ciemnej stronie kart, ale taka już specyfika czarnych/ciemnych ramek, bo zawsze pojawiają się na nich ślady użytkowania. Jeśli więc planujecie często sięgać po Rzymian, to radzę wrzucić grę w koszulki (co przy grze z dziećmi jest chyba i tak dobrym pomysłem). Kasia w swojej części opisu wykonania i wyglądu porusza kwestię nazewnictwa kart. Mi ono nie przeszkadza, niektóre nazwy podobają mi się bardziej, inne mniej, ale nie przesadzałbym z tym &#8222;wymyślaniem na siłę&#8221;. Dzięki nim gra nabiera trochę luźniejszego wymiaru. Kasia: Przyznam, że na pierwszy rzut oka ta gra wizualnie przyciągnęła mnie bardziej niż Ranczo Party, które niedawno recenzowaliśmy. Szkocka krata i sugerująca dynamiczną rozgrywkę grafika okładkowa zrobiły na mnie dobre wrażenie. Czy moje oczekiwania zostały spełnione? Po kolei&#8230; W małym i solidnym pudełku Rzymian&#8230; znajdziemy wyłącznie 54 karty dwóch rodzajów: forty i postaci. Poszczególnym rodom oraz ich członkom, a także wspomnianym fortyfikacjom nadano specyficzne nazwy. Oczywiste jest, że w zamierzeniu miały one być zabawne i stanowić walor humorystyczny gry. Być może ktoś uzna mnie za sztywniarę, ale mnie niestety nie rozśmieszyły. Wydały mi się wymyślone trochę na siłę i przede wszystkim nie wywołały uśmiechu na mojej twarzy. Jednocześnie zarówno obrazki fortów jak i postaci powtarzają się na kartach, więc można powiedzieć, że różnorodność grafik nie jest duża. Co do ich wykonania, to nie można mieć zarzutów, są kreskówkowe i estetyczne. Jednak z drugiej strony nie wpasowały się w pełni w mój gust, przez co stronę wizualną gry mogę ocenić jako neutralną (z małym plusem). Co ważne jednak, całość jest porządna, widać, że katy są dobrej jakości i nie powinny się zbyt szybko zużyć (wątpliwości można mieć jedynie co do czarnych rewersów, ponieważ po kilku rozgrywkach widać już na nich pewne ślady użytkowania). Ocena Wiktora: 7,5/10 Ocena Kasi: 7/10 &#160; Zasady i instrukcja: Wiktor: Rzymianie do domu! doczekali się zdecydowanie dłuższej instrukcji niż Ranczo Party. Malutka książeczka ma 15 stron i oprócz zasad zawiera też opis zdolności poszczególnych postaci. Bo to wokół wojowników i fortów przedstawionych na kartach kręci się gra. Jak widzicie na zdjęciach główną oś Rzymian stanowi Wał Hadriana i przypisani do każdego jego odcinka szkoccy wojownicy. Ci są zakryci, tak aby współgracze nie wiedzieli kogo i gdzie dołożyliśmy. Następnie, zaczynając od lewej strony, odwraca się wojów i rozpatruje kolejno każdy fragment muru. Ten kto ma większą siłę (zaznaczona na kartach) zdobywa fort i punkty zwycięstwa do niego przypisane. Rozgrywka kończy się po trzech rundach (czyli trzy razy &#8222;walczymy z murem&#8221; i liczymy punkty na koniec). Zasady gry są proste, jednak czasami wzajemne oddziaływanie na siebie różnych wojowników może sprawiać pewne problemy. Rozwiązania oferują wspomniane opisy zdolności postaci z instrukcji, jednak konieczność sięgania do niej wymaga przy grze kogoś ogarniętego (dorosłego lub ogranego dziecka). Jest ich na szczęście tak niewiele, że dość szybko można je zapamiętać. Kasia: Jak można się spodziewać, tych rozmiarów gra nie ma specjalnie skomplikowanych zasad, więc ich streszczenie i wprowadzenie nowych graczy to kwestia minut. Jeśli &#8222;suchy&#8221; opis nie daje Wam wyobrażenia o rozgrywce to mogę podpowiedzieć jeszcze, że Rzymianie&#8230; przypominają mi nieco Slavikę czy Strife`a. W związku z tym, że żadna z tych pozycji mnie nie zauroczyła, to już od początku trochę się obawiałam, że również ta gra nie przypadnie mi do gustu. Na ocenę rozgrywki przyjedzie jednak czas później. Co do zasad to mam wrażenie, że dla obeznanych z różnymi mechanikami graczy są nieco wtórne, nie wnoszą niczego nowego, natomiast dla nowicjuszy może to być przyzwoity wstęp do innych planszówek. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 6/10&#160; &#160; Rozgrywka: Wiktor: Mimo niewielkiego rozmiaru Rzymianie do domu! oprócz normalnej zabawy dla 2-4 graczy oferują też możliwość gry jednoosobowej z klanami neutralnymi (które można też dodać grając we 2-3 osoby). Rozwiązanie takie nie uzależnia od posiadania współgraczy, jednak klany neutralne wprowadzają do gry znaczną losowość. Nie można spodziewać się po nich logicznych, zaplanowanych zagrań &#8211; to po prostu dokładanie przetasowanych kart wojowników innych kolorów. Dlatego by w pełni cieszyć się Rzymianami&#160; trzeba grać z żywymi przeciwnikami. Zastosowana w grze mechanika dokładania zakrytych kart, którą Kasia trafnie porównuje do Strife&#8217;a, wprowadza naturalnie sporo niepewności. Losowe dokładanie kart raczej mija się z celem, a przy planowaniu ruchów trzeba brać pod uwagę nie tylko ułożenie własnych postaci (by zdobyć najlepsze forty), ale też ruchy przeciwnika. Na ogół gracze pożądają tych samych fragmentów muru &#8211; trudno przejść obojętnie obok karty wartej 6 czy 8 punktów zwycięstwa. Rozwiązanie? Przechytrzyć przeciwnika lub skupić się na zgarnięciu większej liczby mniej wartych fortów. Biorąc pod uwagę, że inni gracze mogą zastosować taką samą taktykę &#8211; nie będzie łatwo. Piłeś? Nie jedź! 😉 Pazura grze dodają zdolności specjalne fortów (odpalające się po ich zdobyciu) oraz wojowników (wchodzące do gry po ich odsłonięciu). Pozwalają one na przykład na kumulowanie siły postaci i przekładanie zakrytych kart. Jednak uwaga &#8211; gdy przy jednym fragmencie muru spotkają się dwa rydwany dojdzie do zderzenia i oba zostaną odrzucone ;). Rzymianie do domu! wymagają od graczy pewnego skupienia. Fajnie, gdy każdy śledzi umiejętności własnych wojowników i przy rozpatrywaniu danego fortu jest w stanie powiedzieć co robi jego karta. Konieczność ogarniania wszystkiego przez jedną osobą trochę psuje jej zabawę, dlatego też Rzymianie bardziej podobali mi się przy kolejnych partiach, niż przy pierwszych. Przy maksymalnej liczbie graczy (4) w grze jest sporo chaosu (ale sama instrukcja mówi, że przy 4 osobach jest &#8222;zamieszanie przez duże Z&#8221;), dlatego bardziej podeszły mi gry dwuosobowe, kiedy to liczyła się znajomość przeciwnika i taktyka. Grając w Rzymian po partii w Ranczo Party jeden ze znajomych z przejęciem stwierdził: &#8222;przy tej grze trzeba myśleć&#8221; i te słowa dobrze oddają naturę karcianki od Trefla. O ile Ranczo Party sprawdzi się jako dodatek do rozmów i piwa, to Rzymianie do domu! wymagają pewnego skupienia i planowania. Dzięki temu dla dorosłych, zaawansowanych graczy mogą pełnić rolę nieimprezowego fillera, a dla młodszych stanowić krok w stronę zaawansowanych gier planszowych i karcianych. Kasia: Pomimo, że Rzymianie&#8230; to z założenia gra, w której najważniejsze jest &#8222;programowanie&#8221; swoich ruchów, to jednak aby móc to robić z sukcesem, trzeba mieć pojęcie co mogą planować przeciwnicy. Okazuje się jednak, że w grze wieloosobowej możemy próbować w jakiś sposób przewidzieć ruchy konkurentów, jednak nie mamy większej szansy na powodzenie. Liczba zmiennych jest tak duża, że gra staje się niemal całkowicie nieprzewidywalna. Jeśli chodzi o interakcję między graczami to jest ona właściwie wyłącznie negatywna (klany walczą ze sobą, część wojowników pada, część pozostaje na placu boju), co uważam za plus. Jednocześnie jednak ta interakcja jest też do pewnego stopnia &#8222;złudna&#8221;, czy też innymi słowy, pozostaje poza naszą kontrolą. Nie wiem czy rozumiecie co mam na myśli, ale po wybraniu wojowników &#8222;w ciemno&#8221;, nie możemy już praktycznie ingerować w ruchy przeciwników, a co za tym idzie gra nie daje nam możliwości krzyżowania szyków wrogom &#8211; wtedy sprawy toczą się właściwie same, bez naszego udziału [jest jednak wojownik pozwalający dowolnie zamienić położenie swoich nieodkrytych wojowników -W.]. Przetestowaliśmy też warianty z graczami wirtualnymi (neutralnymi klanami) i moje odczucia były podobne, jak przy klasycznej rozgrywce wieloosobowej &#8211; tzn. stanowiły one czynnik zwiększający chaos, a nie dodawały żadnej wartości rozgrywce. Dodatkowo fakt, że karty dla takiego gracza są kładzione losowo, sprawia, że nie ma zupełnie możliwości przewidzenia jego ruchów. Choć nie jestem fanką gry w pojedynkę (planszówki traktuję jak okazję do spędzenia czasu we dwójkę lub w większym gronie), to wiem, że wiele osób doceni wariant solowy gry. Jeśli więc należycie do tej grupy, to możecie dodać do mojej oceny jakieś pół punktu. Pamiętajcie jednak, że zarzuty wobec wirtualnego konkurenta będą takie, jak opisałam powyżej. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 5/10 &#160; Gra we dwoje: Wiktor: Najlepsza opcja do zabawy w Rzymian, o ile nie przepadacie za nadmiernym chaosem. Gra we dwoje pozwala na sensowne planowanie ruchów i przewidywanie działań przeciwnika. O ile mechanika wyboru wojowników w tajemnicy na całą rundę nie do końca mnie przekonuje przy większej liczbie graczy (bo znacznie odbiera kontrolę nad partią), to podczas gier dwuosobowych sprawdza się nieźle. W takim zestawieniu jest zdecydowanie szybko i prosto, a znajomość współgracza pozwala na przewidzenie jego zagrań. Kasia: Podczas gry dwuosobowej, bardziej niż w trakcie partii z większą liczbą przeciwników, czuć prawdziwy charakter tej karcianki. Planowanie nabiera sensu, bo mniejsza jest liczba zmiennych, przez co możemy w jakimś stopniu przewidzieć posunięcia konkurenta. Jeśli miałabym wybrać dla Rzymian&#8230; najkorzystniejszy wariant rozgrywki, to zdecydowanie jest to właśnie ten dwuosobowy. Mamy w nim największą kontrolę nad przebiegiem gry, losowość jest, ale nie przytłacza i dość łatwo zapanować nad &#8222;odpalającymi się&#8221; równocześnie zdolnościami wojowników. Szkoda, że gra nie jest bardziej emocjonująca, bo wtedy moja ocena byłaby wyższa. Zdecydowanie brakuje mi tu jednak jakiegoś pazura, który dodałby rozgrywce rumieńców. Ocena Wiktora: 7/10 Ocena Kasi: 6/10&#160;&#160; &#160; Klimat i tematyka: Wiktor: Klimat w Rzymianach jest raczej rzeczą umowną. Owszem, dostajemy szkockich wojowników z angielsko brzmiącymi nazwami, każdy z nich ma też odpowiadający nazwie/funkcji rysunek, ale to w sumie wszystko. Nie czuć, że wcielamy się w rolę wodza Kaledończyków, nie czuć nawet samych Kaledończyków ;). Sytuację ratuje trochę format gry &#8211; od krótkiego fillera nie wymagam tyle, ile od większej i dłuższej gry. Ilustracje na kartach są jednak w porządku, od razu widać dlaczego Wał Hadriana nie okazał się sukcesem &#8211; chudzi Rzymianie nie są po prostu w stanie powstrzymać przypakowanych Szkotów ;). Kasia: Wygląd pudełka dość wyraźnie sugeruje z jaką tematyką będziemy mieć do czynienia. O ile planszówki w realiach historycznych zwykle nie przyciągają mojej uwagi, to akurat kaledońskie klany walczące z Rzymianami wydały mi się całkiem interesującym tematem na grę. Zamysł był więc dobry, jednak w trakcie rozgrywki nie wyczuwa się właściwie spodziewanego klimatu. Z jakiegoś powodu jest to dla mnie w dużej mierze po prostu dokładanie kart, które więcej ma wspólnego z grą logiczną niż z radosną naparzanką kaledońskich wojowników. Ocena Wiktora: 3/10 Ocena Kasi: 4/10&#160; &#160; Podsumowanie: Wiktor: Rzymianie do domu! są przyzwoitym fillerem, który może posłużyć jako gra na rozgrzewkę, przerywnik podczas dłuższych spotkań, czy też szybka pożegnalna karcianka, gdy czas goni a chciałoby się jeszcze w coś zagrać. Niewątpliwą zaletą tej gry jest krótki czas zabawy i jej prostota. Jeśli dodamy do tego malutkie pudełko, to jest to dobra gra do wrzucenia w plecak czy torbę podczas wyjazdu &#8211; nie waży dużo, prawie nie zajmuje miejsca, a pozwala na zabawę dla 1-4 osób. Rzymianie dołączają do gier, które mimo że są w porządku, to nie do końca mnie przekonują. Może dlatego, że plasują się gdzieś między całkiem banalnymi grami jak Ranczo Party, a trochę większymi tytułami jak np. 7 Ronin czy Astro Jam. A może po prostu ta mała karcianka nie porywa i oczekiwałem czegoś bardziej dynamicznego i agresywnego? Jeśli jednak lubicie mechanikę dokładania ukrytych kart (nie jest ona naszą ulubioną) i szukacie szybkiej gry do zabaw z dziećmi czy sporadycznego zagrania ze znajomymi, to wypróbujcie Rzymian. Kasia: Pomimo, że gra nie do końca trafiła w moje gusta i trochę pomarudziłam nad jej wadami, to uważam, że nie można powiedzieć że jest zła. Dobre wykonanie, adekwatna cena, specyficzny humor i pozbawiona większych zgrzytów mechanika sprawiają, że znajdzie ona swoich amatorów. Mimo, że do mojej &#8222;topki&#8221; nie trafi, to mogę w nią od czasu do czasu zagrać. Jeśli miałabym ją polecić, to raczej...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/rzymianie-do-domu-recenzja/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Ranczo Party (Trefl Joker Line) &#8211; recenzja</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/ranczo-party-trefl-joker-line/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/ranczo-party-trefl-joker-line/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 03 Aug 2015 19:13:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[recenzje planszówek]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl Joker Line]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/ranczo-party-trefl-joker-line/</guid>

					<description><![CDATA[Wiek: 8+ Liczba graczy: 2-4 Czas gry: ok. 10 minut Wydawca: Fabryka Kart Trefl-Kraków (Trefl Joker Line) Czas na recenzję czegoś, co nieczęsto widujecie na naszym blogu. Ranczo Party to szybka, mała i prosta gra dla dzieci, która może też robić za filler. Z powodu braku dzieci, które moglibyśmy poddać testom, sami zabraliśmy się za sprawdzanie gry. Czy to sensowny tytuł dla dorosłych planszówkowiczów? Dowiedzcie się z recenzji! 😉 Grę do recenzji przekazało nam wydawnictwo Trefl. Rozgrywka: urodzinowa zabawa Wiktor: Ranczo Party urzekło mnie okładką. Radosna świnka z balonikiem skradła moje serce, podobnie jak i inne zwierzaki z ilustracji &#8211; są wesołe, radosne i nastrajają pozytywnie. O wykonaniu pisaliśmy już w unboxingu, nie będę więc się zbytnio rozpisywał. Gra jest skierowana raczej do młodszych planszówkowiczów, a pudełkowe 8+ można śmiało obniżyć (o ile małe, wyglądające jak dropsy żetony nie będą zbytnio kusiły dzieciaków ;)). Zasady są banalne, to chyba pierwsza nasza planszówka, w której nie mieliśmy żadnych pytań i wątpliwości związanych z rozgrywką. Niewielka instrukcja wyjaśnia wszystko, a wytłumaczenie zasad innym jest szybkie i bezbolesne. O co chodzi? O układanie zwierzaków w rzędach i kolumnach (7&#215;7) i otrzymywanie punktów za ukończenie jednego z nich. Dodatkowo zwierzaki z balonikami dostarczają dodatkowych punktów. Sama rozgrywka zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Nie wiązałem z nią wielkich nadziei, ale Ranczo Party okazało się przyjemną grą (to pewnie też zasługa świnki i jej kompanów!). Proste zasady i krótki czas rozgrywki czynią z niej niezły filler dla dorosłych, powinny też przyciągnąć (chociaż na chwilę ;)) uwagę dzieci. Początek gry jest nieco powolny, nie ma jeszcze presji związanej z punktowaniem, ale pole gry szybko się zapełnia. Im więcej zwierzaków ląduje na stole, tym większe skupienie jest wymagane od graczy. Źle położona karta może zaprzepaścić szanse na wygraną. Jest trochę losowo (zwierzaki dobiera się z talii), interakcji nie ma za wiele (ot, można zwinąć komuś sprzed nosa punkty), ale Ranczo Party spodobało mi się jako rozgrzewka przed czymś cięższym, czy krótka i niewymagająca gierka w zabiegane dni. Kasia: Ta prosta i szybka gra ma kilka widocznych na pierwszy rzut oka zalet. Przede wszystkim jest estetycznie wykonana. Małe pudełeczko, ładne zielone żetony i niepozbawione uroku zwierzaki na rysunkach mogą zainteresować nie tylko dzieci. Nie każdego to oczywiście kupi, bo wytrawni gracze mogą kręcić nosem na widok świnki z balonikiem patrzącej na nich z uśmiechem. Po bliższym przyjrzeniu się elementom stwierdziłam jednak, że żetony nie są tak dobrze wykonane, jak początkowo mi się wydawało. Wiele z nich ma drapiące nadlewki, których powinno się unikać szczególnie w grach skierowanych do najmłodszych. O ile walory estetyczne są istotne, to jednak najważniejszą rzeczą w przypadku tego typu gier są dla mnie zawsze emocje związane z rozgrywką. W szybkich grach chodzi o to, aby coś się działo, żeby współgracze rozkręcili się przed kolejnymi rozgrywkami. W Ranczo Party niestety trochę tych emocji brakuje. Z początku właściwie nic nie dzieje &#8211; każdy dobiera i kładzie swoją kartę, brak jest interakcji między graczami. Dopiero pod koniec, kiedy zaczynamy kończyć kolejne linie, robi się odrobinę ciekawiej. Wtedy też można pokombinować nieco w kwestii taktyki prowadzącej do zwycięstwa. Jest to jednak planowanie na poziomie kilkulatka, więc nie musicie się obawiać przegrzania obwodów ;). Niezbyt duże wymagania dotyczące strony taktycznej mogę oczywiście wybaczyć, ale po grze, która w tytule ma &#8222;party&#8221; oczekiwałam jednak więcej zabawy i radości. Ocena Wiktora: 7,5/10 Ocena Kasi: 6/10 &#160; Gra we dwoje: kameralna impreza? Wiktor: Kasia ma pewne zastrzeżenia, ale to pewnie dlatego, że na ogół ze mną przegrywa ;). We dwoje gra się całkiem fajnie, chociaż w pewnym momencie staje się jasne, jakie karty ma przeciwnik. Z jednej strony definiuje to często kolejne zagrania, ale z drugiej zmusza do pewnego wysiłku, żeby jednak uszczknąć kilka punktów, nawet mimo niekorzystnej sytuacji. Faktycznie zdarza się, że końcówka gry nie jest w stanie nic zmienić i punktuje tylko jeden gracz. Jest to pewnie irytujące, no ale ta świnka z balonikiem jest taka fajna&#8230; 😀 Nie będę ukrywał, że w większym gronie grało się ciekawiej, jednak we dwoje gra też daje radę. Szczególnie, jeśli miałaby to być rozgrywka z dzieckiem &#8211; w prosty sposób można się nawet podłożyć, żeby sprawić mu frajdę. Ranczo Party zostanie u nas, chyba że Kasia będzie bardzo marudziła ;). W takim wypadku trafi do kogoś z rodziny (nieplanszówkowego z dzieciakami), niech się przekonają, że to fajna zabawa. Kasia: Ranczo Party we dwójkę to nieciekawa konfiguracja. Podobnie jak przy grze wieloosobowej na początku nic się nie dzieje, a dodatkowo pod koniec zaczynają się problemy, które jak dla mnie stanowią ogromny minus i mogą świadczyć o niedopracowaniu mechaniki. Biorąc pod uwagę, że po kilkunastu &#8222;okrążeniach&#8221; wszystkie karty są rozdzielone pomiędzy graczy, to dokładnie wiemy czym dysponuje nasz przeciwnik, a dodatkowo prawie zawsze zachodzi niekorzystne zjawisko, kiedy to jeden z graczy (mając na ręce 4-5 kart) widzi, że cokolwiek dołoży, przeciwnik będzie mógł dzięki temu zakończyć linię. Sprawia to, że kilka ostatnich ruchów jest zupełnie pozbawionych możliwości decydowania o przebiegu rozgrywki. Jesteśmy skazani na to, aby kłaść karty, które pomogą jedynie przeciwnikowi. Być może wprowadzenie zasady, że na początku odrzuca się kilka losowych kart z talii rozwiązałoby ten problem. Ocena Wiktora: 6/10 Ocena Kasi: 4/10&#160; Podsumowanie: mała rzecz, a cieszy? Wiktor: Ranczo Party jest przyjemną, krótką grą, która może bawić dorosłych, jednak to dzieciaki powinny być jej głównymi odbiorcami. Ładne ilustracje przyciągają uwagę, a proste zasady i krótka rozgrywka stanowią jej niezaprzeczalny atut. Dla osób lubiących walory edukacyjne w grach zawsze istnieje opcja &#8222;męczenia&#8221; dziecka, by dodawało leżące zwierzątka &#8211; trochę nauki przy grze nie zaszkodzi. Kasia zwraca uwagę na cenę gry, jednak z tego co widziałem, można ją dostać już za 25 złotych. To moim zdaniem atrakcyjna cena za kilkadziesiąt fajnych kart w małym poręcznym pudełku. Rozgrywka jest lekka i sympatyczna &#8211; nada się do piwa ze znajomymi (i będzie można przy tym pogadać, a nie tylko skupiać się na grze), czy na prezent dla znajomych z dzieckiem. Tylko niech nie zmyli Was rozmiar opakowania &#8211; do gry potrzeba trochę przestrzeni, nawet nie myślcie, żeby rozkładać się z nią w pociągu lub na tylnym siedzeniu samochodu. Kasia: Szczerze powiedziawszy to w gronie dorosłych graczy Ranczo Party cieszy raczej słabo. Jest dość prawdopodobne, że po kilku piwach zabawa nabrałaby nieco rumieńców, ale w normalnym stanie raczej się grą nie zachwycimy. Moją ocenę podnosi jednak fakt, że z założenia jest to karcianka przewidziana dla młodszych odbiorców. Potrafię sobie wyobrazić, że grając w nią z dziećmi znaczenie będą miały walory edukacyjne &#8211; można potrenować liczenie i sprawdzić znajomość zwierząt gospodarskich. Gra sprawdzi się też jako wprowadzenie najmłodszych w świat planszówek. Jej zasady są proste, czas rozgrywki niezbyt długi, a wykonanie ładne, więc dzieci powinny chętnie do niej zasiąść. Z ciekawości sprawdziłam cenę gry i muszę stwierdzić, że 35 złotych to całkiem sporo jak za tak małą gierkę. Jeśli miałabym kupić coś zbliżonego w tym przedziale cenowym, to wybrałabym np. grę Uno, która jest atrakcyjniejsza również dla dorosłych i oferuje więcej wariantów rozgrywki. [Uno jest smutne! -W.] Ocena końcowa Wiktora: 7/10 Ocena końcowa Kasi: 5/10 Średnia wspólna ocena: 6/10 Plusy: sympatyczne grafiki dobre wykonanie walor edukacyjny &#160;proste zasady ta świnka z balonikiem&#8230; 😀 Minusy: mało frajdy [K.] wysoka cena [K.] niekoniecznie dla dorosłych graczy Grę przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. Dziękujemy! &#160;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/08/ranczo-party-trefl-joker-line/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rzymianie do domu! (Trefl Joker Line) &#8211; unboxing</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/rzymianie-do-domu-trefl-joker-line/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/rzymianie-do-domu-trefl-joker-line/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 23 Jul 2015 12:44:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[unboxingi]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl Joker Line]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/rzymianie-do-domu-trefl-joker-line/</guid>

					<description><![CDATA[Przed Wami unboxing drugiej niewielkiej gry z serii Trefl Joker Line. Tym razem ze zwierzęcych urodzin przenosimy się pod Wał Hadriana, który będziemy próbowali zburzyć za pomocą naszych kaledońskich wojowników. Rzymianie do domu! 😉 Liczba graczy: 1-4 Grę przekazało nam wydawnictwo Trefl. &#160; &#160; O co w tym chodzi? Każdy z graczy wciela się w dowódcę jednego z plemion, które wspólnymi siłami starają się obalić mur zbudowany przez Rzymian. By tego dokonać najpierw planują swoje ataki, a później &#8211; po rozdzieleniu obowiązków &#8211; atakują kolejne forty wzdłuż wału. Chwała i zasługi przypadają temu wodzowi, którego plemię zdobyło daną budowlę. Gra jest dość prosta i przede wszystkim krótka. Pierwsze spojrzenie: Pudełko ma rozmiary identyczne z tym od Ranczo Party, jest też równie solidnie wykonane. Różni się jedynie grafiką i kolorystyką. Ciemne tło i rysunek przedstawiający Kaledończyka atakującego&#160; legionistę od razu kojarzą się z trochę poważniejszą grą niż Ranczo Party. Wrażenia: Rzymianie do domu! zawierają same karty, które podzielone zostały na cztery plemiona oraz forty i fortece składające się na mur. Dobrze że zdecydowano się na umieszczenie tekstu zdolności postaci na ich kartach. Zabrakło tego w przypadku innej gry z serii (Astro Jam), jednak tym razem błąd naprawiono. W grze znów mamy do czynienia z białymi ramkami kart, ale tym razem aż tak to nie boli &#8211; w każdej grze mamy do czynienia niemal z całą talią plemienia, więc ewentualne przybrudzenia nie powinny być problemem. Ilustracje z przymrużeniem oka przedstawiają kaledońskich wojowników, są ładne i pasują do gry. Nie mogliśmy dojść do porozumienia co do nazw bohaterów i fragmentów muru. Te w zabawny (według mnie) i nie do końca trafiony (wg Kasi) sposób przedstawiają dostępne postacie i fortyfikacje. Mamy więc na przykład Axxa McVioleta (nazwisko od koloru plemienia), Svorda McReda czy FortUnę lub FortHecę. Oceńcie sami, czy Wam to odpowiada :). Rzymianie do domu! nie mają ulotki z instrukcją, lecz normalną (tylko że małą) książeczkę. Wyjaśnia ona dokładnie umiejętności wojowników, zawiera też propozycje innych wariantów gry. Plusy: fajne wykonanie graficzne solidne, kompaktowe pudełko nazwy postaci&#8230; Minusy: &#8230; które nie podobają się Kasi Zawartość pudełka i metryczka: 54 karty instrukcja ​Tytuł: Rzymianie do domu Autor gry: Eric B.Vogel Ilustracje: Francois Bruel Polskie wydanie: Fabryka Kart Trefl-Kraków Seria: Trefl Joker Line Wiek graczy: 10+ Liczba graczy: 1-4 Grę przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. Dziękujemy! &#160;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/rzymianie-do-domu-trefl-joker-line/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Ranczo Party (Trefl Joker Line) &#8211; unboxing</title>
		<link>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/ranczo-party-trefl-joker-line-unboxing/</link>
					<comments>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/ranczo-party-trefl-joker-line-unboxing/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiktor (Planszówki we dwoje)]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 22 Jul 2015 11:39:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[unboxingi]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl]]></category>
		<category><![CDATA[Trefl Joker Line]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/ranczo-party-trefl-joker-line-unboxing/</guid>

					<description><![CDATA[Ranczo Party to niewielka gra z serii Trefl Joker Line, która trafiła do nas dzięki uprzejmości wydawnictwa. Małe pudełko nie zabawiło zbyt długo na półce &#8211; szybko zostało &#8222;rozbebeszone&#8221; ;). W rozszerzeniu możecie zobaczyć, co w sobie skrywało. Liczba graczy: 2-4 Grę przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. &#160; &#160; O co w tym chodzi? Ranczo Party to szybka gra, w której jedna partia trwa około 10 minut, więc nie spodziewajcie się po niej zawrotnej fabuły i złożoności. Zabawa polega na układaniu zwierząt w rzędach oraz kolumnach i zdobywaniu punktów za ukończenie jednego z nich (ułożenie 7 zwierząt poziomo lub pionowo). Pierwsze spojrzenie: Spodziewałem się małej gry, ale rozmiar pudełka i tak mnie zaskoczył &#8211; można je wrzucić do kieszeni luźniejszych spodni. Jest dzięki temu poręczne, fajnie że wydawca nie zdecydował się na większe opakowanie i upychanie w nim powietrza. Zgrabne, ozdobione wybierającą się na urodziny świnką pudełko zawiera talię kart oraz znaczniki do oznaczania punktacji. Mimo niewielkiego rozmiaru Ranczo Party z zewnątrz sprawia wrażenie solidnego, porządnego produktu. Grafika na opakowaniu jest prosta, ale i zachęcająca &#8211; zdecydowanie przyciągnęłaby mój wzrok, gdybym szukał jakiejś niewielkiej gry dla dzieci. Wrażenia: Prostota rysunków z pudełka została zachowana także na kartach (gdzie znajdziemy też okładkową świnię), które na pierwszy rzut oka kojarzą się z Piotrusiem (karcianka dla dzieci). Na szczęście rozgrywka okazała się nieco bardziej wciągająca, nawet dla dwójki dorosłych (chociaż czy grając w planszówki możemy się nazywać &#8222;dorosłymi&#8221;? ;)). Jak zwykle pewne obawy budzą we mnie białe ramki kart (a raczej ich białe tło), bo trzymając je w rękach szybko może się zabrudzić. Z drugiej strony dzięki niemu kolory rysunków są bardziej wyeksponowane, a same karty wyglądają miło i elegancko. Nie mamy też zastrzeżeń co do ich grubości czy jakości. Oprócz kart Ranczo Party zawiera jeszcze proste plastikowe żetony oraz krótką instrukcję w formie ulotki. Zasady bez problemu się na niej zmieściły, za co już teraz możemy przyznać grze plusik &#8211; są proste i szybkie do opanowania. Ranczo Party wygląda sympatycznie (to chyba najlepsze określenie) i przejrzyście. Małe pudełko nie zajmuje wiele miejsca w szafie, a i bez problemu zmieści się do wakacyjnego bagażu. Plusy: ładne, kolorowe ilustracje zwierząt poręczne pudełko, które wygląda zachęcająco krótka instrukcja i proste zasady Minusy: białe karty mogą być podatne na zabrudzenia Zawartość pudełka i metryczka: 49 kart 40 żetonów instrukcja Tytuł: Ranczo Party Autor gry: Sylvie Barc Ilustracje: Teresa Zalewska-Hoya (hoyateresa.pl) Polskie wydanie: Fabryka Kart Trefl-Kraków Seria: Trefl Joker Line Wiek graczy: 8+ Liczba graczy: 2-4 Czas trwania jednej rozgrywki: 10 minut Grę przekazało nam wydawnictwo Fabryka Kart Trefl-Kraków. Dziękujemy! &#160;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://planszowkiwedwoje.pl/2015/07/ranczo-party-trefl-joker-line-unboxing/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
